Het begin van Elisa en Florian dat was mama en papa die voor elkaar kozen. Een belangrijke voorwaarde. Het begon in de zomer van 2007. Dat was de zomer waarin ik, na twee jaar interims in het onderwijs, besloot er de brui aan te geven en een interimkantoor binnenstapte. Ik had nog geen kinderen, toen, en dus was het voordeel van de lange vakanties niet eens zo’n voordeel. Het was vooral verveling alom. Ze hadden een mooie aanbieding, het interimkantoor, op de douaneafdeling van een grote firma, die deed in airco in een stad aan de zee. Werken in een grote firma… Als 23-jarige sprak me dat onmiddellijk aan. Na enkele testen en een sollicitatiegesprek was ik aangenomen. Een paar maanden daarvoor had mijn man ook een beslissing genomen: hij stopte met zijn studies in Gent en zou gaan werken. Hij had een aantal opties maar moest tenslotte gaan voor de optie van de firma in airco omdat hij toen nog geen rijbewijs had en die firma de enige was die met het openbaar vervoer (of in de zomer zelfs met een lange fietsrit) te doen was. En zo begon onze love-story.

“En, ben je het hier al een beetje gewoon?”
Nog steeds moeten we erom lachen, mijn man en ik, om die ene zin. Die zin was namelijk het begin van het eerste gesprek die we samen voerden. Een kort gesprek, uiteraard, en toch staat die in onze beide geheugens gegrift…
Ik kwam dus terecht op de douaneafdeling van de firma. Afdeling is misschien een groot woord want we zaten aan een eiland met vijf mensen. De douaneafdeling was gevestigd op het eerste verdiep. Een grote vloer bestaande uit allemaal verschillende “eilanden”, gescheiden door rijen kasten. Mijn toekomstige man zat twee rijen verderop. Die eerste middag nodigde Sarah, mijn afdelingsgenoot, me uit om samen te gaan eten. “We hebben een vaste bende waarmee we altijd samen zitten,” zei ze, “als je wil, mag je bij ons komen zitten.” Natuurlijk wilde ik dat want wat moest ik anders? Ik weet nog dat ze me in de trappenhal aan iedereen van de bende voorstelde. Mijn man maakte er ook deel van uit, dus ze moet me ook aan hem hebben voorgesteld maar dat herinner ik mij niet meer. Wat ik me wel nog goed herinner is dat hij me vrij snel opviel daar aan die lange tafel over de middag. Met zijn rake opmerkingen en grapjes was hij altijd een spilfiguur in de gesprekken aan die tafel. Het was ook aan die tafel dat onze gevoelens voor elkaar stilletjes aan zijn beginnen groeien. Dat zijn we pas achteraf te weten gekomen van elkaar. Op dat moment was het nog elk voor zich. Stiekem. Niet goed weten wat aanvangen. Verwarrende tijden. Het was in die tijd dat ik me haastte om voor mijn toekomstige man te kunnen gaan zitten, bijvoorbeeld. Hij at altijd boterhammen en zat daarom als eerste neer terwijl de rest van de groep nog aan het aanschuiven was voor soep of een warm middagmaal. En daarom at ik op den duur ook alleen maar nog boterhammen. Dan hadden we vijf minuten voor onszelf. Ik genoot enorm van die vijf minuten want mijn man en ik, wij maakten een klik, ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Hij ook niet. Maar zoals ik al zei dat hebben we allebei pas achteraf geweten.

08d8fa15844e10704413292ef43b00ba
Continue reading →

Tags: , , , ,