Dag kleine, lieve zoon.

Ik wou dat het een echte was, jouw eerste tablet. Ik wou dat ik je een mailtje kon sturen om te vragen hoe het met je gaat en om te zeggen dat ik aan je denk. Mijn echte werkdag begint pas deze middag en toch heb ik je vanmorgen al bij de onthaalmoeder afgezet. Dat heb ik zo beslist omdat ik dacht dat het geen kwaad kon voor jou, dat je zo wat sneller zou wennen aan de onthaalmoeder. Dat heb ik ook beslist om mezelf eens wat extra tijd te geven om iets gedaan te krijgen. Je zal nogal kijken als je thuis komt vanavond, jongeman. Mama’s huis ligt proper. Speelgoed aan de kant, gestofzuigd en de ramen zijn weer eens gepoetst geraakt. De strijk moet nog gedaan worden en mijn agenda voor school moet ook nog gemaakt worden. Maar dat doe ik straks. Eerst even dit. Ik weet dat je het lastig hebt, lieve jongen, dat is nu alweer twee weken zo. Er is nog geen dag geweest waarop de onthaalmoeder zei dat je flink bent geweest. Je weent en je slaapt bijna niet waardoor je het alleen maar nog lastiger maakt voor jezelf. Ik weet, dat als je zou kunnen praten dat je dan zou zeggen: “mag ik bij jou blijven, mama?”. En ik zou zo graag willen dat ik gewoon “ja” kon zeggen. Thuis kan je zo flink zijn, waarom toon je dat ook daar eens niet? Je zou het jezelf zoveel makkelijker maken en mij ook. Ik zou zo gelukkig zijn om te horen dat je een leuke dag hebt gehad als ik je kom halen. Ik vind het jammer dat je bestempeld wordt als een lastige baby. Dat je een speciale bent. Dat de onthaalmoeder in haar 30 jaar nog nooit een baby als jij gezien heeft. Ja, je bent zeker en vast speciaal. Dat weten wij ook wel. Maar tegelijkertijd kun je ook zo fantastisch zijn. Ik zie je hier nog staan, vorige weekend, te blinken van trots omdat je zelf was rechtgestaan in je park.
Nog een uur of vijf en ik kan je weer komen ophalen. Ik weet dat het lange uren zullen worden. Ergens wou ik dat ik niet beslist had om je op vrijdagvoormiddag ook weg te doen. Ook al weet ik dat ik die voormiddag erg goed kan gebruiken. Als ik weet dat jij ondertussen ongelukkig bent dan heb ik er niks aan. Ik kom je straks weer halen, lieve jongen. Om precies vijf minuten over vier spring ik in mijn auto en ben ik de eerste van de ganse school die de parking afrijdt. Eerst je zus ophalen en dan jou. En dan gaan we weer spelen samen: je zus, jij en ik. In ons blinkende huis.

Tot straks, je mama.

Tags: , , , ,

Knopen doorhakken

De kogel is door de kerk. Dinsdag start Florian bij een onthaalmoeder. De laatste keer dat Florian naar de crèche ging, dateert ondertussen van twee weken terug maar ik heb van die keer een trauma overgehouden denk ik. De gedachte dat ik hem ook nog maar een keer daar ging moeten achterlaten, vond ik vreselijk. Het beeld van mijn kleine jongen, huilend in die schommelstoel, zijn armpjes naar mij uitstrekkend en ik die hem daar zo achterliet… Het staat op mijn netvlies gebrand.
Degenen die het hier een beetje volgen, hadden het ondertussen wel al door dat het moeilijk was in de crèche want waar het hart van vol is daar liep in dit geval de blog van over. Al vanaf de eerste crècheweek ging ik op zoek naar een alternatief voor Florian. In eerste instantie was dat een andere crèche. Dat was al een heel gedoe: geen vrije plaatsen of verplichte aanwezigheden tijdens schoolvakanties… Uiteindelijk schreef ik hem in hier in de buurt, een plaats waar ik wel een goed gevoel bij had maar waar hij pas kon starten september volgend jaar. Ik dacht dat de periode van nu tot dan makkelijk te overbruggen was wegens ik die maar parttime werk en het aantal opvangdagen die dus heel beperkt is. Maar zoals ik al zei: ik heb een crèche trauma opgelopen en dus stonden de afgelopen twee weken volledig in het teken van zoeken naar een andere oplossing in afwachting van september volgend jaar. Een klein geluk bij een ongeluk was dat Florian RSV kreeg en dat hij dus sowieso moest thuisblijven. Ik combineerde zelf thuisblijven met grootouders die kwamen oppassen. Ondertussen kwam het crèche avontuur van Florian ook al eens ter sprake op het werk en er was een collega van wie de mama onthaalmoeder was. Diezelfde avond ben ik naar de mevrouw gereden om de opvangmogelijkheid voor Florian te bespreken. Om een lang verhaal kort te maken, was de opvang vrij snel geregeld en moest ik eigenlijk maar gewoon nog een contract gaan tekenen bij de overkoepelende organisatie van de onthaalouders en de crèche opzeggen en dat was dat. Het leven kwam echter onverwacht uit de hoek en de man van de onthaalmoeder overleed diezelfde week.
Wij zijn het contract toch gaan tekenen en de organisatie had gelukkig een alternatief en zo zaten mijn man en ik afgelopen woensdag bij een andere mevrouw thuis. We hadden beiden een goed gevoel (gelukkig maar) en dus mag Florian over twee dagen naar de onthaalmoeder. Ik heb gemengde gevoelens. Ik doe mijn best er vertrouwen in te hebben dat een huiselijke sfeer meer Florian zijn ding zal zijn. Dat de onthaalmoeder meer tijd aan hem zal besteden dan in de crèche het geval was: dat kan bijna niet anders. Ik hoop dus echt dat hij daar wel gelukkig is en dat ik met een gerust hart kan gaan werken. Dat ik niet meer als een halve gek na mijn werk naar de opvang rij om maar zo snel mogelijk bij mijn zoon te kunnen zijn want zijn geluk is mijn geluk.

95cade7f71fee749bb769717d95ef760

Wordt ongetwijfeld nog vervolgd…

Follow my blog with Bloglovin

Tags: ,