Opnieuw beginnen.

Ik moet daarom thuis zitten, met twee buikgriep-kindjes, om nog eens de tijd te vinden om een blogbericht te schrijven… Ik heb al zo vaak willen schrijven en kwam er maar niet toe. Ik heb al zo vaak gedacht: ik stop maar beter met mijn blog maar ik heb even vaak gedacht: ik ga ermee door.

En vandaag is even goed als elke andere dag om de draad opnieuw op te pikken.

img_0755

Ik heb zoveel te vertellen en tegelijkertijd eigenlijk ook heel weinig. Ik zou een relaas kunnen schrijven over waarom het hier zo stil is geweest. Over dat ik een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar plots te horen kreeg dat ik fulltime juf zou worden in het eerste leerjaar ipv parttime juf in het zesde. Een wereld van verschil qua job, ook al ben en blijf ik maar gewoon een leerkracht in het lager onderwijs.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik plots het gevoel had dat ik mijn balans volledig kwijt was/ben. Dat ik het gevoel had en eigenlijk nog steeds heb dat alles alleen maar werk is. Elke dag meedoen aan de rat race. In het weekend proberen op adem te komen en dan weer opnieuw beginnen.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik mij al weken eigenlijk niet zo goed voel. Dat ik een verstopte neus heb, die maar niet weggaat. Dat ik een hoest heb, die maar niet weggaat en dat ik moe ben. Maar ook dat er eigenlijk niks bijzonders met mij aan de hand is, of tenminste, dat vertelde mijn bloedresultaat me toch.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik zo trots ben op mijn dochter, die na een paar maanden eerste leerjaar al zó goed kan lezen en dat eigenlijk alleen maar aan zichzelf te danken heeft. Want ook al ben ik juf en dan nog van het eerste én weet ik hoe belangrijk het is dat ze elke dag wat oefent, ik ben waarschijnlijk lakser in het opvolgen van leestraining dan de gemiddelde andere ouder…

Ik zou kunnen schrijven over Florian die ondertussen ook naar school gaat en hoe snel hij zich wel heeft aangepast. Over dat hij op die maand tijd plots zindelijk werd en stilletjes aan meer woorden en zinsconstructies aan het leren is. Dat hij op gebied van taal wat achterstand heeft in te halen maar dat ik er vertrouwen in heb dat het wel goed komt. Dat ik hoe dan ook trots ben op mijn kleine ventje.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik eindelijk weet van waar mijn tinnitus komt. Dat ik blijkbaar gehoorschade heb, die met een gewone gehoortest niet te zien is. Ergens moet ik ooit een geluidstrauma opgelopen hebben maar ik zou niet weten waar of wanneer… Ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens een deftig antwoord kreeg en de oorzaak nu ken. Want altijd te horen krijgen dat alles normaal is, is erg frustrerend. Maar ik blijf er wel mee zitten natuurlijk.

Ondertussen kan ik ook nog steeds geen reacties meer plaatsen op andere blogs. Ik heb ondertussen ontdekt dat het met mijn mailadres te maken heeft, ik word waarschijnlijk als een soort spammer aanzien maar hoe dat gekomen is, geen flauw idee. Het alternatief zal dus waarschijnlijk zijn om eens een nieuw e-mailadres aan te maken.

Ik hoop in elk geval dat ik hier weer wat vaker kom. Ik moet ergens mijn ei kwijt kunnen en geen plaats is beter dan hier.

Tags: , ,

Zomervakantie 2016, so far so good.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik een blogbericht over de valkuilen van twee maanden zomervakantie. Over het feit dat het voor mij bijvoorbeeld heel moeilijk is om af te spreken met een vriendin of over het feit dat het ook wel eens lastig kan zijn om constant je kinderen rond je te hebben. Over het feit dat ik zeeën van tijd heb en toch niet echt toe kom aan de dingen die op mijn to-do-lijstje staan. Afin, je snapt het plaatje… Ik kan niet zeggen dat de zomervakantie tot hier toe erg verschillend was van die van vorig jaar. Wat wel anders was, is dat ik me minder heb geërgerd aan de “nadelen”, ik heb geprobeerd meer te genieten en me gewoon neergelegd bij het feit dat sommige dingen niet kunnen of moeilijker zijn met kleine kinderen.

Ik sprak niet af met een vriendin (zonder kinderen) en ik vermeed winkelen met de kinderen.

Ik heb amper vriendinnen gezien, de voorbije weken… Want tenzij dat ze ook kinderen hebben met wie mijn kinderen zich dan kunnen bezighouden, heb je daar toch niks aan. De enige vriendinnen die ik wel veel zag, waren die van mijn dochter. Ik heb veel playdates voor haar geregeld. Dat had zo zijn voordelen: voor haar was er afwisseling en ik had toch een beetje contact met volwassenen tijdens het afzetten of ophalen van mijn dochter. Ik dronk zelfs koffie bij één van de mama’s en ik dacht: “kijk eens aan, nu ben ik een echte mama-mama”.

Mijn inkopen doe/deed ik steeds via collect & go, ook al heb ik alle tijd van de wereld. Met Florian is dat nog altijd niet.te.doen. Onlangs waagde ik mij aan de A.S. Adventure omdat ik twee nieuwe drinkbekers wou voor op reis. Het eindigde met een op-de-grond-liggende-en-huilende Florian aan de kassa. Point taken. Again.

Ik ging eens naar een privé-kliniek.

Neen, ik ben niet van plan iets aan mezelf te veranderen. Ik ging naar de privé-kliniek omdat het centrum Ongehoord  daar gevestigd is, ze zijn onder andere gespecialiseerd in tinnitus. Hun raadpleging bestaat uit twee sessies van een klein uurtje. In de eerste sessie worden er testen gedaan en in de tweede sessie wordt gekeken wat voor mij een goede oplossing (of soelaas) zou kunnen zijn. Jammer genoeg zit de specialist zelf in Zuid-Afrika en komt hij maar af en toe naar België. Ik moet dus nog tot eind november wachten op enig resultaat. Het enige punt wat mij een beetje hoop gaf, was een soort van ruistherapie-test (ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen). Dat betekent dat je één minuut luistert naar een ruis die afgestemd is op de ruis die je zelf hoort. De mevrouw die me testte zei: “het zou kunnen dat na die minuut je tinnitus even weggaat…” en dat was bij mij inderdaad het geval. Ik kan zelfs zeggen dat door dat klein uurtje testen (dus eigenlijk een klein uurtje luisteren naar allerhande soorten piepen en ruisen) mijn tinnitus een ganse namiddag weg was. Dus ik kijk hoopvol uit naar eind november.

We maakten plannen om onze slaapkamer te vernieuwen.

Onze slaapkamer is aan vernieuwing toe. Het behang dateert van begin de jaren 90 en omvat onder andere een tekening van een paard met een mensenhoofd. Zoals ik al zei: aan vernieuwing toe dus. We kochten ons alvast een nieuw bed, een boxspring (omdat ik daar al lang van droom) en gingen ten rade bij goûts-et-couleurs voor de rest van de inrichting. Ik kan hen echt aanraden als je zoals ons, twijfelt waar je naartoe wil met de inrichting van je interieur. Voor € 125 krijg je anderhalf uur uitgebreid advies en heb je echt een mooi beeld van wat er allemaal kan. Mede door het advies beslisten we uiteindelijk om onze slaapkamer op zijn geheel te verkopen. Momenteel zijn we dus aan het logeren op onze matras op de grond, in afwachting van ons nieuwe bed. Eens we helemaal rond zijn met de vernieuwing komen er voor en na-foto’s. Beloofd.

En nu is het nog uitkijken naar…

We vertrekken binnen een paar dagen voor twee weken naar Denemarken! Helemaal op het einde van de vakantie, ja, dus we kijken er hard naar uit! Het is nog wat duimen voor mooi weer. Voorlopig zien de lange termijn voorspellingen er behoorlijk uit. Niet slecht. Ook niet super. We zien wel. De huisjes die we via Novasol boekten, zien er alvast veelbelovend uit. We zitten op twee verschillende plaatsen. Twee keer aan het strand. De eerste week op één uurtje van Legoland, de tweede week op één uurtje van Kopenhagen.

bron: novasol

bron: novasol

e20420_living_03

bron: novasol (ik wilde jullie maar een heel (klein) beetje jaloers maken…)

Ondertussen blijft het mysterie van mijn verdwenen reacties bestaan. Het ligt ook niet aan de wifi of aan de soort browser… Het is echt zó bizar. Ik zal nog eens proberen in Denemarken. Daar moet het lukken, toch?

Tags: , , , , , , ,

Geruis…

het eerste wat ik hoor als ik wakker word. En het laatste wat ik hoor voor ik in slaap val. Geruis. Een grote drie jaar geleden kreeg ik net voor de zomervakantie een oorontsteking. Ik was toezicht aan het houden op de speelplaats en van het ene moment op het andere had ik oorpijn en hoorde ik een “tuut”. ’s Avonds ging ik naar de huisdokter. Ik kreeg oordruppels en de oorpijn passeerde. Maar ik kreeg andere problemen. De tuut die begonnen was, veranderde in een ruis. Ik kon plots nog moeilijk geluid verdragen. Geluiden die stil moesten klinken, zoals een sleutel in een slot steken, klonken plots honderd keer luider. De geluidswereld rondom mij was volledig vervormd. Ik was in paniek. Ik raadpleegde een oorarts en kreeg drie soorten medicatie waaronder een pil tegen de ziekte van Ménière. Het haalde niet veel uit. Ik raadpleegde nog een andere oorarts maar ook daar kreeg ik niet echt antwoorden. Op aanraden van de huisarts ging ik uiteindelijk naar relaxatietherapie. Ook dat hielp niet veel. Uiteindelijk bracht het voorbijgaan van de tijd wat soelaas. Het geruis minderde naar iets wat min of meer aanvaardbaar was. Maar het bleef. En het is er nog steeds. Het gaat op en af en nog steeds ben ik bang dat het ooit weer erger wordt. Soms zit het op een niveau dat ik het alleen hoor als ik in bed lig en het bijna volledig stil is. Soms hoor ik het ruisen nog zelfs als er ander achtergrondlawaai is. Dat zijn de momenten waarop ik het er heel moeilijk mee heb. Omdat ik niet snap vanwaar het komt. Ik ben nooit veel naar concerten geweest, heb altijd goed zorg gedragen voor mijn gehoor en toch heb ik problemen. Het is iets waarmee je moet leren leven, lees je overal. Je moet het aanvaarden. Ik vind dat moeilijk. Soms kan ik zo verlangen om nog eens gewoon de stilte te horen.

Tags: ,