Het is hier wat stil geweest en dat was met reden. Florian sukkelt ondertussen al drie weken met een hoest en afgelopen maandag leek hij er eindelijk vanaf en dacht ik nog: ” joepie, morgen de aerosol terug naar de apotheek dan is hij eindelijk weg vanop de hoek van mijn zetel”.

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Think again, mommy Dinsdag is Florian weer serieus beginnen hoesten en toen deze morgen de hoest nog steeds in alle hevigheid aanwezig was in combinatie met wat koorts was het tijd voor mijn derde ziekenhuis bezoek in drie weken tijd (een klantenkaart, dat hebben ze daar blijkbaar niet, ik ben nochtans een heel goede klant de laatste tijd). Diagnose: RSV virus. Ik kan niet zeggen dat ik verrast was… En dus mag de aerosol zijn verblijf op mijn zetel nog wat verlengen.

Wat nog deze week? Het was mijn eerste week terug parttime op mijn “oude” school. Het was niet echt een blij weerzien (op een paar collega’s na dan). Maandag avond kwam ik volledig in stress thuis. De directeur had namelijk beslist dat wie donderdag (vandaag dus) niet zou staken verplicht op school moest aanwezig zijn en dat telde ook voor diegenen die op donderdag vrij waren (wat bij mij natuurlijk het geval is). En dus ben ik vandaag aan het staken omdat de directeur me geen andere keuze geeft want niet staken, ging betekend hebben: gaan werken op mijn vrije dag en iemand anders betalen om voor Florian te zorgen op mijn vrije dag. Volgens mij is het volledig niet wettelijk maar wie ben ik om al vanaf mijn eerste werkweek buiten de lijntjes van de school te kleuren?

En dan had ik ook nog wat denkwerk te doen… Nadat ik Florian woensdag ochtend weer in tranen had moeten achter laten nadat de kinderverzorgster hem weer eens in de schommel had gedropt (is het dan zo moeilijk om wat langer dan een volle minuut met mijn zoon bezig te zijn?) en ik hem al huilend op de speelmat terug aantrof op woensdag middag was de maat vol. En dus gaat mijn zoon hopelijk heel snel naar een onthaalmoeder. Ik hoop dat de huiselijke omgeving voor hem misschien beter is en dat de mevrouw in kwestie nog minder aandacht aan hem gaat schenken dan in de crèche dat is haast onmogelijk… Maar eerst de praktische zaken nog regelen en helaas betekent dat waarschijnlijk ook nog eens een maand opzeg doen in de crèche.

En om er helemaal een topweek van te maken, sta ik er momenteel twee weken alleen voor. Ik ben dat ondertussen al wat gewoon maar toch… Ik mis mijn man en Elisa mist haar papa. Ik mis het moment dat hij ’s avonds thuis komt en dit weekend zal ik mijn boterkoeken moeten missen want dat doet mijn man altijd. Ik mis het om ’s avonds aan iemand te kunnen vertellen hoe mijn dag is geweest (en ja, we bellen natuurlijk wel maar dat is hetzelfde niet).

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

Maar zoals dat gaat in het leven zijn er ook de kleine dingen geweest die een slechte week toch weer iets minder slecht maakt. Er waren mijn schoonouders die spontaan aanboden om Florian morgen namiddag op te vangen ook al moeten ze werken. Er was die mooie glimlach van Florian, die hij naar me lachte toen hij wakker werd na een dutje in mijn armen. Er was de juf, die Elisa complimenteerde omdat ze zo snel een gedicht had aangeleerd. En er was de geur van verse koffiebonen die vandaag geleverd werden en de daarop volgende cappuccino… Was er maar de computer met geur…WP_20141106_004 WP_20141106_005

Tags: , , ,