Kleine dingen #5

Het is al een heel eindje geleden, de vorige kleine dingen maar de inspiratie komt zoals ze komt natuurlijk. En nu is het eindelijk zo ver, inspiratie genoeg, here we go:

1. Het is weer die tijd van het jaar… Cadeautjes-stress! We doen het onszelf aan maar dan is dat maar zo want ik vind het leuk: cadeautjes geven en krijgen en dus doen we mee aan dat zotte gedoe. Vorige week zaterdag ontdekten we de tijdelijke pop-up Bliss in Brugge, net buiten het centrum, weg van alle drukte. Echt de moeite maar ik heb dan ook wel een serieuze boon voor Scandinavisch design dus misschien ben ik wat bevooroordeeld… Vanaf 15 december gaat ook hun webwinkel online. Wij kochten er dit voor onze dochter en ik geef het meteen ook mee als cadeautip:

WIN_20141214_110129

Opbergdozen

Leuk voor kinderen maar ook de ouders doe je er een plezier mee: in plaats van extra speelgoed geef je extra opbergruimte voor speelgoed.

2. Van tips en Scandinavisch design gesproken: bij Erika kun je momenteel een leuk bad-bootje winnen.

3. Op dezelfde blog vond ik trouwens een cadeautje die ik wel eens aan mezelf wil geven: nl. deze ketting.

4. Elisa is een echte West-Vlaming aan het worden. Haar favoriete woordje op dit moment: “nint” (voor de niet-West-Vlamingen: “nint” is een vervoeging van “neen”).

5. Deze week maakte ik vijftien-minuten-pasta, een snel, simpel en vooral lekker recept volledig in de sfeer van koken ‘in a hurry’.

6. Vorige week bracht weer een doktersbezoek voor Florian met zich mee. Hoofdreden was een nieuwe verkoudheid die hij van zus gevangen had maar ik nam van de gelegenheid gebruik om nog maar eens zijn onrust te bespreken. En dus zijn we nu met Omneprazol gestart, de sterkste medicatie tegen reflux. Voorlopig nog geen overweldigende resultaten maar we hebben wel de indruk dat hij ’s nachts rustiger slaapt (op 1 nacht na: dinsdag op woensdag heeft hij gans de nacht gehuild, bij momenten begrijp ik er echt niks meer van…). Het feit dat hij rustiger slaapt, betekent jammer genoeg nog steeds niet dat hij doorslaapt. Nee hoor, meneer slaapt drie kwartier in zijn eigen bed na zijn laatste melkfles en daarna de rest van de nacht in het grote bed tussen mama en papa in.
Ik hoop natuurlijk dat de Omneprazol de oplossing is voor Florian, dat we de zoektocht naar de oorzaak van zijn onrust na 7 en een halve maand nu eindelijk kunnen staken. Langs de andere kant ben ik er absoluut geen fan van om hem zo’n zware medicatie te moeten geven.

7. Dan is er ook nog de zaak van mijzelf vs de directeur. Ondertussen heeft de vakbond een brief geschreven en was de directeur blijkbaar niet onder de indruk. Hij had zijn dienstnota betreft de staking van morgen aangepast: diegenen die niet staakten, moesten hem nu ook nog eens persoonlijk mailen. In respons op mijn mail waarin ik aangaf dat ik niet staakte en ook niet aanwezig ging zijn, kreeg ik als antwoord: “met alle respect maar ik wijk niet af van mijn dienstnota”. Die met alle respect mocht hij gerust weggelaten hebben want in mijn opzicht is het respect ver te zoeken in dit geval.

8. En tenslotte: ik was onvoorstelbaar geschokt door dit bericht. Het beangstigd me enorm dat er zo’n mensen rondlopen. Ik hoop dat ze hem voor de rest van zijn dagen opsluiten.

Tags: , , , , , , ,

Work-life en de balans

Mijn eerste interim zit erop. Oorspronkelijk was het niet mijn bedoeling veel over mijn werk te schrijven op deze blog maar aangezien het ook allemaal bij het leven hoort en ik er toch al redelijk wat over heb geschreven, is vandaag mijn nieuwe categorie geboren: work-life en de balans.
Het gaat heel moeilijk in de crèche met Florian. De voorbije week is hij gelukkig wat gespaard gebleven met dank aan mijn schoonouders die hem een paar extra namiddagen hebben opgevangen. Maar de momenten dat hij er wel is, zijn echt de hel voor hem (en voor mij ook). Na hét avontuur in mijn vorige school schrok ik wel eventjes toen ik afgelopen maandag telefoon kreeg van de directeur daar. Dat er na de herfstvakantie een klas ontdubbeld werd en dat ze iemand zochten om parttime algemene vakken te geven in die klas. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er het eerste moment niet zo happig op was. Dat had natuurlijk grotendeels te maken met datzelfde avontuur maar ook met mijn interim van de afgelopen twee weken. Die was namelijk in een lagere school voor buitengewoon onderwijs en eerlijk gezegd vind ik de lagere schoolkinderen toch wel een leuker publiek om les aan te geven. Maar goed, in het kader van work-life en die balans die goed moet zitten, heb ik ja gezegd op de parttime in mijn oude school. Mijn eerste prioriteit is nu Florian. Dat ene zinnetje zit in mijn hoofd en geraakt er niet meer uit en heb ik te danken aan een collega uit mijn interim-school. Soms heb je eens dat extra duwtje nodig. Iemand die nog eens duidelijk zegt wat je eigenlijk wel weet maar toch op één of andere manier wegduwt. En parttime gaan werken betekent voor Florian ook parttime crèche en dat komt goed uit. De school ligt bovendien op drie minuten van de crèche en dat komt dus ook goed uit. Als ik denk aan Florian in de crèche dan weet ik dat parttime gaan werken de beste beslissing is die ik voor nu kon nemen. Mijn “carrière” staat eventjes on hold nu. Maar dat is niet erg want mijn eerste prioriteit is Florian. Punt.

Work Life Balance signpost

 

Tags: , , ,

Mijn eerste werkweek

Mijn eerste werkweek zit er bijna op en ik kan niet zeggen dat ik daar ongelukkig om ben. Zoveel dingen waren nieuw deze week dat ik blij ben dat het morgen weekend is en dat ik even terug kan naar het oude bekende. Het werk, dat was nieuw, niks van terug naar een vertrouwde omgeving, naar collega’s die je kent en die benieuwd zijn naar hoe het is met de baby en hoe jij je voelt. Niks van terug naar leerlingen die ik ken en zij die mij kennen. Maar de grootste aanpassing was toch wel Florians eerste week in de crèche. Ik had gehoopt dat hij na een paar dagen ging wennen aan de nieuwe omgeving maar niets is minder waar. Nog steeds is het verdict na een dagje crèche: niet geslapen, heel de dag geweend maar hij eet wel flink”. Het snijdt als een mes, recht door mijn hart, als ik dat hoor en als ik overdag op mijn werk aan hem denk, heb ik alleen maar zin om te huilen. Dat ik dus geen collega’s heb die mijn situatie kennen en bij wie ik even mijn hart kan luchten, maakt het er ook niet makkelijker op. Dat is het lot van de nieuwe of de interim te zijn, niemand kent je persoonlijke situatie en meestal vraagt niemand er ook naar. Ik ben dat al gewend en heb er na al die jaren op zich ook geen problemen meer mee. Maar deze keer is de situatie toch wel anders. Gisteren had ik een overleg moment met een andere leerkracht en die vroeg het wel. Het was ook een jonge mama, haar zoontje is ondertussen vijf maar had het in zijn crèche periode ook heel moeilijk gehad. Ze begrijpt dus hoe ik me voel en ondertussen vraagt ze hoe het met me is en het is super dat hier zo iemand rondloopt. Soms helpt het om gewoon eens tegen iemand te kunnen zeggen dat het niet zo goed gaat. Want gewoon de dag doorkomen, was geen evidentie deze week.

Het is een lange week geweest en ik ben moe. De school waar ik een interim in doe, is een type 3 school van het buitengewoon onderwijs. Voor diegenen die niks met onderwijs hebben: type 3 betekent dat er leerlingen zitten met gedrag- en emotionele stoornissen. Een lastige doelgroep dus, die enorm veel energie uit je zuigt. Energie die ik sowieso al niet heb. Gelukkig heb ik ondertussen toch al twee jaar ervaring met de doelgroep en heb ik de gave ontwikkeld om snel te vergeten. Dat is ook nodig want anders hield ik het niet langer dan een lesuur vol. Dat is natuurlijk niet in alle klassen zo. Gelukkig maar. Maar er is altijd wel één klas… en deze interim is dat niet anders. Sommige kinderen zijn zo ver weg dat er geen land mee te bezeilen valt… en dat is eigenlijk nog mooi uitgedrukt. Mijn man merkte deze week op: dus jij gaat gaan werken om beledigd te worden en toch minder te verdienen dan dat je gewoon zou thuisblijven… En het punt is: hij heeft dan nog gelijk ook.

Tags: , ,

Daar gaan we weer…

Het onderwijs… het is weer een hot topic in de media deze dagen. Twee dagen geleden was er weer dit bericht waarvan mijn tenen gaan krullen en mijn haar gaat rechtstaan (je zou dat eens moeten zien) dat er 60000 (!) leerkrachten te kort gaan zijn tegen 2022. Ik meen mij te herinneren dat ik dat bericht al meer dan eens heb gehoord de afgelopen 13 jaar ongeveer… Toen ik in 2002 besloot leerkracht te worden, waren er ook enorm veel leerkrachten te kort (lees even dit grappig artikel uit 2001). Tot ik afstudeerde in 2005 dan was er van het schrijnende te kort plots niets meer te merken, hoe ironisch! En hoe ironisch dat ik nu op mijn bijna-31ste weer interims moet gaan doen, verre van vast benoemd ben en toch weer moet aanhoren hoeveel ze er in de toekomst te kort gaan hebben.
Maar in datzelfde artikel was er ook hoopvol nieuws want de prioriteit van minister Crevits is om de job van leerkracht aantrekkelijker te maken en iets te doen aan de werkonzekerheid. Dat belooft. Van concrete plannen daaromtrent blijf ik echter nog even op mijn honger zitten want voorlopig zijn de enige ideeën waarvan we al iets hebben mogen vernemen: dat leerkrachten een uur gaan langer moeten werken, dat de minimumfactuur omhoog gaat en dat de geplande hervorming van het secundair onderwijs doorgaat.
Dat was het tweede hot topic van de afgelopen dagen… Het bericht van de leerkrachten die een uur langer gaan moeten werken. Toen ik dat las, kreeg ik het alweer bijna op mijn heupen want dat zou natuurlijk een gigantisch jobverlies betekenen. Maar zoals dat al dikwijls eens gaat in de media moet je wat dieper graven dan de gekopte titel van een artikel. En toen ik dat deed, kwam ik te weten dat het enkel ging over de leerkrachten met een Master die in de tweede en derde graad middelbaar tewerkgesteld zijn. Ok, ik word als leerkracht lager onderwijs dus niet rechtstreeks benadeeld door deze besparingsmaatregel maar ik hoop dat ze in hun berekening van hoeveel-ze-zouden-besparen de werkloosheidsuitkeringen van het jobverlies niet vergeten in mindering te brengen zijn… En de minister zal het feit dat deze maatregel niet echt past in het kader van werkonzekerheid wegwerken over het hoofd gezien hebben zeker?

Continue reading →

Tags: , ,