Een slaapupdate.

Toen ik net begonnen was met mijn blog was Florian net iets ouder dan drie maanden. Onze nachten met hem waren toen nog heel gebroken en hij maakte totaal nog geen aanstalten om door te slapen. Dat we uiteindelijk zouden sukkelen met zijn gebroken slaappatroon tot hij ongeveer 1 jaar werd, dat wist ik toen gelukkig nog niet. Ik hoopte altijd alleen maar dat het beter zou gaan. We probeerden echt bijna alles: zijn bed hoger zetten, een soort van rolletjes waar ik hem tussen legde zodat hij in zijlig zou kunnen slapen, inbakeren, in zijn reisbed naast ons bed… Niets hielp. Uiteindelijk was voor ons co-sleeping de oplossing. Alhoewel, de oplossing is veel gezegd. Co-sleeping was voor ons de enige optie om zelf ook maar iets of wat van slaap te krijgen. Dat was trouwens ook zo overdag. Florian deed zijn ochtend- en middagdut in onze armen. Ik heb altijd geweten dat Florian zo slecht sliep omdat hij last had van iets. Wat dat iets was, dat ben ik (zijn we) echter nooit te weten gekomen. Hij had reflux en nam daarvoor Omneprazol. Rond zijn eerste verjaardag kreeg hij plots de ene oorontsteking na de andere waardoor we te weten kwamen dat hij constant vocht achter zijn oren had. Kwam het door één van die twee dingen: de reflux of had hij al langer last van zijn oren zonder dat wij ervan wisten? Of was er nog iets anders? Hij zal het ons later ook niet vertellen en dus zullen wij altijd in het ongewisse blijven omtrent wat hem wakker hield.

Ik krijg nog steeds heel veel de vraag of Florian nu eigenlijk al goed slaapt en daardoor realiseerde ik me dat ik er, behalve kort in zijn 12-maanden brief, nog nooit echt een update over geschreven had. Het tij begon te keren kort voor zijn verjaardag. Zoals ik al zei, deed Florian ook zijn dutjes bij ons op de arm en dus was het gevolg dat hij bij de onthaalmoeder helemaal niet sliep overdag. Plots veranderde dat. Hij begon overdag in zijn bedje te slapen bij de onthaalmoeder. Dat begon met een half uur, een uur maar dat was voor hem al een hele stap en voor ons een hele opluchting. Ik dacht, wat jij kan bij de onthaalmoeder dat kan jij thuis ook en dus begon ik hem overdag ook weer in zijn eigen bedje te stoppen (ik had dat maanden geleden daarvoor opgegeven). De eerste keer zonder succes maar de keren daarna wel met succes en dat was voor ons hele gezin al een hele opluchting. Want die dutjes overdag in onze armen zorgden natuurlijk voor heel wat beperkingen. In die tijd probeerde ik het ook een aantal keer ’s avond maar om één of andere reden lukte dat dan niet. Tot mijn man en ik een korte uitstap planden en Florian daardoor samen met zijn zus bij oma en opa moest gaan overnachten. Ik had afgesproken met oma dat ze mocht proberen om hem in zijn eigen bedje te laten slapen en als het niet zou lukken dat hij dan bij hen ging slapen. ’s Ochtends kregen we te horen dat hij, mits een paar keer wakker worden en een paar keer kort huilen, de ganse nacht in zijn eigen bed had geslapen. Met veel goede moed zijn we er thuis dan ook opnieuw aan begonnen om hem ’s avonds in zijn eigen bed te leggen. Het werd uiteindelijk de “laten huilen”-methode die het hem deed. De eerste avond had ik me voorgenomen hem niet langer dan 1 uur te laten huilen (vreselijk, ik weet het). Het duurde exact 55 minuten voor hij in slaap viel. Die nacht werd hij ook enkele keren wakker, huilde dan kort en sliep weer in. De tweede avond huilde hij een half uurtje en de dagen daarna werd dat huilen om in te slapen alsmaar korter en korter zodat hij op een week tijd bijna niet meer huilde als ik hem in bed legde. Ik had altijd gezegd dat ik de laten huilen-methode niet zou toepassen en ik ging het ook niet geprobeerd hebben zolang ik wist dat hij last had van iets. Ik had het ook niet blijven proberen als ik niet zo snel betering had gezien. Het was uiteraard nooit de bedoeling dat hij elke avond een uur zou moeten huilen en dan zo in slaap te vallen. Dat zou ik nooit over mijn hart gekregen hebben. Die eerste avond vond ik al een hel.

En op die manier belandde onze zoon kort voor zijn eerste verjaardag toch in zijn eigen bed waar hij nog steeds de meeste nachten goed slaapt. Ja, het gebeurt wel dat hij nog eens tussen ons in slaapt maar dan is dat omdat hij ziek is. En toch durf ik nog altijd niet heel hard roepen dat mijn zoon goed slaapt… Ik weet uit ervaring met Elisa dat het slaappatroon van baby’s en peuters (of zelfs van kleuters) nogal wisselend kan zijn. Ik ben al lang blij dat we al zover zijn met Florian want er was een periode dat ik dacht dat we hem echt nooit uit ons bed zouden krijgen!

Tags: , , , ,

Kleine dingen #5

Het is al een heel eindje geleden, de vorige kleine dingen maar de inspiratie komt zoals ze komt natuurlijk. En nu is het eindelijk zo ver, inspiratie genoeg, here we go:

1. Het is weer die tijd van het jaar… Cadeautjes-stress! We doen het onszelf aan maar dan is dat maar zo want ik vind het leuk: cadeautjes geven en krijgen en dus doen we mee aan dat zotte gedoe. Vorige week zaterdag ontdekten we de tijdelijke pop-up Bliss in Brugge, net buiten het centrum, weg van alle drukte. Echt de moeite maar ik heb dan ook wel een serieuze boon voor Scandinavisch design dus misschien ben ik wat bevooroordeeld… Vanaf 15 december gaat ook hun webwinkel online. Wij kochten er dit voor onze dochter en ik geef het meteen ook mee als cadeautip:

WIN_20141214_110129

Opbergdozen

Leuk voor kinderen maar ook de ouders doe je er een plezier mee: in plaats van extra speelgoed geef je extra opbergruimte voor speelgoed.

2. Van tips en Scandinavisch design gesproken: bij Erika kun je momenteel een leuk bad-bootje winnen.

3. Op dezelfde blog vond ik trouwens een cadeautje die ik wel eens aan mezelf wil geven: nl. deze ketting.

4. Elisa is een echte West-Vlaming aan het worden. Haar favoriete woordje op dit moment: “nint” (voor de niet-West-Vlamingen: “nint” is een vervoeging van “neen”).

5. Deze week maakte ik vijftien-minuten-pasta, een snel, simpel en vooral lekker recept volledig in de sfeer van koken ‘in a hurry’.

6. Vorige week bracht weer een doktersbezoek voor Florian met zich mee. Hoofdreden was een nieuwe verkoudheid die hij van zus gevangen had maar ik nam van de gelegenheid gebruik om nog maar eens zijn onrust te bespreken. En dus zijn we nu met Omneprazol gestart, de sterkste medicatie tegen reflux. Voorlopig nog geen overweldigende resultaten maar we hebben wel de indruk dat hij ’s nachts rustiger slaapt (op 1 nacht na: dinsdag op woensdag heeft hij gans de nacht gehuild, bij momenten begrijp ik er echt niks meer van…). Het feit dat hij rustiger slaapt, betekent jammer genoeg nog steeds niet dat hij doorslaapt. Nee hoor, meneer slaapt drie kwartier in zijn eigen bed na zijn laatste melkfles en daarna de rest van de nacht in het grote bed tussen mama en papa in.
Ik hoop natuurlijk dat de Omneprazol de oplossing is voor Florian, dat we de zoektocht naar de oorzaak van zijn onrust na 7 en een halve maand nu eindelijk kunnen staken. Langs de andere kant ben ik er absoluut geen fan van om hem zo’n zware medicatie te moeten geven.

7. Dan is er ook nog de zaak van mijzelf vs de directeur. Ondertussen heeft de vakbond een brief geschreven en was de directeur blijkbaar niet onder de indruk. Hij had zijn dienstnota betreft de staking van morgen aangepast: diegenen die niet staakten, moesten hem nu ook nog eens persoonlijk mailen. In respons op mijn mail waarin ik aangaf dat ik niet staakte en ook niet aanwezig ging zijn, kreeg ik als antwoord: “met alle respect maar ik wijk niet af van mijn dienstnota”. Die met alle respect mocht hij gerust weggelaten hebben want in mijn opzicht is het respect ver te zoeken in dit geval.

8. En tenslotte: ik was onvoorstelbaar geschokt door dit bericht. Het beangstigd me enorm dat er zo’n mensen rondlopen. Ik hoop dat ze hem voor de rest van zijn dagen opsluiten.

Tags: , , , , , , ,