1 september 2017…

  • Ik bracht mijn twee kinders naar school. Geen tranen. Van beide kanten niet.
  • Ik zat een uur bij het ACV. Eerst in de wachtzaal en daarna bij de balie. Ik mag vanaf vandaag weer genieten van de Belgische sociale zekerheid. Lucky me.
  • Ik stopte bij de bakker voor sandwiches.
  • Ik deed mijn strijk.
  • Ik maakte een gezond slaatje.
  • Ik haalde mijn kinders van school voor hun middagpauze, thuis, bij werkloze mama. En ik vond dat eigenlijk wel plezant.
  • Ik bracht ze voor de tweede keer terug naar school. Weer geen tranen. Alleen een meer aarzelende Florian.
  • Ik maakte mijn trap schoon. Stofzuigde alle slaapkamers.
  • Ik zat buiten, in ’t zonneke en dronk een cappuccino.
  • Ik ging alweer naar school. Ik probeerde te zigzaggen, andere ouders te mijden. Ex-collega’s te mijden. In de mate van het mogelijke. Maar dat ging niet zo goed. Ik had zin om een sticker op mijn hoofd te kleven “neen, ik heb nog geen werk”. Dat ging het er misschien voor iedereen makkelijker op gemaakt hebben.
  • Ik ondervond voor het eerst in twee jaar het nadeel van te werken (gewerkt te hebben, moet het eigenlijk zijn) op de school van mijn eigen kinders.
  • Ik doe mijn best om niet alweer te gefrustreerd te zijn over het systeem van de tewerkstelling in het onderwijs.
  • Ik wacht wel op het nieuwe. Ik heb tijd. Misschien ziet de toekomst er binnenkort wel weer helemaal anders uit.
  • IMG_1684

Tags: ,

Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Juf en mama.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn werk. Na mijn beslissing om niet meer terug aan de slag te gaan in de school waar ik de laatste drie en een halve schooljaren van mijn werkleven sleet… En na de mooie aanbieding van eind september die uiteindelijk toch niet zo’n mooie aanbieding bleek te zijn, schreef ik er niks meer over. Er was niet veel over te schrijven ook niet. Ik deed interims. Uiteindelijk had ik in oktober maar vier werkloze dagen en in november vijf. Ik kon het slechter gedaan hebben…

Ik aasde eigenlijk al een tijdje op een job in Elisa’s school. Want: hoe handig is dat niet? En nu is het sedert twee weken eindelijk zover: ik heb werk op de school van mijn dochter. In eerste instantie mocht ik de zorgjuf vervangen, die geopereerd moest worden en daardoor drie maanden out is. Ongeveer drie weken geleden, kreeg ik daar een extra aanbod bij. De juf van het vierde had namelijk beslist om vanaf januari parttime te beginnen werken en aangezien de vervanging die ik nu doe ook maar parttime is, kan ik de twee perfect combineren!

Juf en mama. De eerste week deed het wat raar. De kleuterjuffen van Elisa, bijvoorbeeld, ge weet wel, als ouder noem je die ook juf-en-dan-pas-hun-naam. Maar een collega spreek je natuurlijk niet aan met juf en dus moet ik daar aan wennen. De andere mama’s van de kleuters uit Elisa’s klas snappen het ook niet helemaal goed “huh? geef jij hier nu ook les?”. Of ze durven het niet vragen en kijken gewoon een beetje raar… En dan zijn er nog de klasgenoten van Elisa zelf. Ook die moesten wennen: wat loopt de mama van Elisa hier nu toch constant te doen? Maar kinderen passen zich snel aan. Op een week tijd ben ik getransformeerd van mama van Elisa in juf Inge. Ze spreken me nu ook echt zo aan en het klinkt voor mij gekker dan voor hen waarschijnlijk. En als laatste is er nog Elisa zelf. Voor haar is het waarschijnlijk ook een grote verandering om haar mama constant over de speelplaats te zien lopen. Of toezicht te zien doen. Of gewoon nog maar het feit dat als ik ’s avonds met haar over de speelplaats loop, er andere kinderen naar me roepen en zwaaien “daag, juf!”. Maar ze gaat er verbazingwekkend goed mee om. Gelukkig maar.

Ik ben aan een nieuw hoofdstuk in mijn werkleven begonnen… That’s for sure… Toch tot eind dit schooljaar…

Tags: ,

10 jaar werken in één blogbericht #boostyourpositivity

Eerlijk gezegd had ik eerst heel erg een “oh, nee het is niet waar”-gevoel bij het tweede #boostyourpositivity thema: werk. Werk, ik heb er al genoeg over geschreven de laatste tijd, vind ik. En dus dacht ik eerst: overslaan maar, dit thema. Maar aan de andere kant: (bijna) iedereen werkt en dat werk maakt verdorie een erg belangrijk deel van ons leven uit. We willen allemaal dat het plaatje klopt en in veel gevallen is het een zoektocht naar hoe de puzzelstukken het beste in elkaar vallen. Dat is bij ons niet anders. Dus dacht ik na over hoe ik toch nog iets kon schrijven over het thema werk zonder daarbij in herhaling te vallen. Ergens tijdens het stofzuigen realiseerde ik me dat het dit jaar in juni tien jaar geleden was dat ik afstudeerde en het leek me wel leuk om vanuit die invalshoek het thema werk te benaderen.

Na een bijna feilloos parcours (zonder de deliberaties voor muziek en godsdienst, als ik het me goed herinner, mee te rekenen) studeerde ik in juni 2005 af als Bachelor Lager Onderwijs. Vol goede moed begon ik aan het versturen van mijn (toen nog met de hand geschreven) sollicitatiebrieven. Maar zoals dat ook toen al ging en nu nog steeds gaat in het onderwijs had ik uiteraard geen werk in september. Ik ging dus aan de slag bij de traiteur waar ik altijd vakantiejob had gedaan. Hun vaste verkoopster was op dat moment namelijk hoogzwanger en dus nam ik, in afwachting van een job in het onderwijs, eventjes haar plaats in. Ik denk dat ik ergens rond november uiteindelijk toch een telefoontje kreeg. Dat was om godsdienstlessen te gaan geven in vier verschillende scholen. Niet exact wat ik voor ogen had maar het was een begin. Uiteindelijk ben ik dat een gans schooljaar blijven doen omdat de leerkracht die ik verving maar niet terugkwam. Het schooljaar erop volgde ongeveer een gelijkaardig scenario: ik had geen werk in september en dus ging ik aan de slag als opdienster in de cafetaria van een rusthuis. Het eerste telefoontje dat ik kreeg, was wéér een aanbod om godsdienst te gaan geven en wéér kwam de leerkracht in kwestie maar niet terug en op die manier vervolledigde ik dus mijn eerste twee werkjaren als godsdienstleerkracht.

In de zomer van 2007 besloot ik dat ik geen zin meer had om te wachten op een werkaanbieding uit het onderwijs en stapte ik een interimkantoor binnen. Ze stelden mij een job voor in de douaneafdeling van een bedrijf in Oostende. Na het afleggen van een paar testen en een sollicitatiegesprek werd ik aanvaard en begon mijn nieuwe werkleven als customs assistent. De job zelf deed ik graag en ik leerde er mijn man kennen maar omdat het bedrijf zelf alleen maar vaste contracten gaf aan universitairen besloot ik tegen de zomer van 2008 op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd een rederij in Zeebrugge. De verantwoordelijke van de douaneafdeling daar had zijn ontslag ingediend en ze zochten iemand anders om die rol op zich te nemen. Ik weet niet exact waarom ze mij kozen voor die job. Misschien omdat ik een heel klein beetje overdreven had op gebied van mijn douanekennis tijdens het sollicitatiegesprek. Of misschien omdat ze gewoon niemand anders vonden met toch dat klein beetje kennis van douane. Maar ik werd dus aanvaard voor die job. Het was niet makkelijk, in het begin. Ze hadden wel voorzien dat ik een bijscholing zou kunnen volgen (douane van A tot Z, heette die bijscholing) maar die begon pas in het najaar en ik ging daar al aan de slag begin juli. Ik moest dus een aantal maanden zien te overbruggen met de geringe kennis die ik had van in Oostende. Het was niet dat ik er niets van wist maar het werk dat ik in Oostende deed was in geen enkel opzicht te vergelijken met het werk dat ik in Zeebrugge moest doen. Het was echt “al doende leert men” maar het lukte me.

In 2010 was de crisis, en al zeker in de auto-industrie (de sector waarin ik zat) keihard toegeslagen. Het werk minderde drastisch en bij momenten was het echt te kalm. Ik begon mij te vervelen en bovendien had Elisa ondertussen ons gezin vervoegd. Ik begon na te denken over de balans werk-gezin en de voordelen van werken in het onderwijs deden mij beslissen om het onderwijs toch nog een nieuwe kans te geven. Om een lang verhaal kort te maken: het eerste schooljaar deed ik vooral interims en was het weer wat sukkelen maar vanaf het tweede schooljaar had ik vast werk. Weliswaar in dé school, bij dé directeur waar ik al zoveel over geschreven heb…

Dat ik de voorbije zomer besloot om niet meer opnieuw in die school aan de slag te gaan, dat kun je hier lezen.

En de toekomst?
Mijn ideaalbeeld van de toekomst is een parttime vaste job in het onderwijs in combinatie met zelfstandig worden in bijberoep. Maar zover zijn we nog lang niet. Voorlopig heb ik al een paar kortere interims gedaan in de scholengroep van mijn dochter (omdat die scholen allemaal behoorlijk dicht bij ons huis zijn en me dat wel ideaal lijkt) en vanaf eind november doe ik een parttime vervanging van de zorgcoördinator in de school van Elisa en dat voor minstens drie maanden. Ik ben er nog lang niet maar een plan is er dus wel. Zoals ik hierboven al schreef, het is een zoektocht. Alles moet in evenwicht zijn. Mijn man heeft een schone functie bij één van The Big Four (ge moogt zelf kiezen welke) en dat heeft zo zijn voor- maar ook wel zeker zijn nadelen. De voordelen zijn dat we ons financieel gezien niet al te grote zorgen moeten maken als ik beslis om “maar” parttime te werken. De nadelen zijn dan weer dat hij weinig thuis is en het dus vooral ik ben die het tijdens de week allemaal moet zien te regelen.

En ik die dacht dat dit een kort blogbericht zou worden…

Tags: , ,

Wat Bibi* nu weer tegenkwam…

HLL 2

Dat mooie liedjes soms te mooi zijn om waar te zijn. Ik was goed begonnen gisterenochtend, ik stond zelfs 10 minuten te vroeg op mijn nieuwe werk, om 7u50 al that is. Ik had schoon mijn haartjes de avond van tevoren gewassen zodat een korte douche in de ochtend voldeed, een besparing van zeker 15 minuten op mijn ochtendroutine. De boterhamdozen stonden klaar in de frigo, boterhammetjes gesmeerd en al, weer een besparing van luttele minuten. De ontbijttafel stond klaar. De kledij van Elisa, Florian en mezelf lag klaar. Kortom, ik had er alles aan gedaan om onze ochtendroutine zo vlot mogelijk te doen verlopen en het was me gelukt!

Op het werk kreeg ik een spiksplinternieuwe laptop om mee te werken en meteen toch ook al wat verantwoordelijkheid. Ik ben redelijk goed in nieuwe dingen, al zeg ik het zelf en al zeker als het administratie betreft. Ik zag het volledig zitten: ik legde de personeelsdossiers aan, zowel de ouderwetse manuele gevallen als de digitale en ik mocht ook al meteen een vervanger zoeken voor een leerkracht die gisterenochtend papa was geworden. Ondertussen was er ook de nodige ambiance zoals ik dat gewoon ben in het buitengewoon onderwijs… Zoals bijvoorbeeld een leerling die erin geslaagd was zichzelf de ganse ochtend in de leraarskamer op te sluiten en twee andere leerlingen die wegliepen van school. De collega’s vielen op het eerste zicht goed mee, een aantal vrouwelijke collega’s hadden blijkbaar kindjes in de leeftijd van Elisa en Florian dus dat gaf meteen al stof voor de eerste kennismakingsgesprekken. So far so good, dus.

In de namiddag moest ik nog langs gaan bij de personeelsverantwoordelijke van de scholengroep. Wat op zich al een beetje raar was natuurlijk aangezien ik in principe zelf personeelsverantwoordelijke werd en dus de zendingen (zo worden de aangiftes van het aanwerven van personeel in het onderwijs genoemd) moest doorsturen naar Brussel. Logischerwijs kon ik dus gewoon mijn eigen aanwerving doorsturen naar Brussel. In de vacature waarvoor ik gesolliciteerd had, stond dat de aanwerving gebeurde in het GECO-statuut. Ik had nog nooit gehoord van dergelijk statuut en ook op internet vond ik bitter weinig informatie. Tijdens mijn sollicitatiegesprek vorige week donderdag wist ook de directeur van de school me niet veel meer info te geven dan “goh, je moet minstens één dag stempelgerechtigd zijn om in aanmerking te komen voor de job”. Ik dacht, oké, ik ben ondertussen al drie weken stempelgerechtigd dus dat is inorde. Gelukkig zei een klein stemmetje in mijn achterhoofd me gisterennamiddag, toen ik dus bij die mevrouw zat om mijn contract te tekenen: “vraag toch maar voor de zekerheid eens wat dat GECO-statuut nu juist inhoudt…” 

En ze begint: “gohja, eigenlijk is dat het slechtste statuut dat je kunt hebben.”
Ik: “oei, en wat betekent dat dan concreet?”
Zij: “welja, je bouwt eigenlijk geen anciënniteit op binnen de scholengroep.”
Ik: “ah, oei, dat is inderdaad wat minder.” Maar op zich dacht ik op dat punt eigenlijk nog van ochja, dat is nu ook nog niet zo heel erg…
Gelukkig vroeg ik ook nog: “maar de anciënniteit die ik reeds opgebouwd heb in het onderwijs telt toch mee voor mijn loon?”
Zij: “nee, eigenlijk ook niet. Het is zo dat Brussel met deze job eigenlijk niks te maken heeft. Het feit dat je in dienst bent bij ons wordt zelfs niet doorgegeven aan het departement onderwijs. Eigenlijk word je betaald door de scholengroep.” (Hetzelfde statuut zoals de poetsvrouw en de klusjesman van de school dus maar met de verantwoordelijkheid en de jobinhoud van een administratief bediende). “Dat zal iets van huppeldepup bruto op jaarbasis zijn.” Ik dacht al, oei, dat klinkt gelijk maar heel weinig.

Terug aan mijn bureau begon ik natuurlijk direct te rekenen. Huppeldepup bruto op jaarbasis gedeeld door twaalf is… PEANUTS! Ik zal zelfs meer zeggen want ik heb het nagekeken: ik verdien méér bruto op jaarbasis als ik een volledig jaar PARTTIME lesgeef. Trek daar nog het feit af dat ik Florian voor deze job fulltime naar de onthaalmoeder moest brengen en dan kun je gaan bedenken dat mijn motivatie om de job nog verder te zetten op dat moment tot ver onder het vriespunt zakte. Bedenk daar dan nog eens bij dat mijn dochter gisterenochtend ongelukkig was in de ochtendopvang omdat daar geen kindjes van haar klas waren en ze daar gewoon op een stoel had gezeten (dat had ze gisterenavond aan mijn schoonmama verteld). Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik dan zou samenwerken met twee collega’s die een kleine tien jaar jonger zijn dan ikzelf en die veel meer dan mij verdienen. Afin, je zal wel snappen dat ik snel tot de vaststelling van “waar ben ik in godsnaam mee bezig?!” gekomen was.

We zijn dus terug naar af. Alhoewel.

Deze namiddag mag ik al terug op sollicitatiegesprek naar een school in de buurt voor een parttime job, overmorgen te starten tot aan de kerstvakantie en daarstraks kreeg ik nog een ander aanbod, weliswaar maar voor een vervanging van twee weken maar ook om overmorgen te starten. Dus sowieso, als het nu dat één of dat ander is: overmorgen heb ik werk. En ik zal meer verdienen, véél meer.

*Bibi = moi.

Tags: , , ,

Over dat altijd alles dubbel is.

5aefd026144606c6391a5ba267f91618

Het kan soms snel gaan. De ene dag ben je nog werkloos, de andere dag mag je eindelijk eens op gesprek en nog de dag daarna hoor je dat je mag beginnen. Ja, je leest het goed: la vie en mama heeft opnieuw werk. Voorlopig maar tot eind december maar waarschijnlijk zal dat wel verlengd worden. Want ik vervang niemand zoals dat gewoonlijk gaat in het onderwijs. Ik krijg een totaal nieuwe functie in een school die pas is opgestart. Ik zal grotendeels verantwoordelijk worden voor het personeel en alle bijhorende administratie. Instaan voor het onthaal van nieuwe mensen en zelfs de bijhorende onthaalbrochure opstellen aangezien die er nog niet is. Waarschijnlijk zal ik hier en daar ook wat moeten bijspringen met de boekhouding en ook wel functioneren als de rechterhand van de directeur. Klinkt afwisselend en uitdagend, toch?

Ik blijf dus werken in het onderwijs maar niet meer als leerkracht en dat heeft toch wel enkele gevolgen. Een positief gevolg is dat ik thuis geen voorbereidingen of verbeterwerk meer hoef te doen. Als het tijd is om naar huis te gaan, zal dat ook effectief gedaan hebben met werken inhouden. Maar die 22 uren lesgeven worden wel ingeruild voor een 36 urenweek natuurlijk.

Gisterenavond dan, ging ik nog eens langs op de school waar ik maandagochtend zal beginnen. Naast de uitleg van wat de inhoud van mijn job ongeveer zal zijn, kreeg ik ook mijn uren. Elke dag van 8u tot 17u, behalve op woensdag natuurlijk, dan heb ik om 12u gedaan.

Tot zover de euforie. Want dan kom je thuis en begin je je “nieuwe leven” te plannen natuurlijk. De praktische kant van de zaak. Hoe laat moet ik opstaan om én mezelf én Elisa én Florian op tijd klaar te krijgen? Hoe laat moet ik hier de deur ten laatste uit? Zet ik dan eerst Florian of Elisa af? Ik moet zelf om 8u beginnen dus dat impliceert dat Elisa ruim voor schooltijd al op school zal zijn en ze dus in de vooropvang zal terecht komen (het kind heeft nog nooit in de vooropvang moeten zitten). En oei, ik heb pas om 17u gedaan met werken, dat betekent ook al minstens een uur avondopvang voor haar. Minstens want aangezien de onthaalmoeder eigenlijk ook maar tot 17u werkt, moet ik eerst Florian ophalen en kan ik dan pas om Elisa. En ook nog oei, op vrijdag stopt de school van Elisa al om 15u wat dus inhoudt dat ze op vrijdag zelfs méér dan twee uur in de avondopvang zal zitten. En ah ja, oei, is dat niet komende vrijdag en ook nog de maandag erop dat Elisa geen school heeft? Juist ja.
En dan waren er ook nog de oh nee’s… Zoals in: oh nee, mijn favoriete bakker gaat ’s avonds al om 16u dicht en oh nee, mijn poetsvrouw die één keer om de twee weken komt, komt pas om acht uur toe en dan moet ik al op mijn werk zitten (is het een optie om onze vogel aan te leren om de deur open te doen?). En oh nee, wanneer ga ik de tijd nog vinden om mijn thuiscursus verder in te studeren want die wasmanden gaan zichzelf waarschijnlijk ook niet strijken? Afin, je snapt wel waar ik naartoe wil. En ja, ik weet het: “welcome to the real world” zal je misschien denken als je dit leest of ook nog: “amai, la vie en mama kan nogal een beetje zagen”. Mijn excuses daarvoor maar de realiteit is dat ik een innie minnie beetje veel in paniek ben voor volgende week.

Begrijp je nu waarvoor mijn titel staat?

Tags: ,

Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Knopen doorhakken #2

Ongeveer acht jaar geleden begon ik aan een missie: vermageren. Ik woog 68kg en zat niet goed in mijn vel. Het één had eigenlijk niets met het ander te maken. Ik was net gaan samenwonen met iemand bij wie ik eigenlijk niet gelukkig was. We hadden een huis gekocht en ik werkte als leerkracht godsdienst in vier verschillende scholen. Ik wist dus verdorie maar al te goed waarom ik niet goed in mijn vel zat maar omdat ik het gevoel had dat ik “vast” zat in die situatie deed ik er ook niks aan. Het was het voorjaar van 2007 en ik weet nog dat ik buikgriep kreeg en dat ik daardoor op drie dagen anderhalve kilo kwijt was. Op één of andere manier was dat voor mij een trigger om te beslissen dat ik wilde vermageren en daarbij meteen uit te testen hoever ik daarin kon gaan. In de maanden die volgden bestond mijn ontbijt uit een tas thee vergezeld met één blokje chocolade, mijn middagmaal was een potje yoghurt, een tasje soep of één boterhammetje. ’s Avonds at ik een kommetje Special K met halfvolle melk. Dat was op de dagen dat ik alleen kon eten en niemand zich dan ook vragen stelde bij de samenstelling van mijn menu. Als ik moest eten in gezelschap dan at ik ofwel heel traag zodat het niet teveel zou opvallen dat ik eigenlijk heel weinig at of ik zei gewoon dat ik niet veel honger had. Op den duur was het natuurlijk wel te zien aan me en begon mijn naaste omgeving zich wel vragen te stellen maar dat wuifde ik weg. Want ik had een missie en niemand had daar zaken mee. Tegen de zomer woog ik 58kg. In de grote vakantie van dat jaar besloot ik dat ik in september niet opnieuw in het onderwijs wou stappen en zocht ik ander werk. Begin augustus kon ik starten in een bedrijf and the rest is history…

Work Life Balance signpost

Waarom ik dit verhaal vertel? Simpel. Twee weken geleden vermagerde ik op ongeveer dezelfde manier als zeven jaar geleden twee kilo in één week tijd. De hele vakantie lang al is mijn werk een spook dat door mijn hoofd blijft zweven. Het schooljaar eindigde niet zo goed in de school waar ik de voorbije drie jaar ongeveer gewerkt heb en tegen mijn verwachtingen in kreeg ik daar toch een aanbod om in september opnieuw fulltime aan de slag te gaan. Weliswaar in drie verschillende vestigingen van de school en met een daarbij passend vreselijk uurrooster. Ik had dat aanbod eigenlijk direct moeten afslaan. Maar dat deed ik niet want het betekende immers een jaar lang zekerheid van inkomen. In de loop van de vakantie hield ik steeds een aantal opties in mijn hoofd:

1. Gewoon nog een jaar op mijn tanden bijten, zekerheid van inkomen hebben en volgend jaar op zoek gaan naar iets anders.
2. Hopen dat er een andere school belt met een aanbod. Yeah right.
3. Totaal iets anders doen (opnieuw gaan studeren? zelfstandig beginnen? werk zoeken in een firma in de buurt?)
4. Euromillions winnen en mij geen zorgen meer moeten maken.

Tegen begin augustus begon het mij meer en meer te dagen dat optie één het zou winnen van de andere. En het minste dat ik daarvan kan zeggen, is dat ik er doodongelukkig van werd. Bovendien kon ik niet meer slapen want ’s nachts werd het gespook in mijn hoofd alleen maar erger. Ik maakte de fout er met niemand over te praten…
Tot gisteren. Tot mijn man het er eindelijk uitschudde en ik op de vraag “hoe graag wil je daar opnieuw gaan werken?” “3%” antwoordde en we allebei begonnen te lachen.
“Wat is die 3% dan?” vroeg mijn man.
“Die 3% is ik die niet durf bellen naar de directeur om te zeggen dat ik niet terugga,” was mijn antwoord.

Ik lijk wel gek want eigenlijk was ik ondertussen goed op weg om vast benoemd te raken in die school en met andere woorden mij te kunnen wentelen in eeuwige werkzekerheid. Maar het feit dat ik afgelopen nacht weer goed heb geslapen, bewijst dat ik een goede keuze maak en dus raapte ik al mijn moed samen en belde ik vanmorgen naar school om dat aanbod alsnog af te slaan. Het enige wat me nog restte te doen, was dit:

WIN_20150817_135903

To be continued…

Tags: ,

De valkuilen van twee maanden zomervakantie!

Een blogpost vol contradicties…

Al de tijd van de wereld hebben maar geen tijd hebben om naar de tandarts te gaan. Een paar maanden geleden had ik een afspraak vastgelegd bij de tandarts om in juli op jaarlijkse controle te gaan. Uiteindelijk heb ik die afspraak afgezegd omdat ik tot de conclusie kwam dat één, Florian het kabinet van de tandarts waarschijnlijk zou afbreken en twee, ik waarschijnlijk een zenuwinzinking zou overhouden aan dergelijke onderneming. Hetzelfde probleem heb ik met een bezoek aan de pedicure en de kapper. Kortom, ik heb zeeën van tijd om dingen in te plannen maar het feit dat ik fulltime babysit op mijn kinderen, zorgt ervoor dat ik voor heel veel dingen gewoon geen tijd heb. Of dat ik anderen moet lastig vallen met de vraag of ze op mijn kinderen willen passen.

Niet continue anderen willen lastig vallen terwijl je toch ook wel nood hebt aan wat contact met volwassenen.
Mijn man heeft geen twee maanden verlof, ’s ochtends is hij vroeg weg en ’s avonds is hij laat thuis. Dus zijn er heel wat dagen waarop het enige contact met volwassenen die ik overdag heb bij de beenhouwer of in de supermarkt is. Dan denk ik soms: misschien moet ik nog eens met die of die afspreken. Maar dan denk ik ook: je moet anderen niet lastig vallen omdat je behoefte hebt aan een volwassen gesprek want meestal hebben die anderen geen twee maanden vakantie en tijd is voor iedereen kostbaar. En dan is de grootste grap van allemaal nog dat tegen de tijd dat mijn man thuis is, ik eigenlijk helemaal niks te zeggen heb.

Het te lang uitstellen van je “to-do-list”.
Aan het begin van de vakantie heb ik altijd een to do list in mijn hoofd. Dat gaat van fotoalbums maken tot het herorganiseren van mijn badkamer en kelder à la Marie Kondo. We zijn bijna half augustus en mijn to-do-list is nog steeds altijd even lang. Op de badkamer na dan, daar heb ik twee dagen geleden eindelijk eens werk van gemaakt.

Soms eens stiekem jaloers zijn op mensen die tijdens de grote vakantie gewoon aan het werk zijn en je daar dan schuldig over voelen.
Vooral op de dagen dat het hier in de soep draait, heb ik last van het fenomeen “aaaargh-waarom-werk-ik-eigenlijk-niet-in-een-sector-zonder-al-die-vakantie?”. Want mijn huis is een rommeltje. Echt. De ganse dag door, de hele vakantie door.

Veel te lang op voorhand denken dat je vakantie er bijna opzit.
Dit vind ik nog bijna het ergste van al… Nu al denk ik soms: “verdorie, we zijn half augustus, voor ik het goed en wel besef is het weer september!” Terwijl ik in werkelijkheid nog bijna drie weken vakantie heb. Nog bijna drie weken! Dat is wat een ander gemiddeld aan vakantie heeft.

Te veel geld uitgeven.
Vakantie is geld uitgeven. Twee maanden vakantie is twee maanden geld uitgeven. Ik probeer er wel op te letten natuurlijk maar je kan er moeilijk onderuit dat als je iets wil doen je daar meestal voor moet betalen. En net nu moet ik het hebben van mijn “uitgestelde bezoldiging”, dat was nog geen 700 euro vorige maand…

Als je uiteindelijk dan toch weer aan het werk gaat, is de aanpassing heel groot.
Twee maanden is lang. Gedurende een lange periode zit je in een gans ander ritme en na twee maanden ben je goed gewend aan dat ritme. De aanpassing is dus heel groot. Bovendien weet ik nu al dat ik mijn twee pagaddertjes de eerste dagen enorm ga missen. Je was gewaarschuwd… Deze blogpost staat vol contradicties: nu wens ik soms dat ik hen eens een dagje zou mogen missen maar in september zal ik de eerste dagen vooral aftellen naar het moment dat ik mijn kinderen terugzie!

Tags: ,

Some you WIN, some you lose… het vervolg.

Veel sneller dan ik zelf verwacht had, kan ik jullie toch al het vervolgverhaal vertellen op some you win, some you lose. Nog geen uur nadat ik mijn vorig blogbericht had gepubliceerd, kreeg ik een mail van de juridische dienst van mijn vakbond: mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken.

Wat was er gebeurd?

Ik wil hier ook geen ellenlang blogbericht van maken dus ik zal heel eventjes proberen om kort te recapituleren (leuk woord, vind ik dat: recapituleren…). Ik vermoed dat het conflict met de directeur waarin ik terecht ben gekomen veel zal te maken hebben gehad met de stakingen in december vorig jaar. Ik schreef daar toen ook een blogbericht over. Ik kan het namelijk moeilijk verdragen als ik vind dat ik ten onrechte word behandeld en dan gebruik ik mijn blog als uitlaatklep natuurlijk…
In december waren er bij ons op school namelijk twee stakingsdagen, telkens op maandag. Ik werk dit jaar deeltijds en heb geen lesopdracht op maandag. De directeur eiste wel iedereen die niet staakte op. Wat betekende dat ik ofwel ging moeten gaan werken op een dag waarop ik normaal thuis was of dat ik mij moest opgeven als stakende en dus ook mijn loon verliezen. Omdat ik dit nogal bizar vond, zocht ik het wettelijk kader hieromtrent op en mijn logica bleek inderdaad te kloppen: je kunt alleen opgeëist worden voor de uren waarop je anders ook werkt. Ik gaf mij dus in school op als “niet-stakende” en was uiteraard ook niet aanwezig. Later bleek dat de secretaresse de opdracht had gekregen van de directeur mij door te geven aan Brussel als zijnde “stakende” en verloor ik dus voor twee dagen loon. Ik ben daarmee toen naar de vakbond gestapt. Anyways om een lang verhaal kort te maken: begin mei was dit nog altijd een discussiepunt en weigerde de directeur nog steeds om dit naar Brussel toe recht te zetten. Begin mei kreeg ik nog een mail van de vakbond dat de enige optie nog was om er een dossier van op te stellen en deze over te maken naar de juridische dienst in Brussel. Ik dacht toen nog: “ah laat het maar” want ik had geen zin in juridisch gedoe.

Maar goed. Terug naar de donderdagavond waarop ik mijn kindjes meenam naar de klassenraad. “Ik verwacht je daarvoor morgen op mijn bureau,” had hij gezegd. Ik daarnaartoe. Op vrijdagochtend. Ook al heb ik pas in de namiddag les. Ik dacht: ik ga eerst, ik ben er dan vanaf. Ik verwachtte mij aan een onder-mijn-voeten-krijgen-gesprek. Maar dat was het dus niet. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat “dit niet kon in een professionele omgeving en dat hij mijn evaluatie zou opmaken en mij een onvoldoende geven”. Slik. Ik zei: “mag ik nog uitleggen waarom ik mijn kindjes meehad?”. Het antwoord was “ja maar het is voor mij een uitgemaakte zaak.” Ik werd kwaad. “Als het voor jou een uitgemaakte zaak is”, zei ik, “dan leg ik het al niet meer uit.” Ik ben opgestaan en heb zijn bureau verlaten.
’s Namiddags kwam hij dan 10 minuten voor het einde van de lesdag mijn lokaal binnen met de mededeling dat ik nog even bij hem langs moest gaan voor ik vertrok. Ik dacht nog dat hij misschien wat afgekoeld zou zijn en er alsnog een deftig gesprek ging volgen. Niet dus. Ik kreeg mijn evaluatie met als eindconclusie onvoldoende voor mijn neus geschoven. Hij zei nog leukweg dat dit zeker geen invloed had op mijn toekomstige aanstellingen. Yeah right.
“Prettig weekend,” zei ik en ik verliet zijn bureau.

Mijn evaluatie omvatte een kleine helft van een A4’tje tekst. Het kwam erop neer dat ik pedagogisch goed functioneerde maar dat de problematiek rond de opvang van mijn kinderen dit schooljaar een groot probleem vormden. De concrete voorbeelden die hij aangaf, was het opendeur-weekend (Weet je nog? … Ik stond qua taakverdeling op de reservelijst, mijn man vertrok die zaterdagnamiddag naar Amerika. Ja, ik had het “lef” gehad om aan de directeur te vragen of mijn aanwezigheid echt wel nodig was… Maar uiteindelijk waren we overeen gekomen dat ik op zaterdag een uurtje moest gaan helpen en dat ik op zondag in de kinderopvang mocht helpen en mijn eigen kinderen meenemen) en een info-namiddag die hij had ingericht voor tijdelijke personeelsleden op woensdag. Klopt. Ik was niet op de info-namiddag. Omdat ik ten eerste, als ik het woord “info” lees, niet onmiddellijk de link leg met een “verplichte aanwezigheid” en ten tweede, deze namiddag op een woensdag viel, ook nog in diezelfde twee weken dat mijn man in Amerika zat. Het doorslaggevende feit voor mijn onvoldoende was dat ik geen opvang kon regelen voor mijn kinderen voor de klassenraad (Moet ik het er nog bij zetten? Ook dit feit viel in die twee weken.)
Onderaan de uitleg stonden dan nog eens een lijstje van tien punten waarvoor ik voor zeven punten een “goed” of “voldoende” kreeg. Puur mathematisch gezien had ik dus 7/10.

Ik nam contact op met de vakbond. Stuurde de onvoldoende en mijn versie van de feiten door. Mijn versie was dan vooral dat mijn onvoldoende gebaseerd was op gebeurtenissen in een tijdspanne van twee weken. De juridische dienst van mijn vakbond bekeek het dossier en stelde dat er vooral ook heel wat procedure fouten in de opmaak van de onvoldoende zaten. Zo is de school bijvoorbeeld verplicht om verschillende evaluatiegesprekken met je te hebben, om twee evaluatoren aan te stellen, om een evaluatie te baseren op een geïndividualiseerde functieomschrijving. Allemaal dingen die niet aan de orde waren. Zij waren er dan ook behoorlijk van overtuigd dat mijn onvoldoende zou geschrapt waren alleen maar op basis daarvan. Goed nieuws dus. De vakbond stelde voor dat de juridische dienst van de scholengemeenschap eerst een persoonlijk gesprek zou aangaan met de directeur om hem hierop te wijzen en hem hopelijk de onvoldoende zo te doen schrappen. De volgende stap was een beroepsprocedure opstarten in Brussel. Je hebt van die mensen die zo overtuigd zijn van hun gelijk. Altijd en overal. Zolang je in hun voetstappen volgt, mag je er zijn. Het moment dat je afwijkt, heb je afgedaan. De directeur is zo iemand. Dat hij de onvoldoende dus zomaar zou schrappen: that was not gonna happen.

En dus werd mijn dossier naar Brussel doorgestuurd. Waar iemand van de juridische dienst van mijn vakbond een beroepsprocedure opstelde. Op woensdag kreeg ik daarvan een kopie. Toen ik deze las, wist ik dat ik een sterke zaak had. Blijkbaar kreeg de directeur die woensdag ook een kopie van die beroepsprocedure en zal hij ook ingezien hebben dat het een verloren zaak zou worden. En dus stelde hij een brief op. Van die brief kreeg ik een kopie op vrijdag. Mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken. Ik had gewonnen.

Toch zijn er nog een aantal zaken waarmee ik het moeilijk heb. De brief over de intrekking van mijn onvoldoende omvatte een volledige A4. Daarin gaf de directeur toe dat er inderdaad fouten in de procedure van de evaluaties op school zaten. Daarnaast moest hij natuurlijk nog eens benadrukken dat hij wat het inhoudelijke aspect van de onvoldoende volledig in zijn recht was. Zo was het onjuist dat mijn onvoldoende zich beperkte tot feiten die in een tijdspanne van twee weken plaatsvonden (concrete voorbeelden stonden er echter niet bij). En het feit dat ik geen evaluatiegesprek had gekregen was te wijten aan “de combinatie van mijn deeltijds werken en een groot aantal gewettigde verlofstelsels” m.a.w. ik ben dus uitzonderlijk veel afwezig geweest dit schooljaar… Tja. Als vier dagen veel zijn (drie voor mijn kinderen en één dag ziekteverlof voor mezelf) dan zal dat wel zo zijn zeker?! Maar wat mij nog het meest van al stoorde was de zin dat de relatie met mijn leerlingen moeizamer verliep dit schooljaar… (Als dat zo was waarom haalt hij dat er dan nu pas bij? Waarom stond dat dan al niet in mijn evaluatie?) én vooral de zin “dat dit nog maar de tweede evaluatie onvoldoende was die hij in 15 jaar had gegeven”. Die kwam echt aan als een rechtstreekse slag in mijn gezicht. Amai, wat moet ik een slechte leerkracht zijn om nog maar de tweede te zijn in vijftien jaar tijd… Ik heb mijn vragen bij de waarheid ervan maar toch.

Ik heb gewonnen en toch ook weer niet.

Tags: , , ,

Load more