Mijn eerste werkweek zit er bijna op en ik kan niet zeggen dat ik daar ongelukkig om ben. Zoveel dingen waren nieuw deze week dat ik blij ben dat het morgen weekend is en dat ik even terug kan naar het oude bekende. Het werk, dat was nieuw, niks van terug naar een vertrouwde omgeving, naar collega’s die je kent en die benieuwd zijn naar hoe het is met de baby en hoe jij je voelt. Niks van terug naar leerlingen die ik ken en zij die mij kennen. Maar de grootste aanpassing was toch wel Florians eerste week in de crèche. Ik had gehoopt dat hij na een paar dagen ging wennen aan de nieuwe omgeving maar niets is minder waar. Nog steeds is het verdict na een dagje crèche: niet geslapen, heel de dag geweend maar hij eet wel flink”. Het snijdt als een mes, recht door mijn hart, als ik dat hoor en als ik overdag op mijn werk aan hem denk, heb ik alleen maar zin om te huilen. Dat ik dus geen collega’s heb die mijn situatie kennen en bij wie ik even mijn hart kan luchten, maakt het er ook niet makkelijker op. Dat is het lot van de nieuwe of de interim te zijn, niemand kent je persoonlijke situatie en meestal vraagt niemand er ook naar. Ik ben dat al gewend en heb er na al die jaren op zich ook geen problemen meer mee. Maar deze keer is de situatie toch wel anders. Gisteren had ik een overleg moment met een andere leerkracht en die vroeg het wel. Het was ook een jonge mama, haar zoontje is ondertussen vijf maar had het in zijn crèche periode ook heel moeilijk gehad. Ze begrijpt dus hoe ik me voel en ondertussen vraagt ze hoe het met me is en het is super dat hier zo iemand rondloopt. Soms helpt het om gewoon eens tegen iemand te kunnen zeggen dat het niet zo goed gaat. Want gewoon de dag doorkomen, was geen evidentie deze week.

Het is een lange week geweest en ik ben moe. De school waar ik een interim in doe, is een type 3 school van het buitengewoon onderwijs. Voor diegenen die niks met onderwijs hebben: type 3 betekent dat er leerlingen zitten met gedrag- en emotionele stoornissen. Een lastige doelgroep dus, die enorm veel energie uit je zuigt. Energie die ik sowieso al niet heb. Gelukkig heb ik ondertussen toch al twee jaar ervaring met de doelgroep en heb ik de gave ontwikkeld om snel te vergeten. Dat is ook nodig want anders hield ik het niet langer dan een lesuur vol. Dat is natuurlijk niet in alle klassen zo. Gelukkig maar. Maar er is altijd wel één klas… en deze interim is dat niet anders. Sommige kinderen zijn zo ver weg dat er geen land mee te bezeilen valt… en dat is eigenlijk nog mooi uitgedrukt. Mijn man merkte deze week op: dus jij gaat gaan werken om beledigd te worden en toch minder te verdienen dan dat je gewoon zou thuisblijven… En het punt is: hij heeft dan nog gelijk ook.

Tags: , ,