Toekomstplannen.

“En, heb je al werk?”

Helaas. Neen. La vie en mama is nog steeds haar werkloze zelf. Pas op, dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al ben ik bij momenten zo erg bezig met vanalles en nog wat en heb ik nog heel wat op mijn “to do” list staan dat ik me nu al soms afvraag hoe ik alles zal gedaan krijgen als ik wel weer werk heb. Jaja, ik weet het, het klinkt onnozel en alle werkende medemensen willen mij nu hoogstwaarschijnlijk a punch in the face verkopen omdat ik dit schrijf maar het is wat het is. Vloek maar eens op mij als je daar zin in hebt!

Werken doe ik dus voorlopig niet. Solliciteren dus te meer. Elke dag minstens drie keer de website van de VDAB openen om te kijken welke nieuwe jobs er zijn bij gekomen. Bijna om de twee dagen verstuur ik een motivatiebrief en mijn CV. Helaas blijft het bij of geen antwoord krijgen of iets in de trant van helaas, u bent niet weerhouden als antwoord krijgen. Soms snap ik dat laatste wel of soms ook helemaal niet. Maar ook hier weer: het is wat het is. Ik moet vooral proberen om mij er niet te druk in te maken want dat doe ik soms wel en eigenlijk heeft dat geen enkele zin.

En ook al is het voorlopig vooral een teleurstellende zoektocht, toekomstplannen zijn er des te meer. Want ik heb tijd gehad om na te denken. Uiteraard. Ik wil iets doen wat ik graag doe. Wie niet natuurlijk? Maar ik heb nu wel voor mezelf uitgemaakt dat ik binnen dit en een twee à drietal jaar iets wil starten als zelfstandige in bijberoep. Kwestie van het financieel risico van zelfstandig worden wat binnen de perken te houden. Dat zal iets in de voeding zijn, meer dan waarschijnlijk. Wat precies, daar ben ik nog niet concreet uit. Er zijn een paar ideeën en zoals ik al zei, gun ik mezelf wel een paar jaar om alles goed uit te werken en niet overhaast aan iets te beginnen. Het begin van mijn idee werd vandaag onder de vorm van een cursus aan huis geleverd:

 WP_20150921_001 (2)

Als het hier dus wat stiller wordt dan normaal… Ge weet het nu, ik ben aan het studeren!

Tags: , , , ,

Ben ik nu een rebel… of niet?

Voor je verder leest, moet je misschien maar eerst dit verhaal eens lezen…

Om te beginnen even kort de achtergrond van wat volgt nog schetsen…Want ik besef ook wel dat je hier alles moet aandachtig gelezen hebben of mij persoonlijk kennen om helemaal mee te zijn in mijn verhaal en dan vooral in mijn huidige werksituatie. Dus: ik werk in het onderwijs en had in principe dit schooljaar nog geen werk. Net voor de herfstvakantie kreeg ik een aanbod van mijn “oude” school (ik zal de school misschien De Bloesems noemen voor het gemak want ik heb de naam nog een aantal keer nodig verder in dit verhaal). De Bloesems bood mij een parttime job aan voor het ganse schooljaar. Alhoewel ik niet stond te springen om terug in De Bloesems te herbeginnen (omwille van dat andere verhaal obviously), nam ik het aanbod toch aan. Vooral de parttime was een enorm voordeel in combinatie met een baby en een kleuter. Afin, dat doet er eigenlijk allemaal niet zoveel toe. Wat wel erg van belang is, is dat ik niet werk op maandag en donderdag.

And so the story goes… Er wordt de laatste tijd nogal veel gestaakt in het land. Ik denk wel dat iedereen daarvan ondertussen op de hoogte is. In het onderwijs wordt er ook gestaakt. In De Bloesems wordt op maandag 15 december ondertussen al voor de derde keer gestaakt. De eerste keer was een donderdag ergens in november en de tweede keer was afgelopen maandag met de provinciale staking. Staken is een recht en geen plicht en bijgevolg wordt een paar dagen voor de staking in de leraarskamer van De Bloesems een lijst uitgehangen met de namen van alle leerkrachten  en daarnaast moet je een “ja, ik staak” of een “neen, ik staak niet” invullen. Eventjes een korte, logische redenering maken: zou ik dit blad moeten invullen? Wetende dat ik op nog geen enkele dag waarop er stakingen waren moest werken? Mocht dit het verhaal van iemand anders zijn en ik lees dit dan zou ik “neen” antwoorden. Maar nu komt het… Jawel ik moet het blad wel invullen met dit als gevolg: als ik “ja, ik staak” invul (waarom zou ik dat nu doen want ik moet niet werken maar misschien wel uit sympathie ofzo???) dan verlies ik mijn loon voor 1/360ste van mijn bruto jaarsalaris. Als ik “neen, ik staak niet” invul dan moet ik die dag om 8u15 aanwezig zijn op school en de ganse dag instaan voor de opvang van de leerlingen, kleine voetnoot daarnaast is dat ik dan nog eens opvang voor mijn zoontje zou moeten betalen ook. Lijkt heel dit verhaal onlogisch? Awel, dat is het ook. Het is onlogisch en meer nog: het is totaal niet wettelijk. Een leerkracht die deeltijds werkt, kan enkel opgevorderd worden voor de eventuele uren die hij of zij die dag moet werken. Bij mij is dat dus: nada, noppes, niks. Niet veel leerkrachten in De Bloesems stellen zich hierbij vragen of degenen die dit wel doen, vullen toch maar voor de lieve vrede in dat ze staken die dag ook al moeten ze normaal niet of slechts een paar uur komen. Als enige van heel het korps heb ik vorige week “neen, ik staak niet” ingevuld en ben ik ook niet gegaan afgelopen maandag. Ik was natuurlijk niet de enige die niet staakte maar de rest die niet gestaakt heeft was dus wel heel de dag aanwezig voor de opvang van de leerlingen ongeacht het aantal uur die ze normaal die dag moesten werken. Dinsdagochtend kreeg ik de melding van de secretaresse dat ze “van de directeur heeft moeten doorgeven aan het departement onderwijs dat ik die dag gestaakt heb”. Dat dit aanvoelt als complete onrecht is misschien wel duidelijk. De reden dat ik dit verhaal opschrijf, is omdat ik graag eens meningen van “buitenstaanders” hierover zou krijgen. Wat zouden jullie doen? Het is namelijk erg raar om je een rebel te voelen ook al ben je het niet.

Tags: ,

How’s life?

Het is hier wat stil geweest en dat was met reden. Florian sukkelt ondertussen al drie weken met een hoest en afgelopen maandag leek hij er eindelijk vanaf en dacht ik nog: ” joepie, morgen de aerosol terug naar de apotheek dan is hij eindelijk weg vanop de hoek van mijn zetel”.

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Think again, mommy Dinsdag is Florian weer serieus beginnen hoesten en toen deze morgen de hoest nog steeds in alle hevigheid aanwezig was in combinatie met wat koorts was het tijd voor mijn derde ziekenhuis bezoek in drie weken tijd (een klantenkaart, dat hebben ze daar blijkbaar niet, ik ben nochtans een heel goede klant de laatste tijd). Diagnose: RSV virus. Ik kan niet zeggen dat ik verrast was… En dus mag de aerosol zijn verblijf op mijn zetel nog wat verlengen.

Wat nog deze week? Het was mijn eerste week terug parttime op mijn “oude” school. Het was niet echt een blij weerzien (op een paar collega’s na dan). Maandag avond kwam ik volledig in stress thuis. De directeur had namelijk beslist dat wie donderdag (vandaag dus) niet zou staken verplicht op school moest aanwezig zijn en dat telde ook voor diegenen die op donderdag vrij waren (wat bij mij natuurlijk het geval is). En dus ben ik vandaag aan het staken omdat de directeur me geen andere keuze geeft want niet staken, ging betekend hebben: gaan werken op mijn vrije dag en iemand anders betalen om voor Florian te zorgen op mijn vrije dag. Volgens mij is het volledig niet wettelijk maar wie ben ik om al vanaf mijn eerste werkweek buiten de lijntjes van de school te kleuren?

En dan had ik ook nog wat denkwerk te doen… Nadat ik Florian woensdag ochtend weer in tranen had moeten achter laten nadat de kinderverzorgster hem weer eens in de schommel had gedropt (is het dan zo moeilijk om wat langer dan een volle minuut met mijn zoon bezig te zijn?) en ik hem al huilend op de speelmat terug aantrof op woensdag middag was de maat vol. En dus gaat mijn zoon hopelijk heel snel naar een onthaalmoeder. Ik hoop dat de huiselijke omgeving voor hem misschien beter is en dat de mevrouw in kwestie nog minder aandacht aan hem gaat schenken dan in de crèche dat is haast onmogelijk… Maar eerst de praktische zaken nog regelen en helaas betekent dat waarschijnlijk ook nog eens een maand opzeg doen in de crèche.

En om er helemaal een topweek van te maken, sta ik er momenteel twee weken alleen voor. Ik ben dat ondertussen al wat gewoon maar toch… Ik mis mijn man en Elisa mist haar papa. Ik mis het moment dat hij ’s avonds thuis komt en dit weekend zal ik mijn boterkoeken moeten missen want dat doet mijn man altijd. Ik mis het om ’s avonds aan iemand te kunnen vertellen hoe mijn dag is geweest (en ja, we bellen natuurlijk wel maar dat is hetzelfde niet).

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

Maar zoals dat gaat in het leven zijn er ook de kleine dingen geweest die een slechte week toch weer iets minder slecht maakt. Er waren mijn schoonouders die spontaan aanboden om Florian morgen namiddag op te vangen ook al moeten ze werken. Er was die mooie glimlach van Florian, die hij naar me lachte toen hij wakker werd na een dutje in mijn armen. Er was de juf, die Elisa complimenteerde omdat ze zo snel een gedicht had aangeleerd. En er was de geur van verse koffiebonen die vandaag geleverd werden en de daarop volgende cappuccino… Was er maar de computer met geur…WP_20141106_004 WP_20141106_005

Tags: , , ,

Work-life en de balans

Mijn eerste interim zit erop. Oorspronkelijk was het niet mijn bedoeling veel over mijn werk te schrijven op deze blog maar aangezien het ook allemaal bij het leven hoort en ik er toch al redelijk wat over heb geschreven, is vandaag mijn nieuwe categorie geboren: work-life en de balans.
Het gaat heel moeilijk in de crèche met Florian. De voorbije week is hij gelukkig wat gespaard gebleven met dank aan mijn schoonouders die hem een paar extra namiddagen hebben opgevangen. Maar de momenten dat hij er wel is, zijn echt de hel voor hem (en voor mij ook). Na hét avontuur in mijn vorige school schrok ik wel eventjes toen ik afgelopen maandag telefoon kreeg van de directeur daar. Dat er na de herfstvakantie een klas ontdubbeld werd en dat ze iemand zochten om parttime algemene vakken te geven in die klas. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er het eerste moment niet zo happig op was. Dat had natuurlijk grotendeels te maken met datzelfde avontuur maar ook met mijn interim van de afgelopen twee weken. Die was namelijk in een lagere school voor buitengewoon onderwijs en eerlijk gezegd vind ik de lagere schoolkinderen toch wel een leuker publiek om les aan te geven. Maar goed, in het kader van work-life en die balans die goed moet zitten, heb ik ja gezegd op de parttime in mijn oude school. Mijn eerste prioriteit is nu Florian. Dat ene zinnetje zit in mijn hoofd en geraakt er niet meer uit en heb ik te danken aan een collega uit mijn interim-school. Soms heb je eens dat extra duwtje nodig. Iemand die nog eens duidelijk zegt wat je eigenlijk wel weet maar toch op één of andere manier wegduwt. En parttime gaan werken betekent voor Florian ook parttime crèche en dat komt goed uit. De school ligt bovendien op drie minuten van de crèche en dat komt dus ook goed uit. Als ik denk aan Florian in de crèche dan weet ik dat parttime gaan werken de beste beslissing is die ik voor nu kon nemen. Mijn “carrière” staat eventjes on hold nu. Maar dat is niet erg want mijn eerste prioriteit is Florian. Punt.

Work Life Balance signpost

 

Tags: , , ,