Ik weet niet in hoeverre ik veel mannelijke lezers heb maar misschien deze kleine spoiler alert voor je verder leest: onderstaand blogbericht is nogal op vrouwelijke lezers gericht en het is niet altijd even “proper”. Een gewaarschuwd man is er twee waard.

d7160bf300e6d483305dc2561dd4293c

Het was meer dan 18 maanden geleden (9 maanden zwangerschap en dan nog eens 9 maanden borstvoeding) en ik was dat maandelijks gedoe eigenlijk al een beetje vergeten. Tot een paar dagen terug… Of eigenlijk vorige week al… Ik had direct een verklaring voor de enorme dip waar ik in beland was.

Ik kan in alle eerlijkheid zeggen (op de vermoeidheid en de zorgen over Florian in zijn eerste maanden na) dat ik mij emotioneel nog nooit zo goed heb gevoeld als tijdens die 9 maanden dat ik borstvoeding gaf. Ik voelde mij “stabieler”, lees: minder humeurschommelingen en minder onverklaarbare dipjes. Ik kan mij ergens een beeld vormen van hoe mannen zich waarschijnlijk voelen. Zalig. Ik denk dat ik een man wil zijn.

De eerste keer dat ik met heel de zaak te maken kreeg, was ik net dertien geworden en die eerste keer viel eigenlijk wel mee. Ik weet nog dat ik dacht: oh, als het dat maar is. Rond die leeftijd was dat het gespreksonderwerp tussen leeftijdsgenoten: “en, heb jij ze al?” Ik weet nog dat ik stiekem altijd wel jaloers was op de meisjes die ze wel al hadden (wist ik veel) en die eerste keer was ik dan ook oprecht blij dat het eindelijk mijn beurt was. Want zoals ik al zei: dat viel echt goed mee in termen van hoeveelheid. Maar het werd natuurlijk erger. Zo erg zelfs dat ik het geen twee lesuren met dezelfde pamper kon volhouden. Ik weet nog hoe ongemakkelijk ik mij dan voelde in de les. Iedere keer dat ik iets voelde lopen zat ik er zo erg mee in dat het door mijn broek zou lopen. Na de verlossende speeltijdbel was het dan rennen naar het toilet en hopen dat er geen lekken waren. Ik vond het verschrikkelijk. Om dan nog maar te zwijgen over die eerste humeurschommelingen waar je ook nog eens mee te maken krijgt. Ik herinner mij nog heel goed dat ik op een avond aan de keukentafel zat te huilen en dat ik echt niet wist waarom ik huilde. De mama en papa vroegen zich natuurlijk af wat er scheelde en drongen aan dat ik erover zou praten. Maar ik had echt niks om over te praten. Na enige tijd had mijn mama wel door hoe de vork in de steel zat. Mijn papa daarentegen maakte zich enorm kwaad want hoe kon je nu huilen om niks en wanneer ging ik nu zeggen wat er met me scheelde?  Tja… Het maakte dat ik me nog erger voelde en nog meer begon te huilen natuurlijk.

En nu is het dus weer van dat. Ik nam (en neem) nochtans Lueva (de enige soort pil die mag in combinatie met borstvoeding) en ik las dat een leuke bijwerking aan die pil kon zijn dat Tante Marie (zoals mijn oma het zaakje noemde toen ik kind was) volledig uitbleef. Ik dacht al dat ik onder die categorie zou vallen aangezien ik toch al anderhalve maand geleden gestopt was met borstvoeding. Niet dus. De andere bijwerking van die Lueva kan ook zijn dat Tante Marie zich op onregelmatige tijdstippen komt aanbieden. Ik vrees dat ik onder die categorie zal vallen. Echt handig lijkt me dat ook niet. En de humeursschommelingen zijn terug. Dat vind ik eigenlijk nog het ergste.

Damn, I hate being a woman.

b1a07fe0b2868647bb179a0d4971f021

Tags: , ,