whats-me-time

Je kunt het wel gaan denken dat je “me time” serieus gaat mogen downsizen met twee kleine kinders in huis. En toch… Sta me toe om er eventjes over te klagen. In de grote vier maanden sedert de geboorte Florian is de enige “me time” die ik al gehad heb een kappersbezoek of twee… En laat dat nu net iets zijn dat ik eigenlijk niet zo graag doe. Ik heb al een aantal kapperszaken versleten in mijn leven. De reden van mijn constante gewissel is niet dat ik niet tevreden was met het resultaat na het bezoek maar telkens dat ik te lang moest wachten. Het enige wachten waar ik toe bereid ben bij de kapper is het wachten tot de haarkleuring is ingewerkt. Ik heb geen zin om nog eens te moeten wachten aan de wastafel en dan nog eens te moeten wachten tot iemand tijd heeft om mijn haar te komen drogen. Nee, het moet vooruit gaan want ik vind naar de kapper gaan dus niet leuk. Vandaar dat ik die twee kappersbezoeken van de afgelopen maanden dus eigenlijk liever niet meetel als zijnde “me time”.
Soms denk ik (met een klein beetje heimwee) terug aan de tijd dat we nog kinderloos waren. Ik zie mij nog zitten in ons toenmalig appartement, op zondagochtend, eerst op mijn gemak uitgebreid ontbijten en daarna naar afleveringen van six feet under kijken omdat mijn man gaan helpen was in de winkel van zijn ouders en ik eigenlijk niks beters te doen had. Imagine that. Nu is er altijd wel iets te doen. En met iets bedoel ik niet: een serie kijken of een boek lezen. Nee, iets staat gelijk aan wassen, strijken, afwassen, opruimen enzovoort (afin, je kent het wel waarschijnlijk). Ik heb al vier maanden het gevoel dat ik steeds maar achter de feiten loop aan te hollen. Mijn achterkeuken (thank God for that) lijkt bij momenten in een wasserette veranderd te zijn. En dan kwam ik een aantal weken terug ook nog eens op het ingenieuze idee om een blog te starten…
Continue reading →

Tags: ,