18 maanden Midland, Michigan.

Het lijkt precies 10 jaar geleden dat ik hier nog eens iets schreef maar in werkelijkheid is het “maar” zes maanden geleden… Een ernstig geval van writer’s block, volgens mijn “family doctor”. Maar goed. Zes maanden zijn gepasseerd en ik heb ondertussen wel weer het één en ander te vertellen…

De vier seizoenen in Michigan…

Toen we naar hier gingen vertrekken, vroegen een paar mensen me wat voor weer het daar was. “Gewoon, de vier seizoenen, gelijk hier,” antwoordde ik dan. Ik had een punt. Alleen wist ik dan nog niet dat de vier seizoenen hier eigenlijk betekenen: Koning winter steelt de show en de andere drie stonden erbij en keken ernaar…

Ik moet er geen doekjes omwinden. Ik ben geen wintermens en vorig jaar vond ik de winter al niet altijd even fijn maar dit jaar slaat werkelijk alles. Het is nog maar mijn tweede winter hier maar mensen die hier al veel langer wonen, bevestigen toch ook wel dat wat we nu meemaken toch wel heel uitzonderlijk is. Als je op het nieuws de reportages over Chicago hebt gezien (en je weet dat we hier maar “op vijf uur rijden van” zitten) dan krijg je ongeveer een idee van wat we hier ondertussen al over ons hoofd hebben gekregen: een polaire vortex, een ijsstorm en een paar sneeuwstormen. Alles opgeteld, zijn er al 12 school annulaties geweest deze winter. Normaal zijn er dat een vijftal. De ijsstorm is ondertussen al twee weken voorbij maar doordat het blijft vriezen, blijft er een laag ijs liggen en dat maakt dat het hier een kunst geworden is om niet te vallen als je buitenkomt. En dan spreek ik niet over de “rijm en ijzelplekken” waar Frank Deboosere voor waarschuwt (ge weet niet wat glad is, Frank Deboosere…). Nee, dan spreek ik over een blok ijs van 5 cm die élk stukje van de grond bedekt. De straten zijn ondertussen gelukkig al terug zo goed als bereidbaar. Maar Koning winter is er hier nog niet klaar mee. Bijlange nog niet.

Dit is een populaire hier, en heel accuraat ook, moet ik zeggen..

Het academisch niveau van mijn vierjarige zoon.

“Florian is struggling with his academics” stond er vorige week op mijn zoon’s tussentijdse evaluatie te lezen. Hij kent nog steeds niet al zijn letters zonder hulp van de juf. Hij kan nog niet tellen tot aan 20 zonder hulp van de juf. Hij herkent geschreven cijfers nog maar tot aan 8. “Make sure he repeats enough at home so that he is ready for Kindergarten next year” stond er verder nog te lezen. Een tweetal weken geleden (net voor de ijsstorm) zat ik in Elisa’s school te luisteren naar een info-avond rond starten in Kindergarten (bij ons: 3de kleuter). Op bepaalde momenten moest ik mijn kin wat ondersteunen omdat mijn mond maar bleef openvallen. Als ik alles goed begrepen heb, dan kan mijn zoon tegen dat hij écht naar het eerste leerjaar moet, tellen tot 100, een kortverhaal schrijven en al op een bepaald niveau (level 4 whatever that means) boekjes lezen.

Ik wou dat ze hem nog wat langer kleuter lieten zijn. Hij doet al zoveel waardoor ik onder de indruk ben. Zoals af en toe eens een letter herkennen. Zoals tellen tot aan 20 en maar 1 fout maken. Zoals in het weekend zo flink zijn huistaak maken. Zoals ’s ochtends zo flink aan zijn tafel gaan zitten als ik hem afzet op school en aan zijn taakje beginnen die voor hem klaarligt. Maar dat wordt hier uiteraard niet zo bekeken. Mijn vier-jarige moet hier oefeningen kunnen die ik twee jaar geleden zelf gaf aan zes-jarigen in het eerste leerjaar. Ik zal het mij dus allemaal niet teveel aantrekken en mijn kleuter nog eventjes kleuter laten zijn nu het nog kan.

Die leerkrachten, met al hun vakantie, laten we er nog maar eens mee lachen…

Ik volg nog steeds bepaalde nieuwsfeiten uit België. Niet alles. Gewoon de dingen die ik wil weten of die me interesseren. Heel regelmatig zie ik dan nog eens een artikel over het onderwijs passeren. Over het falende M-decreet, over werklast, over hoeveel uren een leerkracht gemiddeld per week werkt en ga zo maar door. En dan maak ik altijd de fout van de commentaren die onder zo’n artikels staan te lezen. De snerende opmerkingen over hoeveel vakantie leerkrachten wel niet hebben, je weet wel, alle clichés op een rij. Ik moet er geen tekening bij maken. Ik moet mezelf altijd weer heel eventjes wakker schudden als ik die artikels en commentaren lees. Juist ja. In België is er over het algemeen nogal weinig respect voor het beroep. Of toch niet het respect dat het misschien toch wel verdient? Die mensen zijn tenslotte bezig met jouw kind opvoeden. Niet? Ik was vroeger één van die leerkrachten die dacht “och, laat ze maar zeggen, ze weten van niet beter”. En zweeg. Dat is veranderd. Ik zou het niet meer over me heen (kunnen) laten gaan. Door hier te zijn. Ik heb hier nog geen enkele negatieve opmerking gehoord ten opzichte van leerkrachten. Nochtans hebben ze hier bijna 3 maanden zomervakantie. Nog nooit hoorde ik iemand zeggen dat leerkrachten te veel vakantie hebben, dat ze niet hard genoeg werken in vergelijking met anderen. Als ik al iemand iets over leerkrachten hoor zeggen dan is dat alleen maar met respect voor het beroep. En dus vraag ik mij, nu dus nog meer dan vroeger, echt af waar dat gifspuiten naar leerkrachten toe in België vandaan komt?

18 maanden, jong, het lijkt een eeuwigheid.

Op een paar dagen na, wonen we hier nu al 18 maanden. Die tijd is soms gevlogen en soms ook niet. Als ik terugdenk aan die eerste maanden hier en hoe we nog zoveel moesten uitzoeken en ontdekken… Hoe, in vergelijking met toen, nu alles bijna geworden is zoals het altijd al geweest is. Soms lijkt het alsof ik mezelf even moet wakker schudden dat de meest dagdagelijkse dingen anders zijn dan wat ik altijd heb gekend en gewoon ben geweest. Dat ik mijn brood zelf moet bakken, in plaats van het te gaan kopen bij de lokale bakker. Dat communicatie met vrienden of gelijk wie dan ook in het Engels verloopt. Dat er geen Nederlandse ondertitels meer zijn als ik tv kijk. Dat er niet openlijk over politiek wordt gesproken. Dat het niet ongewoon is om in je sportkledij rond te lopen terwijl je andere dingen doet (dan sporten, that is). Dat je omver valt als je naar de dokter bent geweest en achteraf je rekening bekijkt. Dat ik in onze auto naar de satellietradio luister en dat betekent dat ik bijna enkel muziek hoor en nul geleuter of reclame. Dat mijn kinders Engels praten met elkaar. Dat ik kan kiezen uit zeker 50 soorten geraspte kaas in de supermarkt. Dat ik hier alles (tot mijn koffie in de Starbucks toe) op krediet koop. Dat we verdorie veel geld winnen door al dat krediet kopen. Dat de prijzen in de supermarkt niet de prijzen zijn die je aan de kassa betaald omdat de tax er nog bijkomt. Dat ik zo goed als nooit meer in een file moet rijden. En zo kan ik waarschijnlijk wel nog even doorgaan.

Dit filmpje is toch o zo waar…


De conclusie na 18 maanden Midland, Michigan is dat ik hier meestal wel graag woon. Dat ik heel veel waardevolle vriendschappen heb kunnen opbouwen. Dat ik mezelf heb uitgedaagd tot dingen doen die ik anders nooit zou gedaan hebben. Maar ook: dat ik hier waarschijnlijk niet altijd zou kunnen wonen en dat heeft, denk ik, grotendeels met het weer te maken. En mocht je het je afvragen, we kunnen nog altijd niet met zekerheid zeggen hoe lang we hier nog gaan zijn.

En ook nog: mijn excuses als je schrijf- of typfouten of rare zinsconstructies hebt ontdekt, het gaat wat bergaf met mijn Nederlands.

Tags: , ,

In het midden van de handschoen.

Voor we naar hier verhuisden (en zelfs voor er nog maar sprake was van…), heeft mijn man tientallen keren over en weer gereisd en geen enkele keer kwam het in mij op om de kaart van de VS te bestuderen om te zien waar hij zich dan wel bevond, als hij weer eens naar Midland in Michigan moest.

Mijn man is weer naar Amerika, zei ik dan. En niemand die ooit vroeg: en waar dan in Amerika? 

Ik ben pas de ligging van Michigan gaan opzoeken toen we op de Amerikaanse ambassade de toestemming kregen om effectief naar hier te mogen komen. Dat is toch wel bizar, eigenlijk, nu ik er bij stilsta. Maar ik heb zo’n vermoeden dat meer dan de helft van mijn lezers het ook niet weet. Ja, jullie daar, ik vermoed dat jullie mijn posts lezen zonder ook maar een idee te hebben van waar ik nu effectief woon. Of, goed dan, misschien hebben jullie een vaag idee. Net zoals ik een vaag idee had. (En als ik het mis heb, laat het gerust in de comments weten maar als ik gelijk heb, mag je het ook zeggen). Maar aan al die wetenloosheid, daar komt nu een einde aan, want Michigan, dat ligt namelijk daar waar de kaart rood kleurt:

De staat Michigan bestaat uit twee stukken (wat raar is aangezien het bovenste stuk eigenlijk perfect aan de staat Wisconsin -nah, nu weet je al twee staten liggen- grenst). Het bovenste stuk is de Upper Peninsula en het onderste stuk is de Lower Peninsula. Als je in die Lower Peninsula woont, dan gebruik je dit niet als term, nee, dan zeg je dat je in the Mitten woont. Waarom? Wel, hierom:

Dit hoeft geen verdere uitleg zeker?

Mijn titel had het al een beetje verklapt. Om nu exact te weten waar wij wonen? Wel, wij wonen in het midden van die handschoen. Of toch ongeveer. Want van waar wij wonen, kun je bijna overal in Michigan (in het Mitten-gedeelte dan toch) naartoe in een reistijd van een tweetal uur.

Naast het feit dat Michigan uit twee stukken (je moet trouwens een brug over om naar de Upper Peninsula te reizen) bestaat, is het tweede ding –dat deze staat toch wel wat onderscheidt van alle andere- dat het grenst aan vier van de vijf grote meren. Vandaar Michigan’s nickname: The Great Lakes State.

In Michigan zijn de winters lang en bitterkoud maar in de late lente en de zomer, dan komt iedereen terug buiten. In het weekend trekken mensen hier à la masse Up North (je kunt het een beetje vergelijken met ons kusttoerisme). Want up North, daar is de natuur en daar zijn de sympathieke stadjes.

In Michigan ligt de stad Detroit. Detroit, die misschien in Europa nog de reputatie heeft van bankroete, vervallen stad maar die ondertussen volop aan het heropleven is.

In Michigan, ligt Holland, het stadje waar de Sint zijn intrede doet in een schip op Lake Michigan en waar je in de lente naar het tulpenfestival kunt.

In Michigan, daar wonen wij (voorlopig). En we hebben meer dan de helft nog niet gezien.

Tags: , , ,