Bij ons wordt aan co-sleeping gedaan, zo blijkt. Dat was geen bewuste keuze, dat was een noodzaak. Als je alle tips and tricks hebt geprobeerd en er is maar één ding dat werkt, dan doe je dat dan maar. Toen ik nog zwanger was, hadden we natuurlijk alles in gereedheid gebracht: meubeltjes gekozen, hier en daar wat bijgeverfd… Ik had zelfs een heuse schommelstoel gekocht voor de nachtelijke voedingen. Schoon in theorie, allemaal: zoon in bed, opstaan, voeden en terug in vrede verder slapen. Vanaf nacht één in het ziekenhuis bepaalde mijn zoon echter dat dit niks voor hem was. Hij was onrustig en vond enkel rust in mijn armen. Gedaan met de schone theorie. Het was het begin van een maandenlange zoektocht… Mijn zoon en zijn nachtelijke escapades: meer dan eens heb ik met mijn handen in mijn haar gezeten. De enige constante in heel dat slaapverhaal bleek te zijn dat het beter ging als ik hem bij me nam. Hij kijkt me dan aan, mijn zoon, legt zijn hand op mijn gezicht en doet zijn ogen dicht alsof hij lijkt te zeggen: dit is waar ik moet zijn, nu kan ik slapen.

2acaf5c9652d414c2e4cbc91a0dac7bf

Het andere aspect van de nachtelijke ongemakken van de zoon kan worden herleid tot zijn reflux… Denken we. Op aanraden van de kinderarts zijn we overgestapt op Omneprazol in plaats van Zantac. De nachten verlopen sindsdien rustiger maar het neemt niet weg dat de zoon tussen mama en papa in blijft slapen. En ja, ook ik ben een Westerling en vroeg me tot voor kort af waar we in godsnaam aan begonnen waren… Dit verhaal vertellen aan collega’s en vrienden levert steevast rare blikken of de “nu ben je aan iets begonnen” reactie op.

Maar kijk, een kleine zoektocht op Google bracht me bij dat in grote delen van de wereld co-sleeping de standaard is. Zelfs in onze Westerse wereld begin je meer en meer voorstanders te vinden van co-sleeping. En dan is er nog het logisch denkvermogen waar wij als mens trotse bezitter van zijn. Voor zoveel aspecten van ons menselijke zijn, keren we terug naar onze roots. Al onze instincten kunnen we terug pinnen naar onze primitieve voorouders en wat zij moesten doen om te overleven… En de baby in een aparte kamer leggen waar hij opgegeten kon worden door wilde dieren, om het maar zo te zeggen, behoorde waarschijnlijk niet tot één van die overlevingsinstincten. Er zal wel diep in onze hersenen iets overgebleven zijn van deze instincten, denk ik dan maar?

71f7a498d5366a89dfbbb85de466b1b2

Continue reading →

Tags: , , , , , ,