Het is nogal populair op andere blogs van vrouwen met kinderen… over hoe ze op de naam van hun kind(eren) kwamen. Bij deze, dit is hoe wij op Elisa en Florian kwamen:

Elisa
Dat was een klusje die snel geklaard was. We hadden de naam Elisa al van voor Elisa ook maar gemaakt werd. Op een regenachtige namiddag lagen we er eens over na te denken, als koppel die pas samenwoonde en wat fantaseerde over onze toekomst. In onze fantasie zouden we eerst een jongen krijgen en dan een meisje. Grote broer dat zou Alexander worden want dat vonden we krachtig klinken en het zusje die we daarna zouden krijgen dat zou Elisa worden. Eerst hadden we Elisabeth bedacht voor onze jongste maar uiteindelijk vonden we dat iets te lang en kwamen we zo bij het afgekorte Elisa. En zo kwam het dat we niet meer moesten nadenken toen de gynaecologe 3 dagen voor ons huwelijk aankondigde dat we een dochter kregen. De jongste werd de oudste maar de naam bleef. Vanaf dat moment gebruikten we haar naam ook als we het onderling over onze toekomstige dochter hadden. Dat vonden we belangrijk. Ik heb nogal vaak dat ik een naam graag hoor maar dan na een tijdje iets heb van “toch maar niet”… Maar de naam Elisa bleven we mooi vinden en dus was de naamkeuze van onze dochter a piece of cake.

Florian
Onze zoon, dat was wat anders… De naam Alexander voor een zoon bleef in de tijd niet hangen omdat we kort na die bewuste regenachtige namiddag bedachten dat de naam eigenlijk niet paste bij de achternaam van mijn man wegens teveel van hetzelfde. Daarna hebben we er eigenlijk niet meer bij stilgestaan bij een andere jongensnaam… tot ik voor de tweede keer zwanger werd. Voor we wisten of we een jongen of een meisje kregen, bedachten we namen voor beide gevallen. Voor een meisje hadden we al gauw Norah (met een h…). Voor een jongen hadden we… niks. Ook niet nadat ik zowat alle lijstjes had afgelopen die ik op internet kon vinden. We hebben ons gek gezocht en op een bepaald moment gaf ik het op en hoopte ik, echt waar, dat we gewoon een dochter zouden krijgen want ik was ervan overtuigd dat ik nooit en naam zou vinden die ik echt graag hoorde voor een jongen. Akkoord, we hadden een paar misschiens; zo was er bijvoorbeeld Lewis als een misschien maar uiteindelijk hadden we nooit echt een klik met een naam. Toen de gynaecologe dus deze keer aankondigde dat Elisa een broer kreeg was het eerst waaraan ik dacht: oh nee, nu moeten we toch een naam voor een jongen vinden. En ik lag er wakker van, die nacht nadat we wisten dat het een zoon werd. Maar al een geluk dat ik er wakker van lag want het is die nacht dat ik Florian bedacht. Hoe ik erop kwam? Gek om te zeggen maar ik vormde hele resems namen in mijn hoofd… Zo was er Julian (die ik graag hoorde maar niet 100% en ik wist mijn man al helemaal niet). Dan kwam ik bij Floris en had ik weer iets van “daar zit iets in maar toch niet helemaal” en plots was er Florian en het “klikte”. ’s Ochtends zei ik tegen mijn man: “wat vind je van Florian?’ en ook bij hem klikte het en zo kreeg onze zoon zijn naam.

Een naam kiezen, het is wel wat. Voor ons was het vooral belangrijk dat de namen van onze kinderen tijdloos waren. Ik hoop dat ze later blij zullen zijn met hun naam.

name_cartoon

 

Tags: , ,