whats-me-time

Je kunt het wel gaan denken dat je “me time” serieus gaat mogen downsizen met twee kleine kinders in huis. En toch… Sta me toe om er eventjes over te klagen. In de grote vier maanden sedert de geboorte Florian is de enige “me time” die ik al gehad heb een kappersbezoek of twee… En laat dat nu net iets zijn dat ik eigenlijk niet zo graag doe. Ik heb al een aantal kapperszaken versleten in mijn leven. De reden van mijn constante gewissel is niet dat ik niet tevreden was met het resultaat na het bezoek maar telkens dat ik te lang moest wachten. Het enige wachten waar ik toe bereid ben bij de kapper is het wachten tot de haarkleuring is ingewerkt. Ik heb geen zin om nog eens te moeten wachten aan de wastafel en dan nog eens te moeten wachten tot iemand tijd heeft om mijn haar te komen drogen. Nee, het moet vooruit gaan want ik vind naar de kapper gaan dus niet leuk. Vandaar dat ik die twee kappersbezoeken van de afgelopen maanden dus eigenlijk liever niet meetel als zijnde “me time”.
Soms denk ik (met een klein beetje heimwee) terug aan de tijd dat we nog kinderloos waren. Ik zie mij nog zitten in ons toenmalig appartement, op zondagochtend, eerst op mijn gemak uitgebreid ontbijten en daarna naar afleveringen van six feet under kijken omdat mijn man gaan helpen was in de winkel van zijn ouders en ik eigenlijk niks beters te doen had. Imagine that. Nu is er altijd wel iets te doen. En met iets bedoel ik niet: een serie kijken of een boek lezen. Nee, iets staat gelijk aan wassen, strijken, afwassen, opruimen enzovoort (afin, je kent het wel waarschijnlijk). Ik heb al vier maanden het gevoel dat ik steeds maar achter de feiten loop aan te hollen. Mijn achterkeuken (thank God for that) lijkt bij momenten in een wasserette veranderd te zijn. En dan kwam ik een aantal weken terug ook nog eens op het ingenieuze idee om een blog te starten…
Ik heb natuurlijk een klein beetje pech gehad dat de eerste levensmaanden van Florian wat moeilijk verliepen en dat de grote vakantie zich ook al aankondigde twee maanden na zijn geboorte… Dat alles samen maakte me het de afgelopen maanden extra moeilijk om tussen alles in nog eens een klein momentje voor mezelf te hebben. Zelfs nu het schooljaar weer gestart is, lukt het me nog steeds niet want Florian en een dutje doen overdag, dat gaat niet goed samen.

Wat ik momenteel ook mis, naast tijd voor mezelf, is wat exclusieve tijd samen met mijn man. Een grote maand voor de geboorte van Florian zijn we nog een keer op babymoon (ja, daar is nu ook al een term voor blijkbaar) geweest. We zaten in deze b&b in de Ardennen. Als je de rust opzoekt en ook nog eens een beetje luxe daarboven op wil, is deze b&b ideaal. Na onze babymoon zijn we samen met Elisa naar Disneyland vertrokken. Eigenlijk zou daar ook een term voor moeten bestaan voor zo’n laatste trip samen met je eerste kind voor er een broer of zus bijkomt. Het was super, die week, en ik ben blij dat we dat nog allemaal gedaan hebben.
Mijn man en ik hadden er voor de komst van Florian ook een gewoonte van gemaakt om toch minstens om de twee maanden eens samen te gaan eten. Dat zit er nog niet direct in want een baby achterlaten bij een babysitter dat is zo ons ding niet. Waar ik nu vooral naar uitkijk, is naar het moment waarop onze twee kindjes samen om 20u naar bed gaan. Dan hebben we al tenminste de tijd tussen dat wij naar bed gaan en zij al in bed zitten terug voor ons.

Wat een geluk dat deze situatie maar tijdelijk is. Dat maakt dat ik alles wat kan relativeren en als ik even fast forward in de toekomst ga met mijn gedachten dan weet ik dat binnen hier en misschien nog geen 15 jaar het wij zullen zijn die om aandacht van onze kinderen vragen in plaats van omgekeerd.

Tags: ,