Wat Bibi* nu weer tegenkwam…

HLL 2

Dat mooie liedjes soms te mooi zijn om waar te zijn. Ik was goed begonnen gisterenochtend, ik stond zelfs 10 minuten te vroeg op mijn nieuwe werk, om 7u50 al that is. Ik had schoon mijn haartjes de avond van tevoren gewassen zodat een korte douche in de ochtend voldeed, een besparing van zeker 15 minuten op mijn ochtendroutine. De boterhamdozen stonden klaar in de frigo, boterhammetjes gesmeerd en al, weer een besparing van luttele minuten. De ontbijttafel stond klaar. De kledij van Elisa, Florian en mezelf lag klaar. Kortom, ik had er alles aan gedaan om onze ochtendroutine zo vlot mogelijk te doen verlopen en het was me gelukt!

Op het werk kreeg ik een spiksplinternieuwe laptop om mee te werken en meteen toch ook al wat verantwoordelijkheid. Ik ben redelijk goed in nieuwe dingen, al zeg ik het zelf en al zeker als het administratie betreft. Ik zag het volledig zitten: ik legde de personeelsdossiers aan, zowel de ouderwetse manuele gevallen als de digitale en ik mocht ook al meteen een vervanger zoeken voor een leerkracht die gisterenochtend papa was geworden. Ondertussen was er ook de nodige ambiance zoals ik dat gewoon ben in het buitengewoon onderwijs… Zoals bijvoorbeeld een leerling die erin geslaagd was zichzelf de ganse ochtend in de leraarskamer op te sluiten en twee andere leerlingen die wegliepen van school. De collega’s vielen op het eerste zicht goed mee, een aantal vrouwelijke collega’s hadden blijkbaar kindjes in de leeftijd van Elisa en Florian dus dat gaf meteen al stof voor de eerste kennismakingsgesprekken. So far so good, dus.

In de namiddag moest ik nog langs gaan bij de personeelsverantwoordelijke van de scholengroep. Wat op zich al een beetje raar was natuurlijk aangezien ik in principe zelf personeelsverantwoordelijke werd en dus de zendingen (zo worden de aangiftes van het aanwerven van personeel in het onderwijs genoemd) moest doorsturen naar Brussel. Logischerwijs kon ik dus gewoon mijn eigen aanwerving doorsturen naar Brussel. In de vacature waarvoor ik gesolliciteerd had, stond dat de aanwerving gebeurde in het GECO-statuut. Ik had nog nooit gehoord van dergelijk statuut en ook op internet vond ik bitter weinig informatie. Tijdens mijn sollicitatiegesprek vorige week donderdag wist ook de directeur van de school me niet veel meer info te geven dan “goh, je moet minstens één dag stempelgerechtigd zijn om in aanmerking te komen voor de job”. Ik dacht, oké, ik ben ondertussen al drie weken stempelgerechtigd dus dat is inorde. Gelukkig zei een klein stemmetje in mijn achterhoofd me gisterennamiddag, toen ik dus bij die mevrouw zat om mijn contract te tekenen: “vraag toch maar voor de zekerheid eens wat dat GECO-statuut nu juist inhoudt…” 

En ze begint: “gohja, eigenlijk is dat het slechtste statuut dat je kunt hebben.”
Ik: “oei, en wat betekent dat dan concreet?”
Zij: “welja, je bouwt eigenlijk geen anciënniteit op binnen de scholengroep.”
Ik: “ah, oei, dat is inderdaad wat minder.” Maar op zich dacht ik op dat punt eigenlijk nog van ochja, dat is nu ook nog niet zo heel erg…
Gelukkig vroeg ik ook nog: “maar de anciënniteit die ik reeds opgebouwd heb in het onderwijs telt toch mee voor mijn loon?”
Zij: “nee, eigenlijk ook niet. Het is zo dat Brussel met deze job eigenlijk niks te maken heeft. Het feit dat je in dienst bent bij ons wordt zelfs niet doorgegeven aan het departement onderwijs. Eigenlijk word je betaald door de scholengroep.” (Hetzelfde statuut zoals de poetsvrouw en de klusjesman van de school dus maar met de verantwoordelijkheid en de jobinhoud van een administratief bediende). “Dat zal iets van huppeldepup bruto op jaarbasis zijn.” Ik dacht al, oei, dat klinkt gelijk maar heel weinig.

Terug aan mijn bureau begon ik natuurlijk direct te rekenen. Huppeldepup bruto op jaarbasis gedeeld door twaalf is… PEANUTS! Ik zal zelfs meer zeggen want ik heb het nagekeken: ik verdien méér bruto op jaarbasis als ik een volledig jaar PARTTIME lesgeef. Trek daar nog het feit af dat ik Florian voor deze job fulltime naar de onthaalmoeder moest brengen en dan kun je gaan bedenken dat mijn motivatie om de job nog verder te zetten op dat moment tot ver onder het vriespunt zakte. Bedenk daar dan nog eens bij dat mijn dochter gisterenochtend ongelukkig was in de ochtendopvang omdat daar geen kindjes van haar klas waren en ze daar gewoon op een stoel had gezeten (dat had ze gisterenavond aan mijn schoonmama verteld). Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik dan zou samenwerken met twee collega’s die een kleine tien jaar jonger zijn dan ikzelf en die veel meer dan mij verdienen. Afin, je zal wel snappen dat ik snel tot de vaststelling van “waar ben ik in godsnaam mee bezig?!” gekomen was.

We zijn dus terug naar af. Alhoewel.

Deze namiddag mag ik al terug op sollicitatiegesprek naar een school in de buurt voor een parttime job, overmorgen te starten tot aan de kerstvakantie en daarstraks kreeg ik nog een ander aanbod, weliswaar maar voor een vervanging van twee weken maar ook om overmorgen te starten. Dus sowieso, als het nu dat één of dat ander is: overmorgen heb ik werk. En ik zal meer verdienen, véél meer.

*Bibi = moi.

Tags: , , ,

Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Knopen doorhakken #2

Ongeveer acht jaar geleden begon ik aan een missie: vermageren. Ik woog 68kg en zat niet goed in mijn vel. Het één had eigenlijk niets met het ander te maken. Ik was net gaan samenwonen met iemand bij wie ik eigenlijk niet gelukkig was. We hadden een huis gekocht en ik werkte als leerkracht godsdienst in vier verschillende scholen. Ik wist dus verdorie maar al te goed waarom ik niet goed in mijn vel zat maar omdat ik het gevoel had dat ik “vast” zat in die situatie deed ik er ook niks aan. Het was het voorjaar van 2007 en ik weet nog dat ik buikgriep kreeg en dat ik daardoor op drie dagen anderhalve kilo kwijt was. Op één of andere manier was dat voor mij een trigger om te beslissen dat ik wilde vermageren en daarbij meteen uit te testen hoever ik daarin kon gaan. In de maanden die volgden bestond mijn ontbijt uit een tas thee vergezeld met één blokje chocolade, mijn middagmaal was een potje yoghurt, een tasje soep of één boterhammetje. ’s Avonds at ik een kommetje Special K met halfvolle melk. Dat was op de dagen dat ik alleen kon eten en niemand zich dan ook vragen stelde bij de samenstelling van mijn menu. Als ik moest eten in gezelschap dan at ik ofwel heel traag zodat het niet teveel zou opvallen dat ik eigenlijk heel weinig at of ik zei gewoon dat ik niet veel honger had. Op den duur was het natuurlijk wel te zien aan me en begon mijn naaste omgeving zich wel vragen te stellen maar dat wuifde ik weg. Want ik had een missie en niemand had daar zaken mee. Tegen de zomer woog ik 58kg. In de grote vakantie van dat jaar besloot ik dat ik in september niet opnieuw in het onderwijs wou stappen en zocht ik ander werk. Begin augustus kon ik starten in een bedrijf and the rest is history…

Work Life Balance signpost

Waarom ik dit verhaal vertel? Simpel. Twee weken geleden vermagerde ik op ongeveer dezelfde manier als zeven jaar geleden twee kilo in één week tijd. De hele vakantie lang al is mijn werk een spook dat door mijn hoofd blijft zweven. Het schooljaar eindigde niet zo goed in de school waar ik de voorbije drie jaar ongeveer gewerkt heb en tegen mijn verwachtingen in kreeg ik daar toch een aanbod om in september opnieuw fulltime aan de slag te gaan. Weliswaar in drie verschillende vestigingen van de school en met een daarbij passend vreselijk uurrooster. Ik had dat aanbod eigenlijk direct moeten afslaan. Maar dat deed ik niet want het betekende immers een jaar lang zekerheid van inkomen. In de loop van de vakantie hield ik steeds een aantal opties in mijn hoofd:

1. Gewoon nog een jaar op mijn tanden bijten, zekerheid van inkomen hebben en volgend jaar op zoek gaan naar iets anders.
2. Hopen dat er een andere school belt met een aanbod. Yeah right.
3. Totaal iets anders doen (opnieuw gaan studeren? zelfstandig beginnen? werk zoeken in een firma in de buurt?)
4. Euromillions winnen en mij geen zorgen meer moeten maken.

Tegen begin augustus begon het mij meer en meer te dagen dat optie één het zou winnen van de andere. En het minste dat ik daarvan kan zeggen, is dat ik er doodongelukkig van werd. Bovendien kon ik niet meer slapen want ’s nachts werd het gespook in mijn hoofd alleen maar erger. Ik maakte de fout er met niemand over te praten…
Tot gisteren. Tot mijn man het er eindelijk uitschudde en ik op de vraag “hoe graag wil je daar opnieuw gaan werken?” “3%” antwoordde en we allebei begonnen te lachen.
“Wat is die 3% dan?” vroeg mijn man.
“Die 3% is ik die niet durf bellen naar de directeur om te zeggen dat ik niet terugga,” was mijn antwoord.

Ik lijk wel gek want eigenlijk was ik ondertussen goed op weg om vast benoemd te raken in die school en met andere woorden mij te kunnen wentelen in eeuwige werkzekerheid. Maar het feit dat ik afgelopen nacht weer goed heb geslapen, bewijst dat ik een goede keuze maak en dus raapte ik al mijn moed samen en belde ik vanmorgen naar school om dat aanbod alsnog af te slaan. Het enige wat me nog restte te doen, was dit:

WIN_20150817_135903

To be continued…

Tags: ,

Dan toch nog: goede voornemens voor 2015.

Goede voornemens: ge doet eraan mee of niet. Normaal ben ik niet zo van de goede voornemens, ik vind die omschrijving ook niet echt passend trouwens maar dat is een ander verhaal. Ik zag op een andere blog het woord “doelstellingen” verschijnen en eigenlijk vind ik dat wel wat beter passen maar het klinkt niet zo goed natuurlijk.

Afin, het doet er eigenlijk niet toe. Doelstellingen, wensen, verlangens, voornemens… Nu ik een blog heb, lijkt het me wel leuk om die dingen toch eens op te schrijven in plaats van ze gewoon in mijn hoofd te hebben. Zo kan ik op 31 december 2015 eens zien wat er van gekomen is…

1. Opnieuw wat meer lezen.

ba2328f2b077631238b52a93bb93ba6e

Ik lees graag. Als tiener verslond ik wekelijks een tweetal boeken. Als volwassene werd dat iets minder maar de grote boosdoener in het bijna-niet-meer-lezen, is toch wel: mama zijn. Geen tijd hebben om naar de bibliotheek of naar een boekenwinkel gaan, is niet het excuus want ik heb een Kindle. Een boek kopen kan dus gewoon vanuit mijn luie zetel. Het grote probleem is dat ik bijna voortdurend moe ben… En in 2014 stond beginnen lezen gelijk aan in slaap vallen. Vreselijk, vind ik dat. Maar ik zag al zoveel tips voor boeken op andere blogs verschijnen dat de zin om toch nog eens een poging te wagen aan lezen en niet in slaap vallen groot is. Ik hoop in elk geval dat ik in 2015 toch meer lees dan de vier boeken die ik in 2014 las.

2. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen.

721a2da879dd10a14958cd28a4b6b490 (2)

Keukenkasten, kasten in de bureau en vooral kleerkasten: van de kinderen, van mijn man en van mij. Zoveel kasten die dringend weer eens op orde moeten gebracht worden. Weg, alles wat weg mag en structuur brengen in hetgeen wat overblijft.

3. Werk zoeken.

Work Life Balance signpost

We zijn nog maar begin januari en toch hou ik mijn hart al vast voor september… Ik schat de kans dat ik niet meer in dezelfde school aan het werk ga kunnen als waar ik nu werk in op 99%. Omwille van dit maar ook omwille van het M-decreet (dat staat voor meer inclusie in het onderwijs, met andere woorden: het leerlingenaantal in het buitengewoon onderwijs zal naar beneden gaan). Los daarvan wil ik zelf ook liever aan het werk in een andere school. Maar dan… Naar mijn gevoel heb ik twee opties: ik geef het nog 1 schooljaar, doe weer interims en hoop dat er iets meer “blijvends” uit de bus valt of ik gooi het totaal over een andere boeg. Beide opties hebben enorm veel voor- en nadelen en ik wil daar niet teveel over uitweiden maar het wordt beslist een harde noot om te kraken, deze. Als ik hem al gekraakt krijg.

4. Relaxter zijn.

35eda7eaf90d25be6acce2db1c21ce5d

Als het huis niet zo ordentelijk ligt als ik zou willen. Als de zoon een slechte dag heeft. Als ik de strijk weer eens niet gedaan krijg. Als ik een blogbericht minder schrijf dan dat ik zou willen. En nog zoveel dingen meer… Ik wil de dingen meer nemen zoals ze komen ook al loopt mijn planning daardoor in het honderd. “Als het niet perfect is, is het ook goed”: misschien maak ik daar wel mijn mantra van voor dit jaar. Dit wordt echt een moeilijke!

5. Gezonder eten.

Oei! Nu lijkt het waarschijnlijk alsof hier elke dag frieten en hamburgers en pizza op het menu staan. Zo erg is het gelukkig niet gesteld. Het gaat vooral over kleine aanpassingen in het menu. Ik eet bijvoorbeeld hoogstens twee keer per week fruit en dat moet beter kunnen en van twee keer per dag groenten eten is ook nog nooit iemand gestorven, denk ik. En water drinken, veel meer water drinken. Meer bewegen, dat zou hier eigenlijk ook bij moeten staan maar ik weet dat ik dat toch niet haal dus laat ik het maar. Dat we elke week een grote wandeling in Brugge maken als het weer het toelaat dat is voorlopig genoeg.

Tags: , , , ,