Een slaapupdate.

Toen ik net begonnen was met mijn blog was Florian net iets ouder dan drie maanden. Onze nachten met hem waren toen nog heel gebroken en hij maakte totaal nog geen aanstalten om door te slapen. Dat we uiteindelijk zouden sukkelen met zijn gebroken slaappatroon tot hij ongeveer 1 jaar werd, dat wist ik toen gelukkig nog niet. Ik hoopte altijd alleen maar dat het beter zou gaan. We probeerden echt bijna alles: zijn bed hoger zetten, een soort van rolletjes waar ik hem tussen legde zodat hij in zijlig zou kunnen slapen, inbakeren, in zijn reisbed naast ons bed… Niets hielp. Uiteindelijk was voor ons co-sleeping de oplossing. Alhoewel, de oplossing is veel gezegd. Co-sleeping was voor ons de enige optie om zelf ook maar iets of wat van slaap te krijgen. Dat was trouwens ook zo overdag. Florian deed zijn ochtend- en middagdut in onze armen. Ik heb altijd geweten dat Florian zo slecht sliep omdat hij last had van iets. Wat dat iets was, dat ben ik (zijn we) echter nooit te weten gekomen. Hij had reflux en nam daarvoor Omneprazol. Rond zijn eerste verjaardag kreeg hij plots de ene oorontsteking na de andere waardoor we te weten kwamen dat hij constant vocht achter zijn oren had. Kwam het door één van die twee dingen: de reflux of had hij al langer last van zijn oren zonder dat wij ervan wisten? Of was er nog iets anders? Hij zal het ons later ook niet vertellen en dus zullen wij altijd in het ongewisse blijven omtrent wat hem wakker hield.

Ik krijg nog steeds heel veel de vraag of Florian nu eigenlijk al goed slaapt en daardoor realiseerde ik me dat ik er, behalve kort in zijn 12-maanden brief, nog nooit echt een update over geschreven had. Het tij begon te keren kort voor zijn verjaardag. Zoals ik al zei, deed Florian ook zijn dutjes bij ons op de arm en dus was het gevolg dat hij bij de onthaalmoeder helemaal niet sliep overdag. Plots veranderde dat. Hij begon overdag in zijn bedje te slapen bij de onthaalmoeder. Dat begon met een half uur, een uur maar dat was voor hem al een hele stap en voor ons een hele opluchting. Ik dacht, wat jij kan bij de onthaalmoeder dat kan jij thuis ook en dus begon ik hem overdag ook weer in zijn eigen bedje te stoppen (ik had dat maanden geleden daarvoor opgegeven). De eerste keer zonder succes maar de keren daarna wel met succes en dat was voor ons hele gezin al een hele opluchting. Want die dutjes overdag in onze armen zorgden natuurlijk voor heel wat beperkingen. In die tijd probeerde ik het ook een aantal keer ’s avond maar om één of andere reden lukte dat dan niet. Tot mijn man en ik een korte uitstap planden en Florian daardoor samen met zijn zus bij oma en opa moest gaan overnachten. Ik had afgesproken met oma dat ze mocht proberen om hem in zijn eigen bedje te laten slapen en als het niet zou lukken dat hij dan bij hen ging slapen. ’s Ochtends kregen we te horen dat hij, mits een paar keer wakker worden en een paar keer kort huilen, de ganse nacht in zijn eigen bed had geslapen. Met veel goede moed zijn we er thuis dan ook opnieuw aan begonnen om hem ’s avonds in zijn eigen bed te leggen. Het werd uiteindelijk de “laten huilen”-methode die het hem deed. De eerste avond had ik me voorgenomen hem niet langer dan 1 uur te laten huilen (vreselijk, ik weet het). Het duurde exact 55 minuten voor hij in slaap viel. Die nacht werd hij ook enkele keren wakker, huilde dan kort en sliep weer in. De tweede avond huilde hij een half uurtje en de dagen daarna werd dat huilen om in te slapen alsmaar korter en korter zodat hij op een week tijd bijna niet meer huilde als ik hem in bed legde. Ik had altijd gezegd dat ik de laten huilen-methode niet zou toepassen en ik ging het ook niet geprobeerd hebben zolang ik wist dat hij last had van iets. Ik had het ook niet blijven proberen als ik niet zo snel betering had gezien. Het was uiteraard nooit de bedoeling dat hij elke avond een uur zou moeten huilen en dan zo in slaap te vallen. Dat zou ik nooit over mijn hart gekregen hebben. Die eerste avond vond ik al een hel.

En op die manier belandde onze zoon kort voor zijn eerste verjaardag toch in zijn eigen bed waar hij nog steeds de meeste nachten goed slaapt. Ja, het gebeurt wel dat hij nog eens tussen ons in slaapt maar dan is dat omdat hij ziek is. En toch durf ik nog altijd niet heel hard roepen dat mijn zoon goed slaapt… Ik weet uit ervaring met Elisa dat het slaappatroon van baby’s en peuters (of zelfs van kleuters) nogal wisselend kan zijn. Ik ben al lang blij dat we al zover zijn met Florian want er was een periode dat ik dacht dat we hem echt nooit uit ons bed zouden krijgen!

Tags: , , , ,

Twee keer mama

Binnen een kleine maand ben ik al één jaar mama van twee kinderen. Hoog tijd voor een evaluatie dus!

Voor de tweede keer zwanger… Het hebben van een baby begint weliswaar met een zwangerschap. Een tweede zwangerschap is niet hetzelfde als een eerste. Dat kan ook niet want tenslotte heb je het al allemaal eens meegemaakt. Vooraf had ik dan ook bedacht dat ik er misschien wel minder van zou gaan genieten als het ooit lukte om voor een tweede keer zwanger te raken tenminste… Want dat was alvast een groot verschil: de eerste keer was ik bijna onmiddellijk zwanger, de tweede keer duurde het ongeveer negen maanden voor het lukte.
Toen ik de eerste keer wist dat ik zwanger was, heb ik heel hard moeten wennen aan het idee dat er echt een baby in mijn buik aan het groeien was. Het maakte mij op één of andere manier enorm nerveus die eerste maanden. Dat beterde naarmate de zwangerschap vorderde maar toch ben ik nooit helemaal op mijn gemak geweest. De tweede keer had ik dat niet. Ik was veel meer relaxed. Maar ik heb er niet minder of meer van genoten omdat het de tweede keer was. Net als bij de eerste keek ik telkens opnieuw uit naar elk bezoek aan de gynaecoloog en de bijhorende echo en net als bij de eerste had ik het de laatste weken voor de bevalling wel gehad met het zwanger zijn.

Voor de tweede keer bevallen… Hier volgen nog twee uitgebreidere posts over maar om het kort samen te vatten: ik had twee totaal andere bevallingen. Wel, totaal anders is niet helemaal juist want allebei mijn bevallingen begonnen met het breken van mijn water en niks van weeën what so ever maar daar houdt de vergelijking dan ook op. De eerste keer zag ik er ook niet tegenop, ik wist wel dat het beslist geen pretje kon worden maar eerlijk… Hoeveel verhalen je ook leest of hoort, je weet niet wat bevallen is tot je het zelf eens gedaan hebt. De tweede keer daarentegen zag ik er enorm hard tegenop: omdat ik toen natuurlijk al wist dat het écht geen pretje is.

Voor de tweede keer een baby in huis… De babyfase is voor mij een fase waar je gewoon door moet. Elisa was ruim een jaar voor ik echt begon te genieten van mijn rol als mama. Dat Elisa reflux had als baby speelt daar zeker een grote rol in. Ook het feit dat ze pas begon te kruipen op 13 maanden was heel vervelend want dat maakte haar 13 maanden lang heel afhankelijk van ons en was voor haar frustrerend. Heel het verhaal heb ik ooit al eens beschreven en kun je hier lezen.
Keek ik dus uit naar een tweede keer een baby in huis? Ja en neen. Ja omdat ik vooraf heel positief probeerde te zijn en dacht: “hoeveel pech zouden we niet hebben als die tweede nu ook reflux heeft?”. Maar ergens was er wel een stemmetje in mijn achterhoofd die zei: “het kan natuurlijk wel…” De eerste drie a vier weken leek het heel goed te gaan met Florian en genoot ik van mijn baby’tje. Het was mooi weer en ik ging enorm veel wandelen met hem. Het enige wat toen ook al niet goed ging, waren de nachten. Maar goed, toen had ik nog de hoop dat het wel ging beteren binnen een paar weken dus ik trok mij dat nog niet te hard aan. Dat ik redelijk snel keihard van mijn roze wolk viel beschreef ik in mijn eerste blogpost ooit.

Het is een dochter! Het is een zoon! … Wat ben ik gezegend. Ik heb een dochter en een zoon. Een koningswens heet dat zeker? Maar dan moesten ze waarschijnlijk in de omgekeerde volgorde gekomen zijn? Voor mij doet het er niet toe. Ik ben nogal cliché-matig super blij met een dochter en een zoon.
De eerste keer hoopte ik stiekem op een dochter en toen de gynaecoloog op 20 weken mijn hoop bevestigde kon mijn geluk niet op. We hadden al lang een naam voor een dochter in gedachten en dus leek voor ons het plaatje te kloppen dat we eerst een dochter kregen.
De tweede keer was het mij min of meer gelijk want die dochter waar ik zo op hoopte had ik tenslotte al. En toch. Toen mijn tweede zwangerschap heel gelijkaardig als de eerste verliep, raakte ik er meer en meer van overtuigd dat ik weer een dochter zou krijgen. Tegen de tijd dat we te weten kwamen dat we een zoon kregen, had ik mij dus al volledig voorbereid op een tweede dochter. Ik had een naam in gedachten. Ik had een volledig beeld van ons gezin met twee dochters, twee zusjes. Toen de gynaecoloog zei: “het is een jongen”, moest ik eventjes slikken. Daar ging mijn voorstelling van hoe ons gezin er binnenkort zou uitzien. En dat heeft mij voor de rest van mijn zwangerschap wat achtervolgd, moet ik eerlijk zijn. Ik was pas écht blij met een zoon op het moment dat hij er ook daadwerkelijk was. Nu zou ik ze voor geen geld van de wereld kunnen missen: mijn dochter en mijn zoon. We zijn compleet.

 

5c51354e05004735e240716b21edd2e2 7700ccdaca520e1cee121220b03c8bd4

Tags: , , , ,

Co-sleeping

Bij ons wordt aan co-sleeping gedaan, zo blijkt. Dat was geen bewuste keuze, dat was een noodzaak. Als je alle tips and tricks hebt geprobeerd en er is maar één ding dat werkt, dan doe je dat dan maar. Toen ik nog zwanger was, hadden we natuurlijk alles in gereedheid gebracht: meubeltjes gekozen, hier en daar wat bijgeverfd… Ik had zelfs een heuse schommelstoel gekocht voor de nachtelijke voedingen. Schoon in theorie, allemaal: zoon in bed, opstaan, voeden en terug in vrede verder slapen. Vanaf nacht één in het ziekenhuis bepaalde mijn zoon echter dat dit niks voor hem was. Hij was onrustig en vond enkel rust in mijn armen. Gedaan met de schone theorie. Het was het begin van een maandenlange zoektocht… Mijn zoon en zijn nachtelijke escapades: meer dan eens heb ik met mijn handen in mijn haar gezeten. De enige constante in heel dat slaapverhaal bleek te zijn dat het beter ging als ik hem bij me nam. Hij kijkt me dan aan, mijn zoon, legt zijn hand op mijn gezicht en doet zijn ogen dicht alsof hij lijkt te zeggen: dit is waar ik moet zijn, nu kan ik slapen.

2acaf5c9652d414c2e4cbc91a0dac7bf

Het andere aspect van de nachtelijke ongemakken van de zoon kan worden herleid tot zijn reflux… Denken we. Op aanraden van de kinderarts zijn we overgestapt op Omneprazol in plaats van Zantac. De nachten verlopen sindsdien rustiger maar het neemt niet weg dat de zoon tussen mama en papa in blijft slapen. En ja, ook ik ben een Westerling en vroeg me tot voor kort af waar we in godsnaam aan begonnen waren… Dit verhaal vertellen aan collega’s en vrienden levert steevast rare blikken of de “nu ben je aan iets begonnen” reactie op.

Maar kijk, een kleine zoektocht op Google bracht me bij dat in grote delen van de wereld co-sleeping de standaard is. Zelfs in onze Westerse wereld begin je meer en meer voorstanders te vinden van co-sleeping. En dan is er nog het logisch denkvermogen waar wij als mens trotse bezitter van zijn. Voor zoveel aspecten van ons menselijke zijn, keren we terug naar onze roots. Al onze instincten kunnen we terug pinnen naar onze primitieve voorouders en wat zij moesten doen om te overleven… En de baby in een aparte kamer leggen waar hij opgegeten kon worden door wilde dieren, om het maar zo te zeggen, behoorde waarschijnlijk niet tot één van die overlevingsinstincten. Er zal wel diep in onze hersenen iets overgebleven zijn van deze instincten, denk ik dan maar?

71f7a498d5366a89dfbbb85de466b1b2

Continue reading →

Tags: , , , , , ,

Kleine dingen #5

Het is al een heel eindje geleden, de vorige kleine dingen maar de inspiratie komt zoals ze komt natuurlijk. En nu is het eindelijk zo ver, inspiratie genoeg, here we go:

1. Het is weer die tijd van het jaar… Cadeautjes-stress! We doen het onszelf aan maar dan is dat maar zo want ik vind het leuk: cadeautjes geven en krijgen en dus doen we mee aan dat zotte gedoe. Vorige week zaterdag ontdekten we de tijdelijke pop-up Bliss in Brugge, net buiten het centrum, weg van alle drukte. Echt de moeite maar ik heb dan ook wel een serieuze boon voor Scandinavisch design dus misschien ben ik wat bevooroordeeld… Vanaf 15 december gaat ook hun webwinkel online. Wij kochten er dit voor onze dochter en ik geef het meteen ook mee als cadeautip:

WIN_20141214_110129

Opbergdozen

Leuk voor kinderen maar ook de ouders doe je er een plezier mee: in plaats van extra speelgoed geef je extra opbergruimte voor speelgoed.

2. Van tips en Scandinavisch design gesproken: bij Erika kun je momenteel een leuk bad-bootje winnen.

3. Op dezelfde blog vond ik trouwens een cadeautje die ik wel eens aan mezelf wil geven: nl. deze ketting.

4. Elisa is een echte West-Vlaming aan het worden. Haar favoriete woordje op dit moment: “nint” (voor de niet-West-Vlamingen: “nint” is een vervoeging van “neen”).

5. Deze week maakte ik vijftien-minuten-pasta, een snel, simpel en vooral lekker recept volledig in de sfeer van koken ‘in a hurry’.

6. Vorige week bracht weer een doktersbezoek voor Florian met zich mee. Hoofdreden was een nieuwe verkoudheid die hij van zus gevangen had maar ik nam van de gelegenheid gebruik om nog maar eens zijn onrust te bespreken. En dus zijn we nu met Omneprazol gestart, de sterkste medicatie tegen reflux. Voorlopig nog geen overweldigende resultaten maar we hebben wel de indruk dat hij ’s nachts rustiger slaapt (op 1 nacht na: dinsdag op woensdag heeft hij gans de nacht gehuild, bij momenten begrijp ik er echt niks meer van…). Het feit dat hij rustiger slaapt, betekent jammer genoeg nog steeds niet dat hij doorslaapt. Nee hoor, meneer slaapt drie kwartier in zijn eigen bed na zijn laatste melkfles en daarna de rest van de nacht in het grote bed tussen mama en papa in.
Ik hoop natuurlijk dat de Omneprazol de oplossing is voor Florian, dat we de zoektocht naar de oorzaak van zijn onrust na 7 en een halve maand nu eindelijk kunnen staken. Langs de andere kant ben ik er absoluut geen fan van om hem zo’n zware medicatie te moeten geven.

7. Dan is er ook nog de zaak van mijzelf vs de directeur. Ondertussen heeft de vakbond een brief geschreven en was de directeur blijkbaar niet onder de indruk. Hij had zijn dienstnota betreft de staking van morgen aangepast: diegenen die niet staakten, moesten hem nu ook nog eens persoonlijk mailen. In respons op mijn mail waarin ik aangaf dat ik niet staakte en ook niet aanwezig ging zijn, kreeg ik als antwoord: “met alle respect maar ik wijk niet af van mijn dienstnota”. Die met alle respect mocht hij gerust weggelaten hebben want in mijn opzicht is het respect ver te zoeken in dit geval.

8. En tenslotte: ik was onvoorstelbaar geschokt door dit bericht. Het beangstigd me enorm dat er zo’n mensen rondlopen. Ik hoop dat ze hem voor de rest van zijn dagen opsluiten.

Tags: , , , , , , ,

(Onmisbare) babyspulletjes

Ik heb het altijd wat moeilijk om een post te schrijven over dingen die ik zelf fantastisch vind. Wat voor mij (of mijn baby in dit geval) werkt, werkt daarom niet per se voor iemand anders(‘ baby). Vandaar dat ik het woord onmisbaar in de titel toch maar voor alle zekerheid tussen haakjes heb gezet. Je moet je hier zeker niet aan een lijstje verwachten van babyspullen die je echt nodig hebt. Er bestaan lijsten genoeg van wat je zeker in huis moet hebben voor de komst van een baby: op het internet heb je bijvoorbeeld deze of deze of je kunt er gewoon een boek over lezen. Dus ik doe zeker niemand een plezier met er het zoveelste lijstje bovenop te gooien. Een complete geboortelijst aanleggen nog voor de geboorte van je baby is een haast onmogelijke opdracht: elke baby is anders en na de geboorte ga je sowieso op zoek naar spulletjes in functie van hoe jou baby is. In mijn geval was dat onderstaande lijst. Het gaat dus om babyspulletjes die ik niet had bij Elisa en nu wel bij Florian. Ik beschouw ze als verbeteringen en had ik geweten dat ze bestonden dan had ik ze me al aangeschaft bij Elisa. Continue reading →

Tags: , , , , , , ,

Florian, 3 maanden

Vier jaar geleden was ik gestart met “brieven aan Elisa”. De bedoeling was om voor mezelf, maar ook voor je zus later, neer te schrijven hoe ze geëvolueerd was. Jammer genoeg ben ik hiermee maar tot aan maand drie geraakt. Ik moest toen namelijk weer gaan werken en algauw was er veel tijdsgebrek. Nu vind ik dat ik hetzelfde aan jou verschuldigd ben, om toch tenminste je eerste drie maanden te evalueren. Je werd geboren op 29 april, kort na middernacht, na een bevalling die ik totaal anders ervaren heb dan mijn eerste. Uiteindelijk was je er erg snel. Mijn water brak op maandag, kort na de middag. Mijn weeën kwamen pas ’s avonds op gang en “amper” een kleine 7u later was je er al. Deze keer zonder verdoving. Niet omdat ik dat per se zo wou maar gewoon omdat het allemaal goed te doen was… tot op het moment dat het niet meer goed te doen was en het te laat was voor die verdoving. Ik zal nooit de paniek vergeten die ik toen voelde. Ik weet nog dat ik mijn man vastnam en alleen maar “ik wil dit niet” maal 100 kon uitbrengen. Ik ben nog steeds de vroedvrouw die op dat moment nachtdienst had eeuwig dankbaar want zij heeft me echt door dat laatste uur heen geholpen. Ik zal ook nooit de opluchting vergeten die ik voelde toen je er effectief was. Je weende en je was gezond. Je werd bij me gelegd. Daar was je dan, glibberig en warm, een nieuw leven…

De eerste vijf weken was je een bijzonder flinke baby, behalve de nachten dan… En de avonden want dan had je krampjes, maar goed, welke baby heeft nu geen krampjes dus daar kon ik perfect mee leven… Ik ging met je wandelen, je sliep. Ik ging met je gaan lunchen. Ik gaf je eten, ik stak je in bad, ik legde je in je wiegje. Ik vond het een waar feest. Tot je vanaf een week of zes begon te veranderen. Ik kreeg plots een heel andere baby. De druppeltjes hielpen niet meer tegen de krampjes. Je huilde en huilde en huilde. En wat volgde was: gedaan met wandelen want je huilde. Gedaan met in je wiegje liggen, gedaan met je rustig eten geven. Je huilde en was onrustig en ik zat met mijn handen in mijn haar en huilde mee want ik was mijn lieve baby kwijt. In de weken die volgden startte de grote zoektocht. Het is moeilijk om alles zomaar samen te vatten maar mijn dagen werden goed gevuld met doktersbezoeken en lezen. Forums en forums ben ik afgegaan op zoek naar een antwoord. Uiteindelijk ben ik het gestopt want in plaats van een oplossing te vinden, kreeg ik alleen maar meer vragen. Was het dan toch koemelkallergie? Of lactose-intolerantie? Of reflux? Of een combinatie?

Doktersbezoek 1 had als diagnose: koemelkallergie maar misschien ook reflux. Echter, gaviscon en alle melkproducten uit mijn voeding weglaten, gaven geen oplossing.

Doktersbezoek 2 betwijfelde de koemelkallergie en schreef zantac voor tegen reflux. Geen oplossing.

Doktersbezoek 3 had als diagnose dat je niet genoeg bijkwam en dat je onrust misschien gewoon kwam doordat je niet genoeg melk kreeg. We begonnen dus met flesvoeding bijgeven na elke borstvoeding. Deze diagnose gaf als leuk extraatje dat de zoektocht naar het juiste flesje en speentje en melk die je wou drinken kon beginnen.

Er volgden nog een aantal doktersbezoeken en testen. Vreselijke weken waren het.

Uiteindelijk is het met 12 weken plotseling gewoon verbeterd. Je timing was super want we vertrokken toen namelijk op reis. Hebben we de oorzaak gevonden? Ja en nee. Reflux speelt je zeker parten. Dat weten we doordat je bij momenten zoveel melk terug geeft dat we ons afvragen wat je eigenlijk nog binnen hebt. De ergste huilbuien zijn ook weg sedert de opstart van zantac. Over het algemeen slaap je beter, langer en rustiger. Dat je niet genoeg melk kreeg, is bijna ook zeker. Sedert we met flesvoeding zijn gestart (of beter sedert we eindelijk de juiste fles en speen hebben gevonden) laat je meer tijd tussen je voedingen en ben je rustiger. Heb je koemelkallergie? Ik betwijfel het. Lactose-intolerant? Misschien. Want sedert we eindelijk de lactose-vrije melk gevonden hebben die je wel wil drinken is je diarree veel minder en ben je rustiger.

Toch zijn we er nog niet. Alhoewel ik hierboven een aantal keer het woord rustiger heb gebruikt, ben je bij momenten nog onrustig en zie ik weer een glimp van de nerveuze baby van een paar weken terug. In die momenten kan ik alleen maar hopen dat het weer niet erger wordt…

We hebben er ons ondertussen wel bij neergelegd dat we waarschijnlijk nooit met 100% zekerheid gaan weten wat de oorzaak is van je onrust. Maar misschien hoeft dat ook niet. Ik ben ook gestopt met op internet op zoek te gaan naar een antwoord. Ik ben aan het aftellen naar het moment dat je vier maanden wordt. Dan kan ik namelijk starten met groenten papjes en ik hoop dat je deze vlotter binnenhoudt dan je melk.

Ondertussen kan ik wel weer wat meer genieten van mijn tijd met jou. We kunnen weer gaan wandelen met de buggy. Slaap je, prima. Ben je wakker, dan halen we je eruit en dragen we je zodat je rond kan kijken, dat vind je namelijk fantastisch.

Je lacht ook veel en graag, jou zien lachen maakt mijn dag direct goed.

Je vertelt, je kijkt naar je zus en ik zie dat je al wil meespelen met haar. Als zij rondspringt en jij zit in je wipstoel dan zie ik je genieten van haar zotte kuren.

Je gaat met je zus in bad, jij vindt het super, zij vindt het super en ik natuurlijk ook.

Ik heb ondertussen wel geleerd dat het leven met een baby in huis vooral genieten is van die kleine momenten. En ik weet, want ik heb het al eens meegemaakt met je zus, dat het alleen maar beter wordt.

Tags: , ,