Opnieuw beginnen.

Ik moet daarom thuis zitten, met twee buikgriep-kindjes, om nog eens de tijd te vinden om een blogbericht te schrijven… Ik heb al zo vaak willen schrijven en kwam er maar niet toe. Ik heb al zo vaak gedacht: ik stop maar beter met mijn blog maar ik heb even vaak gedacht: ik ga ermee door.

En vandaag is even goed als elke andere dag om de draad opnieuw op te pikken.

img_0755

Ik heb zoveel te vertellen en tegelijkertijd eigenlijk ook heel weinig. Ik zou een relaas kunnen schrijven over waarom het hier zo stil is geweest. Over dat ik een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar plots te horen kreeg dat ik fulltime juf zou worden in het eerste leerjaar ipv parttime juf in het zesde. Een wereld van verschil qua job, ook al ben en blijf ik maar gewoon een leerkracht in het lager onderwijs.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik plots het gevoel had dat ik mijn balans volledig kwijt was/ben. Dat ik het gevoel had en eigenlijk nog steeds heb dat alles alleen maar werk is. Elke dag meedoen aan de rat race. In het weekend proberen op adem te komen en dan weer opnieuw beginnen.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik mij al weken eigenlijk niet zo goed voel. Dat ik een verstopte neus heb, die maar niet weggaat. Dat ik een hoest heb, die maar niet weggaat en dat ik moe ben. Maar ook dat er eigenlijk niks bijzonders met mij aan de hand is, of tenminste, dat vertelde mijn bloedresultaat me toch.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik zo trots ben op mijn dochter, die na een paar maanden eerste leerjaar al zó goed kan lezen en dat eigenlijk alleen maar aan zichzelf te danken heeft. Want ook al ben ik juf en dan nog van het eerste én weet ik hoe belangrijk het is dat ze elke dag wat oefent, ik ben waarschijnlijk lakser in het opvolgen van leestraining dan de gemiddelde andere ouder…

Ik zou kunnen schrijven over Florian die ondertussen ook naar school gaat en hoe snel hij zich wel heeft aangepast. Over dat hij op die maand tijd plots zindelijk werd en stilletjes aan meer woorden en zinsconstructies aan het leren is. Dat hij op gebied van taal wat achterstand heeft in te halen maar dat ik er vertrouwen in heb dat het wel goed komt. Dat ik hoe dan ook trots ben op mijn kleine ventje.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik eindelijk weet van waar mijn tinnitus komt. Dat ik blijkbaar gehoorschade heb, die met een gewone gehoortest niet te zien is. Ergens moet ik ooit een geluidstrauma opgelopen hebben maar ik zou niet weten waar of wanneer… Ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens een deftig antwoord kreeg en de oorzaak nu ken. Want altijd te horen krijgen dat alles normaal is, is erg frustrerend. Maar ik blijf er wel mee zitten natuurlijk.

Ondertussen kan ik ook nog steeds geen reacties meer plaatsen op andere blogs. Ik heb ondertussen ontdekt dat het met mijn mailadres te maken heeft, ik word waarschijnlijk als een soort spammer aanzien maar hoe dat gekomen is, geen flauw idee. Het alternatief zal dus waarschijnlijk zijn om eens een nieuw e-mailadres aan te maken.

Ik hoop in elk geval dat ik hier weer wat vaker kom. Ik moet ergens mijn ei kwijt kunnen en geen plaats is beter dan hier.

Tags: , ,

Over verwaarlozing, op reis gaan en buggy’s.

Toen ik mijn laatste bericht schreef, kon je de hint al wat begrepen hebben: de tijd was mij aan het inhalen en wat overbleef was alleen maar stress. Het directe gevolg daarvan is dat mijn derde kindje, deze blog, er momenteel wat verwaarloosd bij ligt. De grootste boosdoener in die verwaarlozing is het simpele feit dat ik sedert januari terug fulltime aan het werk ben. Dat klinkt misschien als een makkelijk excuus maar dat is het enige excuus dat ik heb. Een goed excuus, weliswaar. Of het kan ook gewoon aan mij liggen. Ik vind dat dagdagelijks jongleren met de tijd gewoon lastig. Ik wil teveel doen in te weinig tijd. Ik voel me schuldig omdat ik niet meer tijd heb voor mijn kinderen. Ik voel me schuldig omdat mijn huis niet genoeg aandacht krijgt. Bovendien ligt er nog een dikke cursus in mijn kast. Af en toe haal ik hem even uit maar niet genoeg om de leerstof die erin staat onder de knie te krijgen. Nochtans had ik mij voorgehouden om in het voorjaar mijn examen in Brussel al te gaan afleggen. Wel, kijk eens aan, het voorjaar is hier en ik ben nog niet halfweg van waar ik zou willen zijn. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik was tot hier toe al lang blij dat ik nog mee was met mijn strijk. Misschien moet ik minder streng zijn voor mezelf of misschien moet ik echt wel een cursus timemanagement overwegen maar in elk geval: mijn derde kindje wil ik opnieuw de aandacht geven dat het verdient.

Een blik achter de schermen bij lavieemama… Na twee maanden probeer ik nog eens een blogbericht te schrijven en dan gebeurt er alweer dit…

Maar goed. De peuter zit ondertussen in bed. De kleuter voor de tv. De inhoud van de vuilnisbak terug waar hij hoort.

Mama kan weer verder schrijven. 

Afgelopen woensdag nam ik afscheid van onze buggy. Ik plaatste hem op tweedehands en een paar dagen later was hij al verkocht. Het deed toch een klein beetje pijn. Weer een hoofdstuk afgesloten. De reden van die eigenlijk vroegtijdige verkoop zijn onze reisplannen van komende zomer. We hebben er namelijk voor gekozen om twee weken op reis te gaan in plaats van één week. Het gevolg zal zijn dat we uiteraard meer bagage zullen mee hebben en aangezien dat het tot hier toe al duwen was om alles deftig mee te krijgen, zag ik het komende zomer totaal niet meer haalbaar. Onze wagen mag dan wel veel kofferruimte hebben, een gewone buggy neemt héél veel plaats in beslag. Dus besloten we ons een plooibuggy aan te schaffen. Eéntje dat liefst zo weinig mogelijk ruimte in beslag nam. Drie weken geleden stapten we dus binnen bij Orchestra met als doel om ons de buggy die Erika promoot aan te schaffen. Een plooibuggy die niet veel plaats in beslag neemt en niet veel weegt. Dat waren de voorwaarden. De buggy die we voor ogen hadden, was niet op voorraad maar de verkoper deed ons een ander voorstel: de Recaro Easylife:

Bron: www.kiddies24.comBron: www.kiddies24.com

Voor het prijsverschil moesten we het niet laten en de Recaro Easylife had bovendien toch nog net een paar voordelen tegenover de Quinny Yezz Air van Erika: opbergruimte onderaan en op- en uitplooibaar in één beweging. Een lichtgewicht is hij ook. Drie weken later zijn we nog altijd in shock wat voor verschil zo’n plooibuggy qua gewicht en qua gebruiksgemak maakt. Het “rijden” zelf kun je uiteraard niet vergelijken met onze vroegere buggy Mocht je dus ook zoals ons nog op zoek zijn naar een handige plooibuggy: ik kan de Recaro Easylife echt alleen maar aanraden. En neen, ik werd niet gesponsord.

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Tags: , , ,

10 jaar werken in één blogbericht #boostyourpositivity

Eerlijk gezegd had ik eerst heel erg een “oh, nee het is niet waar”-gevoel bij het tweede #boostyourpositivity thema: werk. Werk, ik heb er al genoeg over geschreven de laatste tijd, vind ik. En dus dacht ik eerst: overslaan maar, dit thema. Maar aan de andere kant: (bijna) iedereen werkt en dat werk maakt verdorie een erg belangrijk deel van ons leven uit. We willen allemaal dat het plaatje klopt en in veel gevallen is het een zoektocht naar hoe de puzzelstukken het beste in elkaar vallen. Dat is bij ons niet anders. Dus dacht ik na over hoe ik toch nog iets kon schrijven over het thema werk zonder daarbij in herhaling te vallen. Ergens tijdens het stofzuigen realiseerde ik me dat het dit jaar in juni tien jaar geleden was dat ik afstudeerde en het leek me wel leuk om vanuit die invalshoek het thema werk te benaderen.

Na een bijna feilloos parcours (zonder de deliberaties voor muziek en godsdienst, als ik het me goed herinner, mee te rekenen) studeerde ik in juni 2005 af als Bachelor Lager Onderwijs. Vol goede moed begon ik aan het versturen van mijn (toen nog met de hand geschreven) sollicitatiebrieven. Maar zoals dat ook toen al ging en nu nog steeds gaat in het onderwijs had ik uiteraard geen werk in september. Ik ging dus aan de slag bij de traiteur waar ik altijd vakantiejob had gedaan. Hun vaste verkoopster was op dat moment namelijk hoogzwanger en dus nam ik, in afwachting van een job in het onderwijs, eventjes haar plaats in. Ik denk dat ik ergens rond november uiteindelijk toch een telefoontje kreeg. Dat was om godsdienstlessen te gaan geven in vier verschillende scholen. Niet exact wat ik voor ogen had maar het was een begin. Uiteindelijk ben ik dat een gans schooljaar blijven doen omdat de leerkracht die ik verving maar niet terugkwam. Het schooljaar erop volgde ongeveer een gelijkaardig scenario: ik had geen werk in september en dus ging ik aan de slag als opdienster in de cafetaria van een rusthuis. Het eerste telefoontje dat ik kreeg, was wéér een aanbod om godsdienst te gaan geven en wéér kwam de leerkracht in kwestie maar niet terug en op die manier vervolledigde ik dus mijn eerste twee werkjaren als godsdienstleerkracht.

In de zomer van 2007 besloot ik dat ik geen zin meer had om te wachten op een werkaanbieding uit het onderwijs en stapte ik een interimkantoor binnen. Ze stelden mij een job voor in de douaneafdeling van een bedrijf in Oostende. Na het afleggen van een paar testen en een sollicitatiegesprek werd ik aanvaard en begon mijn nieuwe werkleven als customs assistent. De job zelf deed ik graag en ik leerde er mijn man kennen maar omdat het bedrijf zelf alleen maar vaste contracten gaf aan universitairen besloot ik tegen de zomer van 2008 op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd een rederij in Zeebrugge. De verantwoordelijke van de douaneafdeling daar had zijn ontslag ingediend en ze zochten iemand anders om die rol op zich te nemen. Ik weet niet exact waarom ze mij kozen voor die job. Misschien omdat ik een heel klein beetje overdreven had op gebied van mijn douanekennis tijdens het sollicitatiegesprek. Of misschien omdat ze gewoon niemand anders vonden met toch dat klein beetje kennis van douane. Maar ik werd dus aanvaard voor die job. Het was niet makkelijk, in het begin. Ze hadden wel voorzien dat ik een bijscholing zou kunnen volgen (douane van A tot Z, heette die bijscholing) maar die begon pas in het najaar en ik ging daar al aan de slag begin juli. Ik moest dus een aantal maanden zien te overbruggen met de geringe kennis die ik had van in Oostende. Het was niet dat ik er niets van wist maar het werk dat ik in Oostende deed was in geen enkel opzicht te vergelijken met het werk dat ik in Zeebrugge moest doen. Het was echt “al doende leert men” maar het lukte me.

In 2010 was de crisis, en al zeker in de auto-industrie (de sector waarin ik zat) keihard toegeslagen. Het werk minderde drastisch en bij momenten was het echt te kalm. Ik begon mij te vervelen en bovendien had Elisa ondertussen ons gezin vervoegd. Ik begon na te denken over de balans werk-gezin en de voordelen van werken in het onderwijs deden mij beslissen om het onderwijs toch nog een nieuwe kans te geven. Om een lang verhaal kort te maken: het eerste schooljaar deed ik vooral interims en was het weer wat sukkelen maar vanaf het tweede schooljaar had ik vast werk. Weliswaar in dé school, bij dé directeur waar ik al zoveel over geschreven heb…

Dat ik de voorbije zomer besloot om niet meer opnieuw in die school aan de slag te gaan, dat kun je hier lezen.

En de toekomst?
Mijn ideaalbeeld van de toekomst is een parttime vaste job in het onderwijs in combinatie met zelfstandig worden in bijberoep. Maar zover zijn we nog lang niet. Voorlopig heb ik al een paar kortere interims gedaan in de scholengroep van mijn dochter (omdat die scholen allemaal behoorlijk dicht bij ons huis zijn en me dat wel ideaal lijkt) en vanaf eind november doe ik een parttime vervanging van de zorgcoördinator in de school van Elisa en dat voor minstens drie maanden. Ik ben er nog lang niet maar een plan is er dus wel. Zoals ik hierboven al schreef, het is een zoektocht. Alles moet in evenwicht zijn. Mijn man heeft een schone functie bij één van The Big Four (ge moogt zelf kiezen welke) en dat heeft zo zijn voor- maar ook wel zeker zijn nadelen. De voordelen zijn dat we ons financieel gezien niet al te grote zorgen moeten maken als ik beslis om “maar” parttime te werken. De nadelen zijn dan weer dat hij weinig thuis is en het dus vooral ik ben die het tijdens de week allemaal moet zien te regelen.

En ik die dacht dat dit een kort blogbericht zou worden…

Tags: , ,

Over dat altijd alles dubbel is.

5aefd026144606c6391a5ba267f91618

Het kan soms snel gaan. De ene dag ben je nog werkloos, de andere dag mag je eindelijk eens op gesprek en nog de dag daarna hoor je dat je mag beginnen. Ja, je leest het goed: la vie en mama heeft opnieuw werk. Voorlopig maar tot eind december maar waarschijnlijk zal dat wel verlengd worden. Want ik vervang niemand zoals dat gewoonlijk gaat in het onderwijs. Ik krijg een totaal nieuwe functie in een school die pas is opgestart. Ik zal grotendeels verantwoordelijk worden voor het personeel en alle bijhorende administratie. Instaan voor het onthaal van nieuwe mensen en zelfs de bijhorende onthaalbrochure opstellen aangezien die er nog niet is. Waarschijnlijk zal ik hier en daar ook wat moeten bijspringen met de boekhouding en ook wel functioneren als de rechterhand van de directeur. Klinkt afwisselend en uitdagend, toch?

Ik blijf dus werken in het onderwijs maar niet meer als leerkracht en dat heeft toch wel enkele gevolgen. Een positief gevolg is dat ik thuis geen voorbereidingen of verbeterwerk meer hoef te doen. Als het tijd is om naar huis te gaan, zal dat ook effectief gedaan hebben met werken inhouden. Maar die 22 uren lesgeven worden wel ingeruild voor een 36 urenweek natuurlijk.

Gisterenavond dan, ging ik nog eens langs op de school waar ik maandagochtend zal beginnen. Naast de uitleg van wat de inhoud van mijn job ongeveer zal zijn, kreeg ik ook mijn uren. Elke dag van 8u tot 17u, behalve op woensdag natuurlijk, dan heb ik om 12u gedaan.

Tot zover de euforie. Want dan kom je thuis en begin je je “nieuwe leven” te plannen natuurlijk. De praktische kant van de zaak. Hoe laat moet ik opstaan om én mezelf én Elisa én Florian op tijd klaar te krijgen? Hoe laat moet ik hier de deur ten laatste uit? Zet ik dan eerst Florian of Elisa af? Ik moet zelf om 8u beginnen dus dat impliceert dat Elisa ruim voor schooltijd al op school zal zijn en ze dus in de vooropvang zal terecht komen (het kind heeft nog nooit in de vooropvang moeten zitten). En oei, ik heb pas om 17u gedaan met werken, dat betekent ook al minstens een uur avondopvang voor haar. Minstens want aangezien de onthaalmoeder eigenlijk ook maar tot 17u werkt, moet ik eerst Florian ophalen en kan ik dan pas om Elisa. En ook nog oei, op vrijdag stopt de school van Elisa al om 15u wat dus inhoudt dat ze op vrijdag zelfs méér dan twee uur in de avondopvang zal zitten. En ah ja, oei, is dat niet komende vrijdag en ook nog de maandag erop dat Elisa geen school heeft? Juist ja.
En dan waren er ook nog de oh nee’s… Zoals in: oh nee, mijn favoriete bakker gaat ’s avonds al om 16u dicht en oh nee, mijn poetsvrouw die één keer om de twee weken komt, komt pas om acht uur toe en dan moet ik al op mijn werk zitten (is het een optie om onze vogel aan te leren om de deur open te doen?). En oh nee, wanneer ga ik de tijd nog vinden om mijn thuiscursus verder in te studeren want die wasmanden gaan zichzelf waarschijnlijk ook niet strijken? Afin, je snapt wel waar ik naartoe wil. En ja, ik weet het: “welcome to the real world” zal je misschien denken als je dit leest of ook nog: “amai, la vie en mama kan nogal een beetje zagen”. Mijn excuses daarvoor maar de realiteit is dat ik een innie minnie beetje veel in paniek ben voor volgende week.

Begrijp je nu waarvoor mijn titel staat?

Tags: ,

Some you win, some you lose…

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik die titel koos. Ik vond hem toepasselijk. Het was een zinnetje die in mijn gedachten zat toen ik daarstraks behoorlijk overstuur naar huis reed en dus voilà: het werd mijn titel.

Ik ging sowieso geblogd hebben vandaag. Het is hier behoorlijk stil geweest de afgelopen week(en). Of toch stiller dan normaal. Ik had al een klein beetje uitgelegd hoe dat kwam. Vandaag was het plan om te bloggen over solliciteren. Ik moet namelijk weer gaan solliciteren. Het schooljaar zit er bijna op en ik ben nog steeds niet vast benoemd. Vanmorgen was ik mijn papieren gaan indienen bij de hoofdzetel van de scholengroep waarin ik momenteel lesgeef om mijn TADD aan te vragen. TADD word je als je 720 dagen in dezelfde school of scholengroep hebt gewerkt en betekent dat je voorrang krijgt op tijdelijken. Een klein stapje in de richting van vaste benoeming dus en meestal een kleine zucht van opluchting ook. Het feit dat je ergens TADD bent, betekent meestal dat je al behoorlijk op je gemak bent naar het volgend schooljaar toe. Dat je weer werk hebt en dat het eindelijk gedaan is met die eindeloze vervangingen en wachten op een telefoontje dat ze je ergens nodig hebben…
Betekent meestal dus. Want laat het nu net zo zijn dat vanaf volgend schooljaar het M-decreet in werking treedt, kort gezegd, dat leerlingen die normaal gezien naar het buitengewoon onderwijs doorstromen langer in het gewoon onderwijs blijven hangen. Aangezien ik in het buitengewoon onderwijs werk, betekent dat voor onze school minder leerlingen. Minder leerlingen, minder leerkrachten. Nogal logisch. En dus ben ik eigenlijk niks met mijn TADD. Daar komt het op neer. Daar ging ik dus over bloggen, vandaag. Over het weer moeten gaan solliciteren. Over het niet weten of ik eigenlijk wel nog in het onderwijs wil blijven (als ik weer eerst zeven jaar moet werken om weer eens ergens anders TADD te worden…). Over dilemma’s en knopen moeten doorhakken maar eigenlijk niet weten welke knopen… Maar dat wordt het dus niet. Ik heb nog alle tijd om me zorgen te maken over de toekomst.

Er was klassenraad op school, deze avond. Klassenraad valt altijd na schooltijd en normaal gezien worden mijn kindjes dan opgevangen door hun oma en opa. Als oma en opa niet thuis zijn, zorgt mijn man dat hij van thuis uit kan werken zodat hij er is voor hen. Een behoorlijk strak plan dus. Ware het niet dat oma en opa nogal redelijk last minute beslisten om een weekje op vakantie te gaan. En dat mijn man nog steeds in Amerika zit. Dus ik dacht: ik neem ze voor één keer gewoon mee. Ik heb het nog collega’s weten doen in noodgevallen. Zelfs toen ik deze avond aan school stopte, zag ik een collega met haar twee kindjes toekomen en ik dacht nog: kijk eens aan, ik ben niet alleen. En om nu helemaal eerlijk te zijn die klassenraden zijn meestal behoorlijk nutteloos, tenzij er echt een probleem is met één of andere leerling. Maar meestal zit iedereen gewoon wat zijn of haar achterstallige administratie in te halen. We zitten ook altijd met groepjes leerkrachten apart, in verschillende lokalen, per opleidingsgroep. Ik heb de directeur van gans het schooljaar op nog geen enkele klassenraad weten binnenkomen…

Je hoort het al aankomen.

Ik zat dus met mijn kindjes in de refter. Mijn kindjes waren braaf. Elisa was een vieruurtje aan het eten en Florian was met zijn wandelwagentje aan het rondrijden. Dat maakte wat lawaai, ja, maar ik was ondertussen wel mijn leerlingen aan het bespreken met een collega. En dan plots komt de directeur met een ganse bende in zijn kielzog de refter binnengestapt. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat ik de klassenraad moest verlaten en dat ik morgen in zijn bureau verwacht wordt om dit te bespreken. Hij was behoorlijk kwaad. En ik was behoorlijk overstuur. Dat zal nu al de tweede keer in twee weken tijd zijn dat ik in zijn bureau mij mag gaan verantwoorden voor situaties waar ik zelf niet veel aan kan veranderen. Ik kan mijn kinderen toch niet op straat zetten omdat ik naar een klassenraad moet? Elisa kon nu nog in de avondopvang van haar school gebleven zijn. Maar Florian was sowieso een probleem. Mijn collega’s zeiden dat ik het mij niet moest aantrekken. Dat ik toch wel wist wat voor zot het is. Ja, ik weet het. Maar ik mag ondertussen morgen weer in de bureau van de zot gaan zitten.

Fantastisch toch? Zo'n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Fantastisch toch? Ook al voel ik me totaal het tegenovergestelde: zo’n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Tags: , , ,

Work-life en de balans

Mijn eerste interim zit erop. Oorspronkelijk was het niet mijn bedoeling veel over mijn werk te schrijven op deze blog maar aangezien het ook allemaal bij het leven hoort en ik er toch al redelijk wat over heb geschreven, is vandaag mijn nieuwe categorie geboren: work-life en de balans.
Het gaat heel moeilijk in de crèche met Florian. De voorbije week is hij gelukkig wat gespaard gebleven met dank aan mijn schoonouders die hem een paar extra namiddagen hebben opgevangen. Maar de momenten dat hij er wel is, zijn echt de hel voor hem (en voor mij ook). Na hét avontuur in mijn vorige school schrok ik wel eventjes toen ik afgelopen maandag telefoon kreeg van de directeur daar. Dat er na de herfstvakantie een klas ontdubbeld werd en dat ze iemand zochten om parttime algemene vakken te geven in die klas. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er het eerste moment niet zo happig op was. Dat had natuurlijk grotendeels te maken met datzelfde avontuur maar ook met mijn interim van de afgelopen twee weken. Die was namelijk in een lagere school voor buitengewoon onderwijs en eerlijk gezegd vind ik de lagere schoolkinderen toch wel een leuker publiek om les aan te geven. Maar goed, in het kader van work-life en die balans die goed moet zitten, heb ik ja gezegd op de parttime in mijn oude school. Mijn eerste prioriteit is nu Florian. Dat ene zinnetje zit in mijn hoofd en geraakt er niet meer uit en heb ik te danken aan een collega uit mijn interim-school. Soms heb je eens dat extra duwtje nodig. Iemand die nog eens duidelijk zegt wat je eigenlijk wel weet maar toch op één of andere manier wegduwt. En parttime gaan werken betekent voor Florian ook parttime crèche en dat komt goed uit. De school ligt bovendien op drie minuten van de crèche en dat komt dus ook goed uit. Als ik denk aan Florian in de crèche dan weet ik dat parttime gaan werken de beste beslissing is die ik voor nu kon nemen. Mijn “carrière” staat eventjes on hold nu. Maar dat is niet erg want mijn eerste prioriteit is Florian. Punt.

Work Life Balance signpost

 

Tags: , , ,