De zomervakantie is alweer goed halfweg.

Niet te geloven.

De vakantie vliegt weer voorbij. Al ben ik eigenlijk wel content dat we al zover zijn want binnen een paar dagen start de vakantie voor ons pas écht en zijn we hier weg. Weg uit ons Belgenlandje.

Naar het fantastische weer dan toch?

Neen, helaas. Onze bestemming is opnieuw Denemarken, omdat we het daar vorig jaar zo naar onze zin hadden. En geluk hadden met het weer, dat ook. Ik vrees dat we het dit jaar met minder zullen moeten stellen. Nog een geluk dat ik geen zonneklopper ben. En niet graag zonnecrème smeer. Maar wat zonneschijn aan een blauwe hemel kan ik absoluut appreciëren. En het mag ook niet regenen. Ik word daar chagrijnig van. Work with me, weather.

IMG_1663

Ik ben één van die gelukkige mensen uit het onderwijs die mag genieten van twee volle maanden vakantie. Maar ge moogt dat gelukkig en genieten met een korreltje zout nemen. Een klein korreltje weliswaar.

Want je gaat toch niet klagen, zekers?

Ik ga mij het klagen onthouden. Klopt. Want niets kan op tegen het ochtendritme van de vakantie. Ik kan in mijn pyjama rondlopen tot de middag en niemand zal het gezien hebben. Ik kon met vriendinnen afspreken die ik al lang niet meer gezien had. Ik kon een moeder-zoon-dagje inlassen. We konden een weekendje-zonder-kinderen inlassen. Ik ontdekte een indoor-speeldorp waarin ik niet de neiging had om na een uur zo ver mogelijk weg te lopen en nooit meer terug te keren. Sterker nog, ik spendeerde er zelfs drie namiddagen in de voorbije twee weken. Ik heb het over Dinodorp, in Knesselare, in case you’re wondering. Ik kon rondslenteren in Brugge. Ik had weer eens tijd om te lezen. Én om te bloggen, mocht je het nog niet gemerkt hebben.

Dus zal ik niet klagen. Over hoe moeilijk het is om elke dag opnieuw twee kinders te entertainen. Over dat mijn man weinig thuis is en dat dagen lang kunnen duren. Over dat mijn huis geen half uur proper is. Of blijft. Neen, je hebt mij zopas niet horen klagen.

IMG_1662