Dat het hier de laatste weken niet altijd even leuk is geweest, staat als een paal boven water. Florian heeft een aantal moeilijke weken achter de rug (ik vermoed dat de grote oorzaak zijn vier maanden sprong zal geweest zijn). En ook Elisa bezorgde ons slapeloze nachten (bovenop die van Florian). We liepen dus vooral moe en chagrijnig rond. Daarbovenop heeft een virale infectie zich binnengedrongen in ons huis waardoor we allemaal (op Florian na voorlopig) met een snotneus, een hoest en een pijnlijke keel en voorhoofd rondlopen. Afin, je kent het wel. Het kan altijd erger allemaal maar het zijn zo van die weken waarin je gewoon snakt naar een beetje “normaal”. Naar een klein momentje waaraan je je een beetje kan optrekken. En dat is er gekomen, afgelopen vrijdag, onder de vorm van een wandeling in Brugge…

Nadat Florian zijn ochtendmelkje binnen had, zijn mijn man en ik richting Brugge vertrokken met de buggy. Het was mooi weer: niet te warm, niet te koud. Kort nadat we vertrokken waren, lag Florian al heerlijk te snurken in zijn buggy. Halfweg zijn we gestopt voor een koffie met brownie bij Vero Caffè (geen verrassing maar als het lekker is, is het lekker, why go elsewhere?). Florian werd wakker maar was flink. Buiten waren alle plekjes helaas bezet maar we zaten binnen aan een tafeltje in de zon en dat was voor ons evengoed. Als terugweg kozen we ervoor de winkelstraat te mijden – wegens erg druk in combinatie met straatwerken – en wandelden we eerst richting Ezelstraat waar we nog een stop maakten bij De Krokodil. Florian, die had geluk dat hij zo flink was, als beloning kreeg hij dit klein cadeautje. Vanaf de Krokodil kozen we voor kleine typische Brugse straatjes die we nog niet eerder hadden gedaan en dat, in combinatie met het mooie weer en de nasmaak van de koffie met brownie, zorgde ervoor dat we met een heerlijk vakantiegevoel (en een brabbelende Florian in zijn buggy) terug naar huis wandelden.

Of hoe eenvoudig en heerlijk het leven soms kan zijn..

Tags: , ,