Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Some you WIN, some you lose… het vervolg.

Veel sneller dan ik zelf verwacht had, kan ik jullie toch al het vervolgverhaal vertellen op some you win, some you lose. Nog geen uur nadat ik mijn vorig blogbericht had gepubliceerd, kreeg ik een mail van de juridische dienst van mijn vakbond: mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken.

Wat was er gebeurd?

Ik wil hier ook geen ellenlang blogbericht van maken dus ik zal heel eventjes proberen om kort te recapituleren (leuk woord, vind ik dat: recapituleren…). Ik vermoed dat het conflict met de directeur waarin ik terecht ben gekomen veel zal te maken hebben gehad met de stakingen in december vorig jaar. Ik schreef daar toen ook een blogbericht over. Ik kan het namelijk moeilijk verdragen als ik vind dat ik ten onrechte word behandeld en dan gebruik ik mijn blog als uitlaatklep natuurlijk…
In december waren er bij ons op school namelijk twee stakingsdagen, telkens op maandag. Ik werk dit jaar deeltijds en heb geen lesopdracht op maandag. De directeur eiste wel iedereen die niet staakte op. Wat betekende dat ik ofwel ging moeten gaan werken op een dag waarop ik normaal thuis was of dat ik mij moest opgeven als stakende en dus ook mijn loon verliezen. Omdat ik dit nogal bizar vond, zocht ik het wettelijk kader hieromtrent op en mijn logica bleek inderdaad te kloppen: je kunt alleen opgeëist worden voor de uren waarop je anders ook werkt. Ik gaf mij dus in school op als “niet-stakende” en was uiteraard ook niet aanwezig. Later bleek dat de secretaresse de opdracht had gekregen van de directeur mij door te geven aan Brussel als zijnde “stakende” en verloor ik dus voor twee dagen loon. Ik ben daarmee toen naar de vakbond gestapt. Anyways om een lang verhaal kort te maken: begin mei was dit nog altijd een discussiepunt en weigerde de directeur nog steeds om dit naar Brussel toe recht te zetten. Begin mei kreeg ik nog een mail van de vakbond dat de enige optie nog was om er een dossier van op te stellen en deze over te maken naar de juridische dienst in Brussel. Ik dacht toen nog: “ah laat het maar” want ik had geen zin in juridisch gedoe.

Maar goed. Terug naar de donderdagavond waarop ik mijn kindjes meenam naar de klassenraad. “Ik verwacht je daarvoor morgen op mijn bureau,” had hij gezegd. Ik daarnaartoe. Op vrijdagochtend. Ook al heb ik pas in de namiddag les. Ik dacht: ik ga eerst, ik ben er dan vanaf. Ik verwachtte mij aan een onder-mijn-voeten-krijgen-gesprek. Maar dat was het dus niet. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat “dit niet kon in een professionele omgeving en dat hij mijn evaluatie zou opmaken en mij een onvoldoende geven”. Slik. Ik zei: “mag ik nog uitleggen waarom ik mijn kindjes meehad?”. Het antwoord was “ja maar het is voor mij een uitgemaakte zaak.” Ik werd kwaad. “Als het voor jou een uitgemaakte zaak is”, zei ik, “dan leg ik het al niet meer uit.” Ik ben opgestaan en heb zijn bureau verlaten.
’s Namiddags kwam hij dan 10 minuten voor het einde van de lesdag mijn lokaal binnen met de mededeling dat ik nog even bij hem langs moest gaan voor ik vertrok. Ik dacht nog dat hij misschien wat afgekoeld zou zijn en er alsnog een deftig gesprek ging volgen. Niet dus. Ik kreeg mijn evaluatie met als eindconclusie onvoldoende voor mijn neus geschoven. Hij zei nog leukweg dat dit zeker geen invloed had op mijn toekomstige aanstellingen. Yeah right.
“Prettig weekend,” zei ik en ik verliet zijn bureau.

Mijn evaluatie omvatte een kleine helft van een A4’tje tekst. Het kwam erop neer dat ik pedagogisch goed functioneerde maar dat de problematiek rond de opvang van mijn kinderen dit schooljaar een groot probleem vormden. De concrete voorbeelden die hij aangaf, was het opendeur-weekend (Weet je nog? … Ik stond qua taakverdeling op de reservelijst, mijn man vertrok die zaterdagnamiddag naar Amerika. Ja, ik had het “lef” gehad om aan de directeur te vragen of mijn aanwezigheid echt wel nodig was… Maar uiteindelijk waren we overeen gekomen dat ik op zaterdag een uurtje moest gaan helpen en dat ik op zondag in de kinderopvang mocht helpen en mijn eigen kinderen meenemen) en een info-namiddag die hij had ingericht voor tijdelijke personeelsleden op woensdag. Klopt. Ik was niet op de info-namiddag. Omdat ik ten eerste, als ik het woord “info” lees, niet onmiddellijk de link leg met een “verplichte aanwezigheid” en ten tweede, deze namiddag op een woensdag viel, ook nog in diezelfde twee weken dat mijn man in Amerika zat. Het doorslaggevende feit voor mijn onvoldoende was dat ik geen opvang kon regelen voor mijn kinderen voor de klassenraad (Moet ik het er nog bij zetten? Ook dit feit viel in die twee weken.)
Onderaan de uitleg stonden dan nog eens een lijstje van tien punten waarvoor ik voor zeven punten een “goed” of “voldoende” kreeg. Puur mathematisch gezien had ik dus 7/10.

Ik nam contact op met de vakbond. Stuurde de onvoldoende en mijn versie van de feiten door. Mijn versie was dan vooral dat mijn onvoldoende gebaseerd was op gebeurtenissen in een tijdspanne van twee weken. De juridische dienst van mijn vakbond bekeek het dossier en stelde dat er vooral ook heel wat procedure fouten in de opmaak van de onvoldoende zaten. Zo is de school bijvoorbeeld verplicht om verschillende evaluatiegesprekken met je te hebben, om twee evaluatoren aan te stellen, om een evaluatie te baseren op een geïndividualiseerde functieomschrijving. Allemaal dingen die niet aan de orde waren. Zij waren er dan ook behoorlijk van overtuigd dat mijn onvoldoende zou geschrapt waren alleen maar op basis daarvan. Goed nieuws dus. De vakbond stelde voor dat de juridische dienst van de scholengemeenschap eerst een persoonlijk gesprek zou aangaan met de directeur om hem hierop te wijzen en hem hopelijk de onvoldoende zo te doen schrappen. De volgende stap was een beroepsprocedure opstarten in Brussel. Je hebt van die mensen die zo overtuigd zijn van hun gelijk. Altijd en overal. Zolang je in hun voetstappen volgt, mag je er zijn. Het moment dat je afwijkt, heb je afgedaan. De directeur is zo iemand. Dat hij de onvoldoende dus zomaar zou schrappen: that was not gonna happen.

En dus werd mijn dossier naar Brussel doorgestuurd. Waar iemand van de juridische dienst van mijn vakbond een beroepsprocedure opstelde. Op woensdag kreeg ik daarvan een kopie. Toen ik deze las, wist ik dat ik een sterke zaak had. Blijkbaar kreeg de directeur die woensdag ook een kopie van die beroepsprocedure en zal hij ook ingezien hebben dat het een verloren zaak zou worden. En dus stelde hij een brief op. Van die brief kreeg ik een kopie op vrijdag. Mijn evaluatie onvoldoende was ingetrokken. Ik had gewonnen.

Toch zijn er nog een aantal zaken waarmee ik het moeilijk heb. De brief over de intrekking van mijn onvoldoende omvatte een volledige A4. Daarin gaf de directeur toe dat er inderdaad fouten in de procedure van de evaluaties op school zaten. Daarnaast moest hij natuurlijk nog eens benadrukken dat hij wat het inhoudelijke aspect van de onvoldoende volledig in zijn recht was. Zo was het onjuist dat mijn onvoldoende zich beperkte tot feiten die in een tijdspanne van twee weken plaatsvonden (concrete voorbeelden stonden er echter niet bij). En het feit dat ik geen evaluatiegesprek had gekregen was te wijten aan “de combinatie van mijn deeltijds werken en een groot aantal gewettigde verlofstelsels” m.a.w. ik ben dus uitzonderlijk veel afwezig geweest dit schooljaar… Tja. Als vier dagen veel zijn (drie voor mijn kinderen en één dag ziekteverlof voor mezelf) dan zal dat wel zo zijn zeker?! Maar wat mij nog het meest van al stoorde was de zin dat de relatie met mijn leerlingen moeizamer verliep dit schooljaar… (Als dat zo was waarom haalt hij dat er dan nu pas bij? Waarom stond dat dan al niet in mijn evaluatie?) én vooral de zin “dat dit nog maar de tweede evaluatie onvoldoende was die hij in 15 jaar had gegeven”. Die kwam echt aan als een rechtstreekse slag in mijn gezicht. Amai, wat moet ik een slechte leerkracht zijn om nog maar de tweede te zijn in vijftien jaar tijd… Ik heb mijn vragen bij de waarheid ervan maar toch.

Ik heb gewonnen en toch ook weer niet.

Tags: , , ,

Some you win, some you lose…

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik die titel koos. Ik vond hem toepasselijk. Het was een zinnetje die in mijn gedachten zat toen ik daarstraks behoorlijk overstuur naar huis reed en dus voilà: het werd mijn titel.

Ik ging sowieso geblogd hebben vandaag. Het is hier behoorlijk stil geweest de afgelopen week(en). Of toch stiller dan normaal. Ik had al een klein beetje uitgelegd hoe dat kwam. Vandaag was het plan om te bloggen over solliciteren. Ik moet namelijk weer gaan solliciteren. Het schooljaar zit er bijna op en ik ben nog steeds niet vast benoemd. Vanmorgen was ik mijn papieren gaan indienen bij de hoofdzetel van de scholengroep waarin ik momenteel lesgeef om mijn TADD aan te vragen. TADD word je als je 720 dagen in dezelfde school of scholengroep hebt gewerkt en betekent dat je voorrang krijgt op tijdelijken. Een klein stapje in de richting van vaste benoeming dus en meestal een kleine zucht van opluchting ook. Het feit dat je ergens TADD bent, betekent meestal dat je al behoorlijk op je gemak bent naar het volgend schooljaar toe. Dat je weer werk hebt en dat het eindelijk gedaan is met die eindeloze vervangingen en wachten op een telefoontje dat ze je ergens nodig hebben…
Betekent meestal dus. Want laat het nu net zo zijn dat vanaf volgend schooljaar het M-decreet in werking treedt, kort gezegd, dat leerlingen die normaal gezien naar het buitengewoon onderwijs doorstromen langer in het gewoon onderwijs blijven hangen. Aangezien ik in het buitengewoon onderwijs werk, betekent dat voor onze school minder leerlingen. Minder leerlingen, minder leerkrachten. Nogal logisch. En dus ben ik eigenlijk niks met mijn TADD. Daar komt het op neer. Daar ging ik dus over bloggen, vandaag. Over het weer moeten gaan solliciteren. Over het niet weten of ik eigenlijk wel nog in het onderwijs wil blijven (als ik weer eerst zeven jaar moet werken om weer eens ergens anders TADD te worden…). Over dilemma’s en knopen moeten doorhakken maar eigenlijk niet weten welke knopen… Maar dat wordt het dus niet. Ik heb nog alle tijd om me zorgen te maken over de toekomst.

Er was klassenraad op school, deze avond. Klassenraad valt altijd na schooltijd en normaal gezien worden mijn kindjes dan opgevangen door hun oma en opa. Als oma en opa niet thuis zijn, zorgt mijn man dat hij van thuis uit kan werken zodat hij er is voor hen. Een behoorlijk strak plan dus. Ware het niet dat oma en opa nogal redelijk last minute beslisten om een weekje op vakantie te gaan. En dat mijn man nog steeds in Amerika zit. Dus ik dacht: ik neem ze voor één keer gewoon mee. Ik heb het nog collega’s weten doen in noodgevallen. Zelfs toen ik deze avond aan school stopte, zag ik een collega met haar twee kindjes toekomen en ik dacht nog: kijk eens aan, ik ben niet alleen. En om nu helemaal eerlijk te zijn die klassenraden zijn meestal behoorlijk nutteloos, tenzij er echt een probleem is met één of andere leerling. Maar meestal zit iedereen gewoon wat zijn of haar achterstallige administratie in te halen. We zitten ook altijd met groepjes leerkrachten apart, in verschillende lokalen, per opleidingsgroep. Ik heb de directeur van gans het schooljaar op nog geen enkele klassenraad weten binnenkomen…

Je hoort het al aankomen.

Ik zat dus met mijn kindjes in de refter. Mijn kindjes waren braaf. Elisa was een vieruurtje aan het eten en Florian was met zijn wandelwagentje aan het rondrijden. Dat maakte wat lawaai, ja, maar ik was ondertussen wel mijn leerlingen aan het bespreken met een collega. En dan plots komt de directeur met een ganse bende in zijn kielzog de refter binnengestapt. Ik kreeg onmiddellijk de mededeling dat ik de klassenraad moest verlaten en dat ik morgen in zijn bureau verwacht wordt om dit te bespreken. Hij was behoorlijk kwaad. En ik was behoorlijk overstuur. Dat zal nu al de tweede keer in twee weken tijd zijn dat ik in zijn bureau mij mag gaan verantwoorden voor situaties waar ik zelf niet veel aan kan veranderen. Ik kan mijn kinderen toch niet op straat zetten omdat ik naar een klassenraad moet? Elisa kon nu nog in de avondopvang van haar school gebleven zijn. Maar Florian was sowieso een probleem. Mijn collega’s zeiden dat ik het mij niet moest aantrekken. Dat ik toch wel wist wat voor zot het is. Ja, ik weet het. Maar ik mag ondertussen morgen weer in de bureau van de zot gaan zitten.

Fantastisch toch? Zo'n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Fantastisch toch? Ook al voel ik me totaal het tegenovergestelde: zo’n dingen geven me altijd een klein beetje een beter gevoel.

Tags: , , ,