Aan mijn bijna-2-jarige…

bcbaff47997ca067e6ab6ca891286952

Lieve Florian,

Laten we maar meteen beginnen met het allergrootste cliché dat er bestaat maar wat gaat de tijd toch snel. Eind deze maand word jij namelijk al twee jaar. Twee jaar, kleine vriend, ik kan het haast niet geloven. Niet dat ik baby Florian mis. Iedereen die mij al een tijdje volgt weet namelijk dat ik mijn blog begonnen ben om jouw babytijd van me af te kunnen schrijven. De huilpartijen, de slapeloze nachten, de wanhoop van het niet weten wat het probleem was… Het is allemaal verleden tijd. Zoveel is duidelijk. Je bent in geen duizend jaar nog te vergelijken met de baby die je geweest bent. Als je niet ziek bent dan slaap je prima je nachten door in je eigen bed. Overdag ben je meestal de vrolijkheid zelve. Je bent een ondernemend klein kereltje geworden. Een kereltje dat zijn mama prima weet in te palmen. Mijn zoon. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van je ging kunnen houden. Ten eerste dacht ik dat mijn houden-van-potje al grotendeels was opgebruikt aan je papa en aan je grote zus en ten tweede zag ik het idee van een zoon te hebben toch niet helemaal zitten. Maar dat was allemaal voor jij er effectief was. Een zoon. Ja, dat gaat er bij momenten wilder aan toe dan dat ik het zou willen en ja, ik moet plots interesse hebben in graafmachines en treinen en eigenlijk in alles met wielen maar kijk eens aan: dat vind ik nog niet eens zo erg of moeilijk. Jouw enthousiasme werkt namelijk meer dan aanstekelijk. Je fascinatie voor de wereld die je aan het ontdekken bent. Ik vind het fantastisch. Je papa die een broodje aan het bakken is… Honderd keer per uur trek je mij mee naar de oven om te gaan kijken naar dat broodje. De kruiden die langzaam groeien in ons mini moestuintje, je kan niet naar buiten zonder te kijken hoe het ermee staat. Ja, ook deze leeftijd heeft zijn nadelen maar ik kan niet helpen dat ik heel vaak denk: kon hij maar zo klein blijven als nu. Jouw wereld is namelijk één en al onschuld. Jouw wereld is mama, papa en grote zus. Je oma en opa. De onthaalmoeder. En fascinatie voor al de rest. Ik hoef jouw gelukkig nog niet uit te leggen dat er mensen bestaan die anderen pijn doen. Kon het maar allemaal zo blijven… Meestal geniet ik er dus met volle teugen van, van deze periode met jou. Af en toe begint je eigen willetje de kop op te steken. De eerste ruzies met je zus zijn ondertussen al een feit. En een drietal weken geleden kon je plots ook aangeven dat je iets niet wil: door nee te zeggen en daarbij ook nog eens met je hoofd van nee te schudden. Kwestie van zeker te zijn dat we het begrepen hebben. Daarvoor kende je alleen maar ja en was alles goed voor jou.  Over de woorden ja en nee gesproken trouwens, die woordenschat van jou is toch nog steeds dat niet. Ik kan ze tellen op twee handen, de woorden die je kent en dan reken ik nog de woorden mee die eigenlijk geen woorden zijn. Jouw woordenschat bestaat voornamelijk uit verzamelnamen en geluiden. Kaaaa betekent eten en drinken, of het nu om een boterham of patatjes of een koek of water gaat: het is gewoon allemaal kaaaa. En zo heb je ook een verzamelnaam voor alles met wielen (boeme). Wat honden en katten betreft, spreek je in geluiden. Gelukkig weten wij welk geluid bij welk dier hoort want een echte wafwaf of miauw komt er toch ook niet uit. Laten we het houden op: met een beetje (veel) fantasie lijkt het er in de verte een (beetje) op. Voor de rest gaan we er niet meer over spreken, over dat spreken. Het komt wel… Laten we het daarbij houden, goed?
Er zijn nog zoveel dingen die ik over je zou kunnen schrijven, kleine eigenschappen die jou maken tot wie je bent. Maar het meeste van al hou ik van je hoog knuffelgehalte en van je empathie. Weet je nog die avond toen je zus aan het wenen was in de zetel en je papa en ik dat niet gemerkt hadden? Weet je nog dat je naar de keuken kwam en ons meetrok naar de living? Weet je nog toen ik verdrietig was en je me vastpakte en knuffelde? Ik hoop dat je die eigenschap nooit verliest, lieve vriend.

Ik hou van je, kleine man en binnen drie weken maken we er een groot feest van, afgesproken?

Je mama.

Tags: , , , ,

twee verschillende handen op een buik

Proloog:

“Een cappuccinootje?” vroeg de mevrouw achter de toonbank van Vero Caffè toen ik daar gisterenmiddag binnenstapte.
“Doe maar,” zei ik. Ik bekeek het taartaanbod van de dag. “En doe er ook maar een appelgebakje bij.”
Dat komt er dus van, als je een interim doet in een school op wandelafstand van je favoriete koffiebar… Mijn middagmaal bestaat de laatste twee weken (de herfstvakantie niet meegerekend dan) uit cappuccino en gebak. Ik had niet beloofd dat ik gezonder zou eten, hé, in mijn vorige blogpost…

Dat gezegd zijnde… Mocht je je trouwens op het einde van deze post afvragen wat het verband was tussen de proloog en de rest van de post. Er is geen verband. None, whatsoever.

fe5128820f87dcec3a92b9179c17f876

Als je zwanger bent van je tweede dan vraag je je af of je bij de geboorte je eerste zult herkennen. Zelfs als je tweede een zoon blijkt te zijn terwijl je eerste een dochter was… “Zouden ze op elkaar lijken?” Vanaf het eerste ogenblik dat ik mijn zoon zag, wist ik meteen dat het antwoord neen was. Ze leken totaal niet op elkaar, die twee van ons. Toch niet bij de geboorte. Ondertussen is Florian al even blond geworden als zijn zus was op peuterleeftijd en hebben ze diezelfde blauwe ogen. De uiterlijke kenmerken dat ze broer en zus zijn, zijn er ondertussen dus wel. Maar op sommige andere vlakken, konden ze niet méér verschillend zijn…

Deugniet Florian vs flinke Elisa.

Toen Elisa de leeftijd had van Florian hebben wij ons zelden of nooit moeten boos maken op dat kind. Of ons zorgen moeten maken over wat ze nu weer aan het uitspoken is. Elisa hield zich bezig met rustige dingen. Zoals kleuren en boekjes lezen. Florian is een deugniet. Punt. Sedert een paar weken moet hij al eens in de hoek staan. Elisa was de twee jaar al gepasseerd toen ze voor het eerst met de hoek kennismaakte.

Muis Elisa vs Florian, de Bourgondiër.

Als er één verschil is dat er bovenuit springt, dan is het deze wel. Florian eet meestal twee keer warm per dag. ’s Middags bij de onthaalmoeder en dan nog eens ’s avonds samen met ons. En niet een klein beetje, nee, gewoonlijk eet hij minstens drie keer de hoeveelheid van wat zijn zus eet. Zonder overdrijven.

Durfal Florian vs voorzichtige Elisa.

Elisa is geen held. Gisteren, bijvoorbeeld, deed ze het supergoed in de zwemles. Het zwemgedeelte dan toch. Springen in het water durft ze niet en als ze op het einde van de kleine glijbaan mag dan durft ze dat ook niet. Zelfs niet voor twee snoepen. En dat is maar één voorbeeld. Ik kan er zo nog tonnen geven. Florian has not a care in the world als het op waaghalzerij aankomt.

Huismus Elisa vs wereldreiziger Florian.

Als we ook nog maar aanstalten maken om te vertrekken dan wordt Florian laaiend enthousiast. Hoe sneller hij naar buiten kan, hoe liever. Spontaan begint hij onze schoenen uit het rek te halen en bij onze voeten te zetten. Alsof hij wij zeggen: “trek maar snel aan, dan zijn we weg.” Hij trappelt aan de voor- of achterdeur, geeft een kreetje van vreugde wanneer die eindelijk opengaat en trekt de wijde wereld in. Hij kijkt op nog om. Vorige week waren we nog een strandwandeling gaan maken, er was weinig volk en dus liet ik Florian maar wat doen, ik volgde hem op een kleine afstand en vroeg me ondertussen af of hij zich ooit zou afvragen waar zijn mama was. Het antwoord was: niet. Elisa is liefst van al gewoon thuis. Als we aankondigen dat we gaan wandelen of dat we ergens naartoe moeten, wil ze alle details van de uitstap kennen. Met als hoofdvraag: wanneer gaan we terug thuis zijn en zal ik dan nog tijd hebben om te spelen?

b6230dc7efb520f638fb7614869b37d5

En toch…

Nu Florian wat ouder wordt en ze steeds meer en meer aan elkaar hebben, merk ik hoe ze langzaam aan twee handen op één buik aan het worden zijn. Elisa kan niet zonder haar broer en visa versa. Florian neemt zijn zus vaak bij de hand en trekt haar mee. Als ze alleen aan het spelen is, vraagt hij haar aandacht. Elisa van haar kant, is een echte grote zus. Ze zorgt voor haar broer en is gek op hem. En wij kunnen alleen maar hopen dat dat zo blijft. Dat, als wij er ooit niet meer zijn, ze elkaar nog hebben.

Tags: , , ,

Over Ikea-kinderstoelen en Bumba.

Lieve Florian,

Overmorgen word je 18 maanden! 18 maanden, kleine vriend, dat is de periode dat je in mijn buik zat maal 2! Hoe zot is dat niet? Heel dikwijls denk ik: hoe was dat ook alweer met een kleine hulpeloze baby in huis? Dat je een grote vent aan het worden bent daar twijfelt niemand die je kent nog aan. Dat je liever nog groter zou zijn dan je al bent, dat is ook een feit. De twee Ikea-stoelen die we ooit voor je zus kochten, die sleep je momenteel overal met je mee in huis. Tot grote frustratie dikwijls van ons, je mama en je papa. Ondertussen hebben we een verbod ingevoerd op het verplaatsen van de stoelen van de living naar de keuken. Wegens véél te gevaarlijk. Je steekt de magnetron aan, je draait aan de knoppen van het kookfornuis,… Je bent een huishoudelijke duizendpoot maar nog net dat tikkeltje te klein om alles te doen wat je zou willen doen. Ja, je mag helpen met het ledigen van de vaatwas. Ja, je mag helpen met de was te sorteren en die in de wasmachine proppen. Ja, je mag helpen met de tafel dekken in de mate van het mogelijke. Maar van de knoppen van het fornuis, daar moet je van af blijven.

Mama’s lezers hebben geluk, kleine man want vandaag treden we een tikkeltje uit onze anonimiteit en worden er persoonlijke foto’s gepubliceerd! Die moesten er gewoon ook bij. Aangezien jij en je stoel zo één zijn geworden de laatste weken. Dit is zo typisch jij, vriend, op je bijna 18de vermaanddag:

WP_20151027_025

Boterhamdoos van zus leegmaken.

Licht aansteken in de living.

Licht aansteken in de living.

WP_20151027_017

Poging doen om de deur op slot te krijgen.

Mama geeft het toe, kleine man, zo’n Ikea-kinderstoel is niet alleen handig om op te zitten…

Je bent een man van veel daden en weinig woorden. Als ik terug lees wat ik de vorige keer over je had geschreven dan moet ik tot de vaststelling komen dat je woordenschat nog steeds niet erg uitgebreid is. “Kaka” is nog steeds een van je favoriete woorden. Alleen heeft het woord kaka nu nog een extra dimensie gekregen. Als je kaka zegt dan heb je ook bijna altijd effectief kaka gedaan en dan leg je alvast je verzorgmat, een verse pamper en de doekjes voor me klaar. Andere favoriet én ook nieuw in je woordenschat is… “Bumba” ! (Ik heb zo’n vermoeden dat andere mama’s van kindjes uit jouw leeftijdscategorie nu met een glimlach van herkenning op hun gezicht zitten…) Je steekt de tv aan en zegt “Bumba”, je haalt mijn tablet uit de keukenlade (ja, hoor, met je Ikea-stoel) en zegt “Bumba”… En dat de hele dag door. Je bent fan van Bumba, we hebben het ondertussen door, vriend, je hoeft het niet elke keer te herhalen. Naast Bumba is je woordenschat op de valreep ook nog uitgebreid met het woordje “mama”! Joepiedepoepie, eindelijk! “Papa” zei je nu toch al eventjes maar “mama” bleef een beetje uit… Gelukkig kwam het vorige week eindelijk goed.

Wat een leuke peuter ben jij toch geworden, kleine vriend. Meestal dan toch. Je haalt erg veel deugnieterij uit maar dat maak je helemaal goed door de gekke manier waarop je met je eigen deugnieterij omgaat. Je gezicht spreekt boekdelen. Je spookt iets uit, staat erbij, kijkt ernaar en zegt “oooooh” (het soort “ooooh” dat je zegt wanneer je ziet dat je geen prijs hebt in een lotjestrekking ofzo…). En als de deugnieterij te erg is en mama of papa worden boos op je dan kom je ons altijd een knuffel geven achteraf. Je kent de truken van de foor. Nu al. Je steelt de mensen hun hart, overal waar je komt maar het meeste van al nog, heb je mijn hart gestolen. Mijn kleine zoon… Mijn grote liefde. Wie had dat gedacht?

Tags: , , ,

Ja, het is weer zover…

1 september… De dag dat het weer allemaal opnieuw begint. Gedaan met al die ochtenden waarop niks moet en er niemand interesse heeft in het tijdstip waarop er gedoucht wordt. Elisa gaat ondertussen naar het derde kleuter, Florian mag nog een jaartje onthaalmoederen. Het laatste jaar van de kleuterklas al, ik kan het haast niet geloven. Wat wordt mijn kleine meid groot. Een voordeel aan dat groot worden, is dat wij vanmorgen geen heftige afscheidsscène moesten doormaken maar gewoon op de uitzwaaizone konden gaan staan… en zwaaien uiteraard. Ze was enthousiast, onze meid, om terug te starten. Wat een verschil met drie jaar geleden toen ze voor het eerst naar de peuterklas moest. Het was al november, 5 november 2012 om exact te zijn, Elisa’s échte eerste schooldag. Ze was proper, schoolrijp en enthousiast. En weg waren we…

En weg waren we...

Een splinternieuwe boekentas op haar rug en Nemo in haar handen. Papa was toen net terug uit Amerika en had die voor haar meegebracht. Een sprekende Nemo. Ze heeft hem daarna nog maandenlang meegesleept naar school. We mochten haar afzetten in klas en dat ging behoorlijk goed, die eerste dag.

IMG_0554

Eind goed, al goed. Dachten we. De juf had ons wel gewaarschuwd… De tweede dag is bij de meeste kindjes moeilijker dan de eerste omdat ze dan al, in tegenstelling tot dag één, weten wat hen te wachten staat. Ook bij Elisa was dat zo en niet alleen op dag twee, de dagen en weken daarna ook nog. Elke ochtend moesten we onze dochter naar school dragen. Vanaf het moment dat we op de stoep stonden stak ze haar handjes omhoog en wilde ze gedragen worden. En ze loste niet. Gelukkig ligt haar school op wandelafstand want we moesten haar letterlijk vanuit onze armen afgeven in de armen van de juf. In januari kreeg ze een nieuwe juf. Er waren heel veel nieuwe peutertjes en de klas werd opgesplitst. Haar nieuwe juf was nog niet lang afgestudeerd en hield zich nogal aan haar lessen pedagogie. Elisa was als kleine meid niet het meest sociale kind en draaide meestal rond de juf. Van haar nieuwe juf mocht dat niet. Ze moest dan in de denkhoek staan. Die periode is gelukkig achter de rug. Ons klein peuterke is ondertussen de grootste van de kleuters geworden. Geen traantjes meer, geen Nemo-vis, geen “jullie moeten mij dragen”. Alleen maar zwaaien.

DSC_0540

Tags: , ,

Florian, bijna 16 maanden.

5e4658fc46039814a9f3bab4eb220531

Lieve Florian,

Volgende week word je al zestien maanden mijn klein venteke. We zijn eindelijk aan het punt gekomen waarop ik denk: het is goed zo, blijf jij maar voor eeuwig mijn klein ventje van zestien maanden. Je slaapt eindelijk goed en je bent over het algemeen heel vrolijk. Om nog maar te zwijgen over wat voor knapperd je bent met je blauwe ogen en je blonde haartjes.

Je eerste woordjes zijn eindelijk een feit. “Kijk” was het allereerste. Je wijst en je zegt “kijk”, tegenwoordig is dat trouwens één van je voornaamste dagdagelijkse bezigheden want alles is natuurlijk het kijken waard en ja, ik weet het, er is veel te zien in de wereld. Wat je tweede woordje “kaka” betreft, tja, ik had liever gehad dat je wat anders gekozen had: mama of papa bijvoorbeeld? Maar goed, gaan slaan op de toiletbril en daarbij luidop “kaka” roepen is veel leuker natuurlijk, dat snap ik ook wel. Maar die keer dat je moest ververst worden op restaurant was het echt niet nodig dat je daarbij heel luidop KAKA riep: niet iedereen hoeft te weten wat er in je pamper ligt, kleine vriend.

Je blijft ook nog steeds mijn kleine onbevreesde manneke. Je gaat en staat het liefste waar je wil. Je klimt op de zetel en op de salontafel. De salontafel is trouwens de meest recente favoriet van alle dingen waar je op klimt. Dan sta je rechtop, vol trots en maar lachen, je wil gewoon de show stelen, ik weet het wel. Als we op stap gaan, wil je nog steeds geen hand geven en dat ergert mij. Het zou niet alleen veiliger zijn, we zouden ook misschien beter overeen komen wat betreft de richting die we uitgaan. Als ik naar links wil, ga jij naar rechts of omgekeerd. Of we zijn rechtdoor aan het stappen en jij beslist plots te draaien en gewoon terug te stappen in de richting waar we vandaan kwamen. Dat is niet zo handig en nadat ik je dan een stuk of drie keer duidelijk heb gemaakt welke richting het is dat we moeten nemen, smijt jij je zoals een echte drama queen op de grond. (Ik zie een serieuze terrible two in aantocht bij jou met de nodige supermarkt scènes en zo inbegrepen…)

Spelen houdt nog steeds in: de speelgoedbak omkeren, alles zoveel mogelijk rondgooien en dan op naar de volgende locatie om daar weer hetzelfde rommeltje te creëren. En mama maar achter uw gat lopen. Ik vermoed dat je denkt: “when will she learn?”. Mama weet het wel, ventje, ik moet wachten tot je in je bed ligt en er dan pas aan beginnen maar ik kan het gewoon niet laten. Aan de andere kant ben je dan wel enorm behulpzaam geworden. Te pas en te onpas breng je onze schoenen. Je doet niet liever of helpen met lege flessen naar de PMD-zak brengen, de was insteken of de vaatwasmachine weer leeg te maken… Kleine voetnoot hierbij: dit hoeft enkel nadat de inhoud gewassen werd en het is heel vriendelijk van je om regelmatig de vaatwasmachine in gang te zetten maar we doen dit ook enkel maar als hij vol zit! Still much to learn… Alhoewel wat dat leren betreft ik regelmatig verwonderd sta te kijken, zoals laatst, toen je spontaan je speelgoed op de salontafel begon te zetten omdat ik de stofzuiger bovenhaalde. Uw vrouw zal later content zijn.

Wat je toekomstige vrouw betreft: naast de grote huishoudelijke hulp die ze aan jou zal hebben, zal ze zich ook gelukkig prijzen dat haar man graag danst! Vanaf het moment dat je een deuntje hoort dat je wel ligt, haal je je dansmoves boven. Eén klein dingetje is dat ik je zotte moves graag eens zou filmen dus gelieve in de toekomst gewoon verder te dansen als ik mijn gsm bovenhaal.

Het gaat snel, kleine vriend. Ondertussen drink je je melkflesje niet meer in mijn armen maar ga je netjes klaar zitten in de zetel. Je leert ook zo snel en zoveel. Soms kleine dingen, zoals daag zwaaien of je grote teddybeer gaan knuffelen die in de hoek van je kamer staat. Dat zijn dingen die je plots uit het niets doet en dat maakt deze periode ook zo leuk. Binnenkort moet je weer naar de onthaalmoeder na twee maandjes non-stop bij mama te zijn. Ik hoop dat je snel terug je draai vindt daar. Ik zal blij zijn met de momentjes stilte die ik krijg maar ik zal jou (en je zus) ook wel enorm missen.

Doe maar flink verder zoals je bezig bent maar als er één ding is waarmee je me een groot plezier zou kunnen doen dan is het dat je iets voorzichtiger moet zijn, meneertje want anders staan er je nog veel blauwe plekken te wachten!

Ik hou van je, klein ventje.

Je mama.

Tags: , , ,

Verstoppertje.

Florian heeft een nieuwe hobby: dingen verstoppen. Hoe fantastisch het ook is dat hij (nog) iets gevonden heeft dat hij graag doet, deze hobby begint nu toch wel wat de spuigaten uit te lopen. Het is zelfs zo ver gekomen dat ikzelf er ondertussen een licht autistisch trekje aan heb overgehouden. Ik moét namelijk op elk moment van de dag weten waar zijn tut zich bevindt. Hij heeft verschillende tutten maar hij heeft er maar één die aan een blauwe parelketting hangt en het gaat specifiek over die tut. Ik kan er niets aan doen maar ik word zo zenuwachtig als ik niet weet waar die naartoe is… Ik vond het ding ondertussen namelijk al in mijn wasmachine, in de speelgoedbak, in de wasmand tussen de gewassen (gelukkig maar!) kledij en in het toilet (niet letterlijk erin maar op het voetmatje, ervoor). Als we niet opletten dan raken we ook andere dingen kwijt. Dat hebben we voor het eerst echt ondervonden op vakantie. Er was bijvoorbeeld die ochtend waarop ik mij gek zocht naar Florians’ polo. Ik wist dat ik hem de avond van te voren over de stoelleuning had gelegd maar daar lag hij ’s ochtends dus niet meer. Ik dus dat hele huisje afzoeken, heel de tijd “dat kan toch niet weg zijn”-denkende, tot er maar één optie nog over was: de vuilnisbak. En ja hoor: onder de dingen die we ’s ochtends hadden weggegooid vond ik hem, de vermiste polo. Toen ik vorige week vrijdag, bij thuiskomst, onze valies aan het ledigen was, kwam ik al heel snel tot de vaststelling dat we de babyfoon (het luistergedeelte voor ons) niet bij hadden. Ik kon mij ook niet herinneren dat ik hem had weggestopt of dat ik hem had klaargelegd om weg te stoppen. Ik vroeg aan mijn man of hij hem toevallig had ingepakt maar dat was ook niet het geval. Ondanks het feit dat we voor vertrek nog eens het huisje goed hadden gecontroleerd, hadden we de babyfoon dus blijkbaar niet mee. De laatste plaats waar ik mij herinner dat hij stond, was op mijn nachtkastje. Wat er daarna mee gebeurd is, is ons een raadsel. Ik vermoed dat Florian er voor iets tussen zit. Op zaterdagochtend belde ik naar het Hof van Saksen om onze babyfoon als vermist op te geven en op zondagmiddag kreeg ik gelukkig al een mail met de mededeling dat hij gevonden werd. En zo gaat het ondertussen maar door… Gisterenavond betrapten we Florian erop dat hij speelgoed in de PMD-zak aan het droppen was en vanmorgen vond ik een puzzelstukje in de houder van de toiletborstel (yuk!).
Gelukkig blijkt Florian geen alleenstaand geval in zijn hobby. Daarstraks ontdekte ik een website met 20 plaatsen waar je kunt zoeken als je iets kwijt bent! Deze ga ik zeker bij mijn favorieten opslaan want ik heb zo’n vermoeden dat ik alle hulp die ik kan krijgen nog zal kunnen gebruiken!

Bron: http://kidmagazine.com.au/20-toddler-hiding-places-things-go-missing/

Bron: http://kidmagazine.com.au/20-toddler-hiding-places-things-go-missing/

Tags: , ,

Kleuterliefde en een peuter met een missie.

Kleuterliefde.

tumblr_m5rxib4GD11ryyr0eo1_500

Al kort na de geboorte van Florian had Elisa beslist dat ze met haar broer wilde trouwen. In het begin probeerden we haar nog uit te leggen dat een broer en een zus technisch gezien niet samen in het huwelijksbootje konden stappen maar onze dochter was daardoor niet van haar stuk te brengen en bleef volhouden dat ze met Florian zou trouwen. Sedert een week ofzo heeft ze echter een andere verloofde, een klasgenootje. Het is grote liefde tussen die twee al heeft het jongentje in kwestie het nog een stukje erger te pakken dan Elisa zelf. Verder dan sporadisch even te vermelden dat ze verliefd is op A. en met A. gaat trouwen en niet meer met Florian gaat het niet. De rest van het ganse liefdesverhaal moest ik van de juf vernemen toen ik de twee eens betrapte op een stevige knuffel: “jaja, ’t is grote liefde, ze spelen de hele dag samen in het huisje van mama en papa”. 
Aangezien A. heel plots de liefde van haar leven is geworden en de grote vakantie nu wel heel dichtbij komt, besloot ik vanmorgen aan Elisa’s schoonmama-in-spé te vragen of A. eens mocht komen spelen in de vakantie. De mama van A. reageerde blij want haar zoon kan blijkbaar niet over Elisa zwijgen. “Elke avond is het Elisa dit en Elisa dat en ik mis Elisa. Hij zei dat hij het jammer vond dat hij geen foto van Elisa heeft en ik zei: ze staat toch op de klasfoto? En nu loopt hij ganse dagen rond met de klasfoto in zijn handen.” Ik kreeg haast medelijden met het ventje… Maar ik vind het ook wel heel schattig. Benieuwd of het in september nog altijd grote liefde zal zijn.

Een peuter met een missie.

WP_20150629_003

Het zal Florian worst wezen dat zijn zus verliefd is op een ander. Want Florian heeft een missie. Nu hij kan stappen, wil en zal hij absoluut de wereld ontdekken. Hij krijgt veel oooh’s en amai’s, stapt hij al? Ja, het is rap en ja, het is leuk maar verdorie… Het heeft ook zo zijn nadelen! Binnenshuis vind ik het leuk en handig: hij gaat en staat waar hij wil en hij doet wat hij wil (of toch ongeveer). Maar zodra ik een voet uit de deur zet, wil monsieur Florian de wereld ontdekken.

Zo bedacht ik vorige week dat hij best het stukje van de auto tot aan onze voordeur kon stappen maar meneer weigert resoluut aan de hand te stappen dus was ik wel verplicht van hem toch te dragen. Waarop hij natuurlijk reageerde alsof ik hem aan het vermoorden was toen ik hem terug oppakte.

Of moet ik vertellen over die keer dat ik in de Standaard Boekhandel iets moest ophalen en het me amper lukte om in de wachtrij aan de kassa te gaan staan omdat Florian de rekken wou gaan reorganiseren?

Of misschien kan ik nog even vermelden hoe moeilijk het geworden is om bijvoorbeeld in de wachtzaal van de huisarts of het ACV te zitten? Ik kan het zelfs geen zitten noemen. Achter de kleine aanlopen, is een betere omschrijving. En ondertussen op mijn klok kijken en hopen dat het snel aan ons is.

Onze kleine man is 14 maanden geworden vandaag en hij is onbevreesd. De wereld ligt aan zijn voeten. En mama?Mama vraagt zich af hoe ze de komende grote vakantie zal overleven…

Tags: , , , ,