Ze worden zo snel groot, meneer!

Mijn kinders. Ik weet het niet. Als ik hen bezig zie dan lijkt het wel alsof ik de afgelopen weken op reis ben geweest en nu thuiskom en denk: “wat zijn die twee veranderd zeg!”. Maar in werkelijkheid stond ik er gewoon op te kijken.

Florian, 34 maanden.

Na de herfstvakantie mocht hij naar school, mijn zoon. Hij was niet proper en zijn woordenschat ging niet veel verder dan een tiental bestaande woorden en dan nog enkele termen die hij zelf verzonnen had. Ik hoor het mij nog zeggen tegen zijn juf: “als hij ‘kaaa’ zegt dan wil hij gewoon water en met ‘gaga’ bedoelt hij zijn zus”. We zijn vier maanden verder en mijn zoon zijn woordenschat is onvoorstelbaar uitgebreid. Ja, hij heeft nog wat schade in te halen op leeftijdsgenoten maar ik kan er zo van genieten als hij probeert te vertellen hoe zijn dag geweest is op school. Als hij in de auto plots zegt: “zijn we er al?”, dan kijken mijn man en ik elkaar aan, glimlachen en denken waar heeft hij dat zinnetje nu weer vandaan? Zijn zus is nu gewoon ‘Elisa’ of ‘zus’, als hij water wil dan wil hij ook gewoon water en geen ‘kaaa’ en laatst was hij midden in de nacht aan het roepen: “mama, mijn water is op!”. Ik kan mij inbeelden dat het voor een buitenstaander allemaal banaal klinkt maar voor de mensen dicht bij mijn zoon lijkt zijn taalevolutie wel het achtste wereldwonder. Beter dan dat kan ik het gewoon niet omschrijven.

Ook op gebied van proper worden, lijkt hij wel een wereldwonder te hebben verricht. In de herfsvakantie was ik nog wanhopige pogingen aan het doen om hem zoveel mogelijk in zijn blote poep te laten rondlopen in de hoop hem alsnog proper te krijgen voor zijn eerste schooldag. Nice try, zal Florian gedacht hebben maar ik doe wat ik doe als ik het wil. En twee weken na zijn eerste schooldag was het zover. Onze meneer ging op zijn potje alsof hij nooit iets anders had gedaan. Enkele weken later stelde ik al vast dat hij de meeste ochtenden ook met een droge pamper wakker werd. Afgelopen nacht heb ik het er dan eindelijk op gewaagd, om hem zonder zijn pamper te laten slapen en hij heeft mij niet teleurgesteld, hij bleef droog. Ik zal mijn voorraad pampers dan maar op tweedehands zwierelen, zeker?

Mijn peuterzoon, als ik eerlijk moet zijn, vond ik hem vooral vermoeiend en lastig en peuterachtig tot een paar weken terug maar zelfs in zijn gedrag is hij op een paar weken tijd enorm geëvolueerd, al durf ik dat nog maar heel voorzichtig hardop te zeggen. Waar hij vroeger, na schooltijd, als ik hem nog even meenam naar mijn klas, mijn klas overhoop haalde door vanalles uit mijn kasten te halen, vraagt hij nu: “mama, mag ik daarmee spelen?”. Ook zijn speelgoed opruimen was altijd al een ware strijd en er was een tijd dat hij thuis meer in de hoek stond dan dat hij nog iets anders deed. Op een kleine drie jaar tijd heb ik niet alleen afscheid moeten nemen van mijn baby maar ook van mijn peuter, of zo lijkt het momenteel toch.

Bron: pinterest

Bron: pinterest

Heeft het te maken met het feit dat hij nu naar school gaat? Ik weet het niet. De keerzijde van heel dat naar school-gaan-verhaal is dat mijn zoon de afgelopen tijd ongeveer elke twee weken ziek geweest is en dan overdrijf ik nog niet eens. Snot, hoesten, diarree, overgeven, koorts en zelfs één of andere mysterieuze ziekte van Gibert zijn de revue gepasseerd. De theorie dat borstvoedingskindjes minder ziek zijn dan kindjes die flesvoeding krijgen, is bij mij ondertussen volledig afgeschreven. De borstvoedingsmaffia heeft ongelijk. En dat ze maar eens komen zorgen voor mijn zoon, als hij wéér eens ziek is en ik wéér eens een opvangplan moet bedenken (vergeef me de kleine ondertoon van sarcasme…).

 

Mijn kinders. Ze worden groot. Ik kan er niet meer onderuit. Ik ben geen baby-mama meer en amper nog een peuter-mama. Ik heb twee schoolgaande kinders. Eén in het kleuter en één al in het lager. Zij groeien en ik probeer mee te kunnen met hen. Ik geniet van deze periode in hun leven. Absoluut. Maar toch ook soms met een bepaalde tristesse. Want het gaat soms toch allemaal een beetje te snel en ik weet nog niet of ik het straks even plezant ga vinden met twee tieners in huis. Maar dat zien we dan wel weer, zeker?

Bron: Pinterest.

Bron: Pinterest.

Tags: , , , ,

Aan mijn bijna-2-jarige…

bcbaff47997ca067e6ab6ca891286952

Lieve Florian,

Laten we maar meteen beginnen met het allergrootste cliché dat er bestaat maar wat gaat de tijd toch snel. Eind deze maand word jij namelijk al twee jaar. Twee jaar, kleine vriend, ik kan het haast niet geloven. Niet dat ik baby Florian mis. Iedereen die mij al een tijdje volgt weet namelijk dat ik mijn blog begonnen ben om jouw babytijd van me af te kunnen schrijven. De huilpartijen, de slapeloze nachten, de wanhoop van het niet weten wat het probleem was… Het is allemaal verleden tijd. Zoveel is duidelijk. Je bent in geen duizend jaar nog te vergelijken met de baby die je geweest bent. Als je niet ziek bent dan slaap je prima je nachten door in je eigen bed. Overdag ben je meestal de vrolijkheid zelve. Je bent een ondernemend klein kereltje geworden. Een kereltje dat zijn mama prima weet in te palmen. Mijn zoon. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van je ging kunnen houden. Ten eerste dacht ik dat mijn houden-van-potje al grotendeels was opgebruikt aan je papa en aan je grote zus en ten tweede zag ik het idee van een zoon te hebben toch niet helemaal zitten. Maar dat was allemaal voor jij er effectief was. Een zoon. Ja, dat gaat er bij momenten wilder aan toe dan dat ik het zou willen en ja, ik moet plots interesse hebben in graafmachines en treinen en eigenlijk in alles met wielen maar kijk eens aan: dat vind ik nog niet eens zo erg of moeilijk. Jouw enthousiasme werkt namelijk meer dan aanstekelijk. Je fascinatie voor de wereld die je aan het ontdekken bent. Ik vind het fantastisch. Je papa die een broodje aan het bakken is… Honderd keer per uur trek je mij mee naar de oven om te gaan kijken naar dat broodje. De kruiden die langzaam groeien in ons mini moestuintje, je kan niet naar buiten zonder te kijken hoe het ermee staat. Ja, ook deze leeftijd heeft zijn nadelen maar ik kan niet helpen dat ik heel vaak denk: kon hij maar zo klein blijven als nu. Jouw wereld is namelijk één en al onschuld. Jouw wereld is mama, papa en grote zus. Je oma en opa. De onthaalmoeder. En fascinatie voor al de rest. Ik hoef jouw gelukkig nog niet uit te leggen dat er mensen bestaan die anderen pijn doen. Kon het maar allemaal zo blijven… Meestal geniet ik er dus met volle teugen van, van deze periode met jou. Af en toe begint je eigen willetje de kop op te steken. De eerste ruzies met je zus zijn ondertussen al een feit. En een drietal weken geleden kon je plots ook aangeven dat je iets niet wil: door nee te zeggen en daarbij ook nog eens met je hoofd van nee te schudden. Kwestie van zeker te zijn dat we het begrepen hebben. Daarvoor kende je alleen maar ja en was alles goed voor jou.  Over de woorden ja en nee gesproken trouwens, die woordenschat van jou is toch nog steeds dat niet. Ik kan ze tellen op twee handen, de woorden die je kent en dan reken ik nog de woorden mee die eigenlijk geen woorden zijn. Jouw woordenschat bestaat voornamelijk uit verzamelnamen en geluiden. Kaaaa betekent eten en drinken, of het nu om een boterham of patatjes of een koek of water gaat: het is gewoon allemaal kaaaa. En zo heb je ook een verzamelnaam voor alles met wielen (boeme). Wat honden en katten betreft, spreek je in geluiden. Gelukkig weten wij welk geluid bij welk dier hoort want een echte wafwaf of miauw komt er toch ook niet uit. Laten we het houden op: met een beetje (veel) fantasie lijkt het er in de verte een (beetje) op. Voor de rest gaan we er niet meer over spreken, over dat spreken. Het komt wel… Laten we het daarbij houden, goed?
Er zijn nog zoveel dingen die ik over je zou kunnen schrijven, kleine eigenschappen die jou maken tot wie je bent. Maar het meeste van al hou ik van je hoog knuffelgehalte en van je empathie. Weet je nog die avond toen je zus aan het wenen was in de zetel en je papa en ik dat niet gemerkt hadden? Weet je nog dat je naar de keuken kwam en ons meetrok naar de living? Weet je nog toen ik verdrietig was en je me vastpakte en knuffelde? Ik hoop dat je die eigenschap nooit verliest, lieve vriend.

Ik hou van je, kleine man en binnen drie weken maken we er een groot feest van, afgesproken?

Je mama.

Tags: , , , ,

Over Ikea-kinderstoelen en Bumba.

Lieve Florian,

Overmorgen word je 18 maanden! 18 maanden, kleine vriend, dat is de periode dat je in mijn buik zat maal 2! Hoe zot is dat niet? Heel dikwijls denk ik: hoe was dat ook alweer met een kleine hulpeloze baby in huis? Dat je een grote vent aan het worden bent daar twijfelt niemand die je kent nog aan. Dat je liever nog groter zou zijn dan je al bent, dat is ook een feit. De twee Ikea-stoelen die we ooit voor je zus kochten, die sleep je momenteel overal met je mee in huis. Tot grote frustratie dikwijls van ons, je mama en je papa. Ondertussen hebben we een verbod ingevoerd op het verplaatsen van de stoelen van de living naar de keuken. Wegens véél te gevaarlijk. Je steekt de magnetron aan, je draait aan de knoppen van het kookfornuis,… Je bent een huishoudelijke duizendpoot maar nog net dat tikkeltje te klein om alles te doen wat je zou willen doen. Ja, je mag helpen met het ledigen van de vaatwas. Ja, je mag helpen met de was te sorteren en die in de wasmachine proppen. Ja, je mag helpen met de tafel dekken in de mate van het mogelijke. Maar van de knoppen van het fornuis, daar moet je van af blijven.

Mama’s lezers hebben geluk, kleine man want vandaag treden we een tikkeltje uit onze anonimiteit en worden er persoonlijke foto’s gepubliceerd! Die moesten er gewoon ook bij. Aangezien jij en je stoel zo één zijn geworden de laatste weken. Dit is zo typisch jij, vriend, op je bijna 18de vermaanddag:

WP_20151027_025

Boterhamdoos van zus leegmaken.

Licht aansteken in de living.

Licht aansteken in de living.

WP_20151027_017

Poging doen om de deur op slot te krijgen.

Mama geeft het toe, kleine man, zo’n Ikea-kinderstoel is niet alleen handig om op te zitten…

Je bent een man van veel daden en weinig woorden. Als ik terug lees wat ik de vorige keer over je had geschreven dan moet ik tot de vaststelling komen dat je woordenschat nog steeds niet erg uitgebreid is. “Kaka” is nog steeds een van je favoriete woorden. Alleen heeft het woord kaka nu nog een extra dimensie gekregen. Als je kaka zegt dan heb je ook bijna altijd effectief kaka gedaan en dan leg je alvast je verzorgmat, een verse pamper en de doekjes voor me klaar. Andere favoriet én ook nieuw in je woordenschat is… “Bumba” ! (Ik heb zo’n vermoeden dat andere mama’s van kindjes uit jouw leeftijdscategorie nu met een glimlach van herkenning op hun gezicht zitten…) Je steekt de tv aan en zegt “Bumba”, je haalt mijn tablet uit de keukenlade (ja, hoor, met je Ikea-stoel) en zegt “Bumba”… En dat de hele dag door. Je bent fan van Bumba, we hebben het ondertussen door, vriend, je hoeft het niet elke keer te herhalen. Naast Bumba is je woordenschat op de valreep ook nog uitgebreid met het woordje “mama”! Joepiedepoepie, eindelijk! “Papa” zei je nu toch al eventjes maar “mama” bleef een beetje uit… Gelukkig kwam het vorige week eindelijk goed.

Wat een leuke peuter ben jij toch geworden, kleine vriend. Meestal dan toch. Je haalt erg veel deugnieterij uit maar dat maak je helemaal goed door de gekke manier waarop je met je eigen deugnieterij omgaat. Je gezicht spreekt boekdelen. Je spookt iets uit, staat erbij, kijkt ernaar en zegt “oooooh” (het soort “ooooh” dat je zegt wanneer je ziet dat je geen prijs hebt in een lotjestrekking ofzo…). En als de deugnieterij te erg is en mama of papa worden boos op je dan kom je ons altijd een knuffel geven achteraf. Je kent de truken van de foor. Nu al. Je steelt de mensen hun hart, overal waar je komt maar het meeste van al nog, heb je mijn hart gestolen. Mijn kleine zoon… Mijn grote liefde. Wie had dat gedacht?

Tags: , , ,

Ja, het is weer zover…

1 september… De dag dat het weer allemaal opnieuw begint. Gedaan met al die ochtenden waarop niks moet en er niemand interesse heeft in het tijdstip waarop er gedoucht wordt. Elisa gaat ondertussen naar het derde kleuter, Florian mag nog een jaartje onthaalmoederen. Het laatste jaar van de kleuterklas al, ik kan het haast niet geloven. Wat wordt mijn kleine meid groot. Een voordeel aan dat groot worden, is dat wij vanmorgen geen heftige afscheidsscène moesten doormaken maar gewoon op de uitzwaaizone konden gaan staan… en zwaaien uiteraard. Ze was enthousiast, onze meid, om terug te starten. Wat een verschil met drie jaar geleden toen ze voor het eerst naar de peuterklas moest. Het was al november, 5 november 2012 om exact te zijn, Elisa’s échte eerste schooldag. Ze was proper, schoolrijp en enthousiast. En weg waren we…

En weg waren we...

Een splinternieuwe boekentas op haar rug en Nemo in haar handen. Papa was toen net terug uit Amerika en had die voor haar meegebracht. Een sprekende Nemo. Ze heeft hem daarna nog maandenlang meegesleept naar school. We mochten haar afzetten in klas en dat ging behoorlijk goed, die eerste dag.

IMG_0554

Eind goed, al goed. Dachten we. De juf had ons wel gewaarschuwd… De tweede dag is bij de meeste kindjes moeilijker dan de eerste omdat ze dan al, in tegenstelling tot dag één, weten wat hen te wachten staat. Ook bij Elisa was dat zo en niet alleen op dag twee, de dagen en weken daarna ook nog. Elke ochtend moesten we onze dochter naar school dragen. Vanaf het moment dat we op de stoep stonden stak ze haar handjes omhoog en wilde ze gedragen worden. En ze loste niet. Gelukkig ligt haar school op wandelafstand want we moesten haar letterlijk vanuit onze armen afgeven in de armen van de juf. In januari kreeg ze een nieuwe juf. Er waren heel veel nieuwe peutertjes en de klas werd opgesplitst. Haar nieuwe juf was nog niet lang afgestudeerd en hield zich nogal aan haar lessen pedagogie. Elisa was als kleine meid niet het meest sociale kind en draaide meestal rond de juf. Van haar nieuwe juf mocht dat niet. Ze moest dan in de denkhoek staan. Die periode is gelukkig achter de rug. Ons klein peuterke is ondertussen de grootste van de kleuters geworden. Geen traantjes meer, geen Nemo-vis, geen “jullie moeten mij dragen”. Alleen maar zwaaien.

DSC_0540

Tags: , ,

Florian, bijna 16 maanden.

5e4658fc46039814a9f3bab4eb220531

Lieve Florian,

Volgende week word je al zestien maanden mijn klein venteke. We zijn eindelijk aan het punt gekomen waarop ik denk: het is goed zo, blijf jij maar voor eeuwig mijn klein ventje van zestien maanden. Je slaapt eindelijk goed en je bent over het algemeen heel vrolijk. Om nog maar te zwijgen over wat voor knapperd je bent met je blauwe ogen en je blonde haartjes.

Je eerste woordjes zijn eindelijk een feit. “Kijk” was het allereerste. Je wijst en je zegt “kijk”, tegenwoordig is dat trouwens één van je voornaamste dagdagelijkse bezigheden want alles is natuurlijk het kijken waard en ja, ik weet het, er is veel te zien in de wereld. Wat je tweede woordje “kaka” betreft, tja, ik had liever gehad dat je wat anders gekozen had: mama of papa bijvoorbeeld? Maar goed, gaan slaan op de toiletbril en daarbij luidop “kaka” roepen is veel leuker natuurlijk, dat snap ik ook wel. Maar die keer dat je moest ververst worden op restaurant was het echt niet nodig dat je daarbij heel luidop KAKA riep: niet iedereen hoeft te weten wat er in je pamper ligt, kleine vriend.

Je blijft ook nog steeds mijn kleine onbevreesde manneke. Je gaat en staat het liefste waar je wil. Je klimt op de zetel en op de salontafel. De salontafel is trouwens de meest recente favoriet van alle dingen waar je op klimt. Dan sta je rechtop, vol trots en maar lachen, je wil gewoon de show stelen, ik weet het wel. Als we op stap gaan, wil je nog steeds geen hand geven en dat ergert mij. Het zou niet alleen veiliger zijn, we zouden ook misschien beter overeen komen wat betreft de richting die we uitgaan. Als ik naar links wil, ga jij naar rechts of omgekeerd. Of we zijn rechtdoor aan het stappen en jij beslist plots te draaien en gewoon terug te stappen in de richting waar we vandaan kwamen. Dat is niet zo handig en nadat ik je dan een stuk of drie keer duidelijk heb gemaakt welke richting het is dat we moeten nemen, smijt jij je zoals een echte drama queen op de grond. (Ik zie een serieuze terrible two in aantocht bij jou met de nodige supermarkt scènes en zo inbegrepen…)

Spelen houdt nog steeds in: de speelgoedbak omkeren, alles zoveel mogelijk rondgooien en dan op naar de volgende locatie om daar weer hetzelfde rommeltje te creëren. En mama maar achter uw gat lopen. Ik vermoed dat je denkt: “when will she learn?”. Mama weet het wel, ventje, ik moet wachten tot je in je bed ligt en er dan pas aan beginnen maar ik kan het gewoon niet laten. Aan de andere kant ben je dan wel enorm behulpzaam geworden. Te pas en te onpas breng je onze schoenen. Je doet niet liever of helpen met lege flessen naar de PMD-zak brengen, de was insteken of de vaatwasmachine weer leeg te maken… Kleine voetnoot hierbij: dit hoeft enkel nadat de inhoud gewassen werd en het is heel vriendelijk van je om regelmatig de vaatwasmachine in gang te zetten maar we doen dit ook enkel maar als hij vol zit! Still much to learn… Alhoewel wat dat leren betreft ik regelmatig verwonderd sta te kijken, zoals laatst, toen je spontaan je speelgoed op de salontafel begon te zetten omdat ik de stofzuiger bovenhaalde. Uw vrouw zal later content zijn.

Wat je toekomstige vrouw betreft: naast de grote huishoudelijke hulp die ze aan jou zal hebben, zal ze zich ook gelukkig prijzen dat haar man graag danst! Vanaf het moment dat je een deuntje hoort dat je wel ligt, haal je je dansmoves boven. Eén klein dingetje is dat ik je zotte moves graag eens zou filmen dus gelieve in de toekomst gewoon verder te dansen als ik mijn gsm bovenhaal.

Het gaat snel, kleine vriend. Ondertussen drink je je melkflesje niet meer in mijn armen maar ga je netjes klaar zitten in de zetel. Je leert ook zo snel en zoveel. Soms kleine dingen, zoals daag zwaaien of je grote teddybeer gaan knuffelen die in de hoek van je kamer staat. Dat zijn dingen die je plots uit het niets doet en dat maakt deze periode ook zo leuk. Binnenkort moet je weer naar de onthaalmoeder na twee maandjes non-stop bij mama te zijn. Ik hoop dat je snel terug je draai vindt daar. Ik zal blij zijn met de momentjes stilte die ik krijg maar ik zal jou (en je zus) ook wel enorm missen.

Doe maar flink verder zoals je bezig bent maar als er één ding is waarmee je me een groot plezier zou kunnen doen dan is het dat je iets voorzichtiger moet zijn, meneertje want anders staan er je nog veel blauwe plekken te wachten!

Ik hou van je, klein ventje.

Je mama.

Tags: , , ,

Over leeftijdsverschil.

ad067226eeb2743e9d00cdfdae4c0647

Het kan een persoonlijke keuze zijn of het kan de natuur zijn die het voor jou bepaald heeft… Wanneer begin je aan een tweede? In ons geval was het een combinatie van de twee. Elisa en Florian schelen bijna dag op dag vier jaar en eigenlijk vind ik dat, in onze situatie, perfect.

Elisa was al ruim de leeftijd van twee en een half gepasseerd voor we met het idee begonnen spelen om dan toch maar voor een tweede te gaan. Al de tijd daarvoor waren we er steevast van overtuigd dat we het bij eentje wilden houden. Dat had te maken met het feit dat Elisa nooit geen grote slaper was geweest en al zeker geen makkelijke baby maar ook met het financiële plaatje van twee in plaats van één hielden we rekening. Dus het duurde even voor de zin in een tweede kwam. Tegen de tijd dat die zin er was, hadden de meeste mensen in onze nauwe omgeving zich bij het idee neergelegd dat we het bij één zouden houden. Ik vind het trouwens onvoorstelbaar hoe snel na de geboorte van je eerste mensen al beginnen vragen: “en, komt er nog een tweede?”. Dus toen Elisa in de familie aankondigde dat ze een grote zus zou worden, reageerde iedereen verrast.

Toen ik in eerste instantie niet onmiddellijk zwanger raakte na onze beslissing om toch voor een tweede te gaan, leek het leeftijdsverschil plots een grote barrière voor me. Ze zouden maar een grote drie jaar schelen en dat vond ik prima maar dan verstreken de maanden en kwam die grens van vier jaar eraan. Dat leek me plots zo onoverkomelijk veel. Ik weet niet of er statistieken bestaan van een gemiddeld leeftijdsverschil tussen een eerste en een tweede maar als ik zo in mijn nabije omgeving kijk dan vermoed ik dat het gemiddelde toch wel rond de twee à drie jaar ligt. Voor ons was die mogelijkheid weg en toen de gynaecoloog de uitgerekende datum van 4 mei 2014 aankondigde was een leeftijdsverschil van vier jaar tot bijna dag op dag bereikt.

30672970725924b8498143ef1b7d3993

Uiteindelijk ben ik blij met dat leeftijdsverschil van vier jaar. Ik zie er bijna alleen maar de voordelen van in. Dat het voor een stuk herbeginnen is omdat je eerste ondertussen al uit de pampers is, ja dat is waar. Maar of dat nu per sé een nadeel is dat weet ik zo nog niet.

De voordelen:
* ik heb mijn dochter heel veel exclusieve aandacht kunnen geven tijdens haar baby- en peuterjaren. Doordat zij ondertussen groter en zelfstandiger is, kan ik nu hetzelfde doen voor Florian.
* Elisa is groot genoeg om al eens een handje toe te steken.
* als ik ga winkelen of thuiskom met een hoop boodschappen heb ik maar één kleintje waar ik rekening mee moet houden. Ik kan mij in de verste verte niet inbeelden hoe ik met twee kleine pagadders een tripje naar de supermarkt zou overleven…
* onlangs las ik dat bij een leeftijdsverschil van twee of drie jaar de kans op jaloezie tussen broers en zussen het grootst is. Bij grotere leeftijdsverschillen is die kans blijkbaar veel kleiner. Ik kan dat alleen maar beamen. Hout vasthouden maar tot nu toe is Elisa nog geen enkele seconde jaloers geweest op haar broer.
* ik heb niks van babyspullen of autozitjes in tweevoud moeten kopen. Tegen de tijd dat we de spullen die we voor Elisa gebruikt hadden voor Florian nodig hadden was Elisa er al lang uitgegroeid. Andere financiële voordelen zijn: geen dubbele crèche of pamper rekeningen en als ze later gaan verder studeren zal dat normaalgezien ook niet tegelijkertijd zijn.

Voor mij is het voorlopig dus perfect zo.

En hoe zit dat bij jullie?

Tags: , , , , ,

Florian, 1 jaar, 1 maand.

Lieve Florian,

Dertien maanden ben je vandaag. De baby is nu echt wel weg. Stilletjes aan zien we je meer en meer in een peuter veranderen. Het is ongelooflijk hoeveel nieuwe dingen je weer geleerd hebt de voorbije maand. Laten we beginnen met de grootste stap: je kunt stappen! Je was al een tijdje de aanzet aan het geven door bijvoorbeeld heel lang los rechtop te staan of door af en toe ministapjes tussen de zetel en de salontafel te zetten. Maar nu kun je het dus écht. Alleen jammer dat je het eerst bij de onthaalmoeder deed en niet thuis. Nu, ik moet dat kunnen stappen ook wel een beetje nuanceren. Ik weet nog dat je zus, toen ze met haar 18 maanden eindelijk vertrokken was, ook echt vertrokken was. Ze deed ganse wandelingen door het huis en was niet meer te stoppen. Jij, daarentegen, stapt nog voorzichtig een vijftal stappen met je armen voor je uitgestrekt kwestie van je evenwicht te bewaren en gaat daarna terug op je poep zitten. Eigenlijk kruip je nog steeds het liefste want dat gaat het snelst en je wandelwagentje, dat blijft een topper. Maar je hebt nog alle tijd om je techniek te verfijnen, kleine man, dus doe maar rustig aan.

Dansen. Dat behoort ondertussen ook tot één van jouw favoriete activiteiten. Alhoewel ik ook hier weer moet nuanceren: laten we het op en neer op je poep wippen op muziek noemen. Maar je bent zo grappig als je dat doet. Ook het praten begint wat meer op gang te komen. Je zegt duidelijk mama en het woord tata link je aan weggaan. Je doet niet liever dan in al onze kasten zitten en je probeert ons meer en meer op je eigen manier dingen duidelijk te maken. Maar dat luid roepen als je je eten niet snel genoeg krijgt, hoeft voor mij echt niet hoor, lieve zoon. Het is niet dat je al ooit zonder hebt gezeten, hé.

Je gaat nog steeds met plezier naar de onthaalmoeder en hebt er zelfs vriendjes gemaakt. Je slaapt (meestal) in je eigen bed. Je slaapt door. Het is echt onvoorstelbaar wat een ander kind jij geworden bent. Hadden ze het mij twee maanden geleden gezegd dan jij plots zo’n ommekeer zou maken, ik had het nooit geloofd.

Alleen je oorontstekingen blijven je momenteel plagen en zorgen voor soms hangerige dagen. Het zorgt er ook voor dat je bijna elke nacht neurofen nodig hebt om te kunnen slapen.

Maar blijf voor de rest maar verder doen zoals je nu bezig bent. Je bent een ongelooflijke knuffelbeer en dat vind ik echt fantastisch. Aan knuffels van jou geen gebrek. Ik vraag mij af of het binnen tien jaar ook nog zo zal zijn…

Je mama.

Tags: ,

Elisa, van baby tot kleuter

Lieve Elisa,

Mijn kleine, grote meid… Zo kan ik je momenteel het beste omschrijven. Je werd letterlijk “groot” (in mijn ogen dan) de dag dat je broer geboren werd . Je Pampers leken plots gigantisch, je benen tientallen centimeters langer. Alles aan jou was plots groot. Je bent een echte kleuter geworden. Dat merken we hier thuis aan alles: je krijgt een eigen mening, hebt grote manieren en de woorden pipi, kaka en alles die daar verband mee houdt (zoals de favoriet “poepescheet”) vliegen ons dagelijks om de oren. Een paar dagen geleden hebben we ook je babyfoon voorgoed opgeborgen wegens “ik heb dat toch niet meer nodig – dat is voor baby’s – en ik kom wel zelf naar beneden als er iets is.”. We zijn nu grote vakantie maar wat ben jij verandert zeg het voorbije schooljaar. Van een peuter ben je naar kleuter geëvolueerd. Waar ik je in september moest afzetten op school, zoekende naar een juf aan wie je een hand kon geven tot de bel ging. Soms jij en ik, beide met de tranen in de ogen afscheid nemende – daar moest ik tegen juni staan bedelen om überhaupt nog maar een afscheidszoen van je te krijgen. Het stille, soms angstige meisje van weleer is voorgoed verdwenen. Bij momenten ben je een echte wildebras geworden. Soms lijkt het alsof ik even met mijn ogen heb geknipperd en dat jij een andere meid bent geworden. We waren nochtans niet zo goed begonnen, jij en ik. Het moederschap overdonderde me namelijk nogal. Je was, net als je broer, een refluxbaby. Eens de reflux onder controle was, moest je naar de crèche en hoe klein je ook was, je ging echt niet graag. Dan kwam onze eerste winter samen en volgde oorontsteking na oorontsteking. Ondertussen kreeg je ook nog tandjes en die gingen gepaard met veel last en weinig slaap. Je was erg traag met je grove motoriek waardoor je bij momenten een erg gefrustreerde baby was. Ik vond het dus echt geen feest, dat eerste jaar. De eerste keer dat ik echt kon beginnen genieten van mijn rol als mama was in september 2011. Ik had toen besloten mijn job in de privé in te ruilen voor een job in het onderwijs. Ik was dus met andere woorden werkloos die bewuste septembermaand. Op zich was er niks speciaals aan maar het was prachtig weer en we schuimden speeltuintjes af. Jij, zittende met je emmer en je schopje in het zand, je genoot zichtbaar en ik genoot met je mee. Daarna is het eigenlijk alleen maar plezanter geworden. Continue reading →

Tags: , , ,