944c4ce044275c301a3ef266dec7f032

Ik passeerde aan een studentenkot. Er zat een meisje aan de ingang, nog in haar pyjama, een sigaret te roken (is dat trouwens nog altijd in? Sigaretten roken?). Ik bedacht dat er waarschijnlijk “maar” een leeftijdsverschil van een tiental jaar tussen ons beide zat en hoe verschillend onze levens toch zijn. Zij dus met haar sigaret, ik met mijn buggy. Ik was maar heel even een tikkeltje jaloers op haar. Aan hoe ze daar zo relax kon zitten. Om 9u ’s morgens in haar pyjama. Op een dinsdag.

Uiteindelijk is het allemaal nog niet zo lang geleden, die tijd. Dat ik van de hogeschool naar mijn kot wandelde, dat ik alleen maar mezelf had om me zorgen over te maken, dat ik ’s avonds urenlang kon lezen, ongestoord.

En toch. Ik kijk daar niet met veel heimwee op terug, op die periode. De laatste twee weken is er zo veel op mijn boterham gekomen waardoor ik heel veel heb zitten denken aan hoezeer alles veranderd is. Aan hoezeer ik veranderd ben. Zoals die toestand met dat werk van twee weken geleden… Ergens beginnen werken en diezelfde avond nog bellen om te zeggen dat ik de volgende dag niet meer terugga. Tien jaar of zelfs vijf jaar geleden ging ik dat nooit gedurfd hebben. Maar het enige wat ik twee weken geleden kon denken was: “ik ben te oud geworden om met me te laten sollen.” Te oud geworden… Stel je voor… Ik ben 31!

En dan had ik die interim. Nog zoiets. Vroeger sloeg de schrik me om het hart als ik een interim had. Blij, langs de ene kant dat ik werk had maar ook direct een hele hoop onzekerheden. Zullen de collega’s meevallen? Zullen de leerlingen meevallen? Wat moet ik doen als ze lastig zijn? Als ze niet deftig in hun rij staan en de andere collega’s staan erop te kijken? Als ze maar niet willen zwijgen in de gang? Ik merkte dat al die onzekerheden plots zijn weggevallen. Is het ervaring? Is het omdat ik ondertussen zelf mama ben geworden? Is het doordat ik genoeg toestanden heb meegemaakt na drie jaar buitengewoon onderwijs? Het zal wellicht een combinatie zijn van al die dingen, ik weet het niet maar het is in elk geval veel leuker zonder al die twijfels.

En dan had ik ook nog mijn zieke kinderen, mijn man die weg was. Zeker weten dat ik een aantal jaar terug in een hoekje ging hebben zitten wenen en er niet meer was uitgekomen. Pas op, ik doe dat nog. Maar als ik erover ben en uit mijn hoekje kom, denk ik: oké, het is wat het is. Dit is het probleem en hoe ga je het oplossen?

Het is soms vermoeiend, dertig zijn. Veel vermoeiender dan het was toen ik twintig was. Maar als ik er goed over nadenk dan weet ik dat ik dit alles voor geen geld van de wereld zou willen ruilen voor tien jaar geleden. Soms gaat het eens even downhill maar je grabbelt erdoor, je staat recht en je hebt weer bijgeleerd. Dat heet dan levenswijsheid, zeker?

Tags: , , ,