Morgen is het exact twee weken geleden dat we hier belanden, in Midland, Michigan. In tegenstelling tot vorige week (toen we hier drie dagen alleen en autoloos moesten spenderen omdat mijn man al direct naar Atlanta moest voor zijn introduction sessions) zijn we deze week al wat meer op weg naar een routineus nieuw leven hier.

Aangezien we voorlopig dus maar één huurwagen hebben, begint mijn ochtend met het afzetten van mijn man op zijn werk, daarna Elisa op haar school en als laatste Florian op de pre-school. Als iedereen is waar ze moeten zijn, heb ik een kleine twee uur en een half me time. Die spendeer ik dan aan inkopen doen, een cappuccino drinken en op verkenning gaan. Vooral heel veel op verkenning gaan.

En dat op verkenning gaan, dat helpt. Dat helpt echt. Ik weet nu al dat ik de woonbuurten hier ga missen als wij terug in België zijn. Alle woonbuurten lijken hier op elkaar, brede straten, veel bomen en veel gras. De ene buurt heeft betere en mooiere huizen dan de andere, dat wel maar voor de rest is de natuur hier nog meer de baas dan bij ons. Bij ons zijn steden bijna volledig omgetoverd tot één grote betonblok. Hier heb je dat dus totaal niet. Het enige nadeel aan al die gelijkaardige straten is dat ik na één week mijn routineuze tour doen, nog steeds mijn gps nodig heb om Elisa’s school te vinden en vraag me ook nog niet om van daar zonder hulp naar Florian’s school te rijden… Ook al liggen die twee op slechts vier minuten rijden van elkaar verwijderd. Midland heeft ongeveer 80 parken, grote en kleinere. Gisteren ben ik voor het eerst ook eens het downtown gedeelte gaan verkennen. Ik begin me te realiseren dat Midland meer te bieden heeft dan alleen het grote shopping mall gedeelte. And that’s a good thing.

Sommige dingen wennen ongelofelijk snel. Zoals eekhoorns. Als je hier niet elke dag minstens veertig eekhoorns gezien hebt, dan ben je waarschijnlijk je huis niet uitgeweest. En herten langs de kant van de weg. Of dat je bij rood licht gewoon toch naar rechts mag afslaan. En grote pick-ups. Ze zijn gewoon óveral. Net zoals die eekhoorns. Of dat ze overal vragen hoe het met je gaat. En brede banen. Ruimte. Daar is er hier een overvloed aan.

We hebben ondertussen ook een huurhuis gevonden. Van mijn man’s werk kregen we een maand een bemeubeld appartement maar dat betekende ook dat onze tijd om iets permanenters te zoeken, héél kort was. Het aanbod op de huurmarkt is hier eerder klein. En de prijzen zijn er dan ook naar. Of toch voor de mooiere huizen. Maar we zijn blij met wat we gevonden hebben. Het huis werd heel recent helemaal opgeknapt en toen we het bezochten, was de poetsvrouw van de eigenaars het lege huis aan het kuisen. We zullen wel waarde voor ons geld krijgen, vermoed ik.

In de komende twee weken moet dus nog heel veel geregeld worden. We hebben dan ook niks. Alleen de bedden van de kinderen die nog op een schip zitten hiernaartoe. Samen met wat speelgoed en nog een aantal andere kleine spullen. Maar we gaan de uitdaging aan: een leven als minimalisten. Het heeft mij altijd eigenlijk wel aangesproken. Now is the time. Een tafel en een paar stoelen, een zetel, een bureau en een bed. Wat kook-, poets- en badkamerspullen. Een tv. Veel meer dan dat heeft een mens niet nodig zeker?!

Tags: