Quality time #boostyourpositivity

Het laatste thema voor #boostyourpositivity is quality time met de kinderen. Ik denk niet dat ik iets wereldschokkends neerschrijf als ik zeg dat quality time met de kinderen bij ons heel vaak in kleine hoekjes zit. Of op heel onverwachte momenten komt. Het is niet omdat we quality time inplannen dat we die dan ook effectief krijgen. Want als we een uitstapje hebben gepland en dat loopt een beetje faliekant af omdat er een bepaalde peuter te moe is of omdat er een bepaalde kleuter echt geen zin heeft in een uitstapje, dan kan ik het woord quality die in mijn agenda voorzien was wel schrappen.

ca299ee60a22eb253c68c13a6771e961

Quality time met de kinderen kan een onverwachte zonnige namiddag in een speeltuin zijn. Kan zitten in dat korte moment dat we na school samen aan tafel zitten om een vieruurtje te eten. Kan zijn wanneer mijn man onverwacht wat vroeger thuiskomt en we allemaal samen op de grond zitten en met Duplo spelen. Kan samen met mijn dochter naar de zwemles rijden zijn terwijl zij honderduit kletst op de achterbank. Ik hou wel van al die kleine, onverwachte dingen die het leven brengt.

En daarnaast is er nog de agenda-quality-time. Periodes of uitstapjes die lang vooraf gepland staan en waar we altijd heel erg naar uitkijken. Zo gaan wij twee keer per jaar op reis. Niks spectaculairs. Meestal Nederland. Meestal een Landalpark. Ook de Efteling staat minstens één keer per jaar op de planning. Na zo’n geplande uitstap moet ik meestal weer even wennen aan het “gewone” leven. Aan het “moeten”. Aan het minder tijd hebben voor elkaar. En dus probeer ik af en toe om tijdens de moet momenten quality time te maken. Zoals de was sorteren en insteken samen met Florian. Of winkeltje spelen, terwijl ik kook, samen met Elisa. Als ik de tijd niet heb dan wil ik de tijd maken. Omdat ik het zo belangrijk vind en omdat ze, hallo cliché, toch zo snel groot worden. Ik hoop dat er van al die kleine en grote quality time momenten heel veel mooie herinneringen zullen blijven plakken bij Elisa en Florian.

Tags: ,

Onverwachte quality time.

Net twee weken paasvakantie achter de rug… Als je weet dat ik in het onderwijs werk dan zou je zowaar denken dat ik zeeën van quality time met mijn kinderen heb gehad. Ik vind het vreselijk om dit te schrijven (aangezien anderen die al die vakantie niet hebben waarschijnlijk gaan denken “waar zit jij nu over te zagen, zeg?”) maar ik bleef een beetje met een onvoldaan gevoel achter aan het einde van de vakantie. Ik vind het namelijk nog steeds erg moeilijk: dat verdelen van mijn aandacht tussen mijn zoon en mijn dochter. De energie die het me kost. Het huishouden erbij. Geen moment voor mezelf… Die schoolvakanties zijn toch ook niet alles, hoor! Op het einde van de vakantie had ik dus het gevoel dat ik niks bereikt had. Ik vond dat ik te weinig aandacht had gegeven aan mijn dochter. Te weinig leuke dingen had gedaan met mijn kinderen ondanks het feit dat het toch wel mooi weer was geweest. Het was een beetje verdrinken in zeeën van tijd. Heel raar. Maar zo was het.

En toen kwam dinsdag. De dinsdag waar ik al meer dan een maand lang echt niet naar uit keek. Dinsdag, 21 april, de dag waarop Elisa binnen moest voor een operatie aan haar oor. Al sedert het uitvallen van haar buisjes toen ze een jaar of twee was, zat ze met een gaatje in haar rechtertrommelvlies. Normaal groeit zoiets spontaan dicht maar als je pech hebt niet. Elisa had pech. Ik dacht altijd: ach, het is maar een gaatje dicht maken tot de dokter mij uitlegde dat het toch wel een delicate operatie was met een overnachting in het ziekenhuis. En dat was dus afgelopen dinsdag.
Ik zette Florian ’s morgens bij oma en opa af en om 9u moesten we ons aanmelden in het ziekenhuis. We kregen een kamer op de pediatrie en even later stonden we al in het operatiekwartier. Mijn dochter lag in haar bed met haar knuffelkonijn. Ik mocht een mooi groen pak en paars mutsje aan. Dan was het wachten. Dat vond mijn dochter het leukste. Ze kreeg een uitleg in verband met de operatie die zou volgen en hoe de verdoving werkte en daarna speelden we samen met een verpleegster een spelletje. Tegen 10u reden we naar de operatiekamer. Ik had er wat schrik voor maar Elisa gaf geen kik. Ze mocht op mijn schoot zitten als ze dat wilde voor de verdoving maar ze zei: “nee hoor, ik ga wel op het bed liggen.” Ik zag toch een bepaalde angst in haar ogen toen het masker op haar gezichtje werd gezet en het duurde toch nog een tiental tellen tegen dat ze in slaap viel maar ze gaf nog steeds geen kik. Ze was bijna flinker dan haar mama. Want het doet toch wat met je om je dochter op de operatietafel te zien liggen. “We gaan goed voor haar zorgen, mevrouw,” zeiden ze en ik mocht gaan. Ik ben in de cafetaria gaan zitten en heb wat schoolwerk ingehaald want ik had echt veel te weinig voor school gedaan in de vakantie. Dat hielp mij om er niet teveel aan te denken dat mijn kleine meid op dat eigenste moment geopereerd werd. Na een klein uurtje ging ik terug naar de wachtzaal tot ik de naam van mijn dochter hoorde afroepen. Toen mocht ik doorlopen naar de ontwaakruimte waar Elisa langzaam wakker aan het worden was. De uren die volgden waren uiteraard niet de meest aangename van de dag. Het ontwaken verliep behoorlijk. Ze huilde een klein beetje maar lag daarna vooral wat voor zich uit te staren. Het was toen we terug op de kamer waren dat het even minder leuk werd. Ze klaagde van pijn en ze had dorst. Ik belde de verpleegster die zei dat ze nog niet mocht drinken en dat ze moest rusten. Ze begon te huilen en ik merkte dat er terwijl ze huilde maar één kant van haar gezicht bewoog. Ik belde weer de verpleegster. Ze keek het na, vroeg aan Elisa om haar beide ogen te sluiten waarbij ze merkte dat haar oogje aan die kant ook niet helemaal sloot. Ze ging weg met de boodschap “dat komt wel in orde, ze moet eerst rusten” maar ik maakte mij toch zorgen. Dat er daarna nog twee andere verpleegsters kwamen om de situatie te controleren en vroegen aan Elisa om “eens te proberen glimlachen” enzoverder, hielp uiteraard niet. Allemaal zeiden ze dat ik me geen zorgen moest maken maar ik zag toch aan hun blik dat zij zich ook zorgen maakten. Ze viel uiteindelijk in slaap en toen ze wakker werd, zag ik inderdaad lichte beterschap in haar gezicht. Een stukje later in de namiddag mocht ze dan eindelijk wat drinken en een koekje eten en stilletjes aan werd ze terug de “oude”.

Continue reading →

Tags: , , ,