Trots, het vervolg…

“Joepie! Dank u wel, mama!” Ik viel vanuit mijn gehurkte positie achterover tegen de deur van het kleedkamertje van het zwembad toen Elisa mij gisterenavond rond de nek vloog nadat ik haar had meegedeeld dat ze haar nieuwe K3-kleedje nu wel verdiend had. Zoals ik eerder in mijn brief aan mijn bijna zesjarige dochter al schreef: wat is ze plots groot geworden. Op bepaalde vlakken, zoals grof motorische dingen en op sociaal gebied hinkte ze gedurende gans haar baby, peuter en kleutertijd toch wat achterop in vergelijking met haar leeftijdsgenootjes en nu zijn al die obstakels de laatste weken plots als sneeuw voor de zon verdwenen.

We hebben een héél lange weg afgelegd wat het zwemmen betreft. Had ik geweten dat het zo ellenlang ging duren voor ze al haar angsten had overwonnen dan was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Dan ging ik gedacht hebben: dan moet ze maar tijdens de zwemles op school leren zwemmen. Ik denk dat we ergens in oktober begonnen zijn met de eerste les. Met haar bewegingen was ze redelijk vlot mee maar haar eerste grote angst overwinnen, in het diepe zwemmen, daar gingen toch een behoorlijk aantal lessen over… Haar andere angst, vanaf de rand in het zwembad springen, heeft ze pas gisteren overwonnen. Alle tijd daarvoor weigerde ze resoluut te springen. Met als gevolg dat ze niet mocht zwemmen voor haar zwemdiploma aangezien dit inhoudt dat ze in het diepe springt en dan helemaal tot aan de overkant zwemt. De zwemjuf heeft Elisa heel lang respijt gegeven met dat springen. Ze ging ervan uit dat dit wel vanzelf ging komen maar het kwam niet. De voorlaatste keer dat Elisa naar de les ging, nu twee weken geleden, is de juf pas echt beginnen oefenen op het springen en dat hield in dat Elisa een half uur aan één stuk in het water geduwd en getrokken werd. Achteraf voelde ik me zo slecht in haar plaats dat ik besloot dat het genoeg was geweest. Geen zwemlessen meer. Ze kan zwemmen, dat was het voornaamste en dan was het maar zonder dat verrekte diploma.

Maar zoals ik ook eerder in die brief aan haar schreef, ik zat met een serieus dilemma: het K3-kleedje dat ik haar beloofd had als ze haar diploma haalde… Zou ik het haar toch cadeau doen ook al had ze dat diploma niet of zou ik voet bij stuk houden en het enkel en alleen kopen als ze haar zwemdiploma haalde?

En dus besloot ik gisteren om toch de zwemles nog eens te proberen. Haar toch nog een laatste keer de kans te geven. Naar haar toe heb ik dat natuurlijk niet zo verwoord, ik dacht we zien wel. En na vijf minuten lichte dwang van de juf zag ik haar, eindelijk, voor het eerst in al die maanden, springen. Eerst nog met een buis voor haar, daarna zonder. Na een kwartier sprong ze alsof het niks was en dus mocht ze proberen om haar zwemdiploma te halen. Ze sprong en ze zwom, helemaal tot op het einde. Ik was zo blij voor haar en ook zo trots! De redder had er minder zin in blijkbaar… Toen de zwemles gedaan was, meldde de juf me dat ze haar zwemdiploma nog niet gehaald had. Iets met haar voeten die ze iets te veel naar binnen draaide volgens de redder. Hij mag van geluk spreken dat hij er niet bij was toen de juf me dat vertelde, ik had hem waarschijnlijk een rammeling verkocht. Besef jij dan niet wat mijn dochter hier net heeft gepresteerd?!?

Maar nu is de kogel tenminste door de kerk: vanavond, na schooltijd, gaan we om dat K3-kleed. Want ze heeft het méér dan verdiend.

Tags: ,

Brief aan een bijna 6-jarige.

Lieve Elisa,

Over een kleine twee weken word jij zes jaar. Uiteindelijk nog klein maar in onze ogen al zo groot. De kleuter die je lange tijd bent geweest, is bijna helemaal verdwenen. Als ik je bezig zie en hoor dan zie ik een meid die klaar is om in september in het eerste leerjaar te starten. Een grote stap voor jou maar ook een grote stap voor ons. Binnen een paar maanden begin je al aan je lagere schoolcarrière… Het is haast niet te geloven en toch is het zo. Een paar jaar geleden maakten we ons nog zorgen om je. Omdat je zo gesloten was naar andere kindjes toe. Als we op een speeltuin waren en je had het rijk voor jou alleen dan speelde je honderduit… Tot er één of twee kindjes bijkwamen, dan veranderde je in een angstig peutertje dat niet zonder mama of papa kon. Zelfs van je eigen nichtje en neefje was je als kleine meid bang. Wat heb je grote sprongen gemaakt op dat gebied. Door de kleuterklassen heen hebben we je zien openbloeien en als ik je nu bezig zie op de speelplaats dan ben je haast niet meer te vergelijken met de peuter die je geweest bent. Ik zie jou je vriendinnetjes commanderen alsof je nooit iets anders gedaan hebt. Onze bezorgdheden van toen waren voor niks nodig. Jij hebt gewoon je tijd genomen om sociaal te worden. Net zoals je je tijd genomen hebt met het leren fietsen. Vorig jaar kreeg je van ons een grote fiets voor je vijfde verjaardag met het idee dat het jou zou stimuleren om te leren fietsen. Maar dat was niet zo. Tot twee weken geleden. Het was mooi weer en ik raapte al mijn moed bijeen om het nog maar eens te gaan proberen. Na een half uurtje samen oefenen, was je plots vertrokken en je gezicht straalde van trots. En nu, twee weken later, lijkt het alsof je nooit anders gedaan hebt. Met het zwemmen zijn we er nog altijd niet. Ja, je zwemt maar het is zonder zwemdiploma… Omdat je niet durft springen. Ik had nooit gedacht dat het zo’n onderneming ging worden, heel dat gedoe met dat zwemmen. Ik had je nochtans het nieuwe K3-kleedje beloofd als je zou je diploma halen maar het zit er niet in. En nu denk ik: verdorie, had ik dat kleed maar niet beloofd als beloning. Maar langs de andere kant kom je ook niets te kort op gebied van verkleedkledij.

Je bent een flinke meid en we hebben als mama en papa absoluut bijna niks te klagen met jou. Ik hoop dat het zo blijft. Ja, je hebt wel wat mee van mijn koppigheid van vroeger en als je moe bent, ben je humeurig (ja, ook dat heb je mee van mij) maar voor de rest ben je een lieve meid. Een super grote zus ook voor Florian. Een mini-mama, soms. We mogen in onze handjes wrijven met een dochtertje zoals jij.

Ik heb het al zo vaak gedacht en geschreven maar ik hoop dat je gelukkig wordt. Dat je van jezelf en ook van anderen houdt. Dat je een eigen mening hebt. Dat je later een beroep kan uitoefenen die je graag doet. Dat je een man zult vinden die je gelukkig maakt (zoek er maar zo ééntje als je papa). Dat je gezond blijft. Dat je je door niks laat tegenhouden. Dat je met een glimlach zult terugdenken aan je tijd hier bij ons. Dat je alles kan bereiken waarvan je droomt en dat je altijd kan blijven dromen.

Alvast een fijne verjaardag, lieve meid, ik hou van jou.

Je mama.

Tags: , , ,

Trots.

Ze leert zwemmen, die dochter van mij. Ze kan het nog niet (helemaal) maar toch ben ik al trots op haar. Ze is namelijk bang. Ze is bang om te springen en ze is bang om in het diepe te zwemmen. Dat springen deed ze de eerste les twee keer. De tweede keer ging ze kopje onder en daarna durfde ze niet meer. De juf stelde voor om dit geen obstakel te laten zijn en liet haar niet meer springen. Ze denkt dat eens ze zal kunnen zwemmen ze wel zal durven springen ook. Ik weet het zo nog niet. Ik hoop dat ze gelijk heeft. Want om haar brevet te krijgen, moet ze wel springen natuurlijk.

Twee weken geleden zwom ze voor het eerst voorbij de vlaggetjes in het diepe. Daar liep het ook heel eventjes mis. Ze ging een klein beetje kopje onder en kreeg daarbij een grote slok van dat vies zwembadwater binnen. Omdat ik altijd flink ga meezwemmen met mijn dochter zie ik dat allemaal gebeuren. Die slok zwembadwater was er teveel aan. In het terugkeren schreeuwde ze heel het zwembad bijeen “ik wil niet!” Je had ze moeten zien. Wenen, roepen en toch zwemmen. En ze deed het echt wel goed maar dat zag zij zo niet natuurlijk. Achteraf in de auto was het verhaal dat ze bijna verdronken was. Ik dacht ai, dat wordt wat, volgende week. En effectief, vorige week was ze met geen stokken richting diepe te krijgen. Ze sprak af met de juf dat het niet moest, die keer maar dan moest ze wel beloven dat ze het de volgende keer wel ging proberen. Dat was gisteren. Ik hield mijn hart weer vast voor de les. ’s Ochtends was ze al bezig met haar zwemles. “Vandaag ga ik het opnieuw proberen, hè mama, in het diepe.” Op dat moment alleen al was ik zo trots op haar. Tijdens de autorit naar de zwemles was de stemming al een beetje omgeslagen. Ik probeerde haar moed in te spreken, beloofde dat ik naast haar zou zwemmen.

De zwemles begon weer met veel angst. Ze wilde zelfs bijna niet in het ondiepe zwemmen. Nadat ze eventjes geoefend had en haar half uurtje les er zo goed als op zat, moest ze natuurlijk haar belofte aan de juf nog waarmaken. Een keertje in het diepe. Zonder terugkeren. Op het einde mocht ze eruit en gaan spelen in het peuterbad. De juf trok haar een beetje mee tot aan de vlaggetjes, de grens waar het ondiepe in het diepe overgaat. Daar had ze het heel moeilijk. Ze kon daar ook al niet staan maar ze wou ook die grens met de vlaggetjes niet over. Dus ze trappelde wat ter plaatse en ging kopje onder. “Haar niet pakken, hè”, zei de juf tegen mij. “Laat haar maar doen.” Ik moedigde haar aan. “Komaan, meid, zwemmen, gewoon zwemmen en niet denken, je kunt het.” En na een paar seconden die minuten leken te duren ging ze dan toch vooruit, voorbij de vlaggetjes. Ze zwom in het diepe en ze deed het zo goed. Ze ging gelukkig niet meer kopje onder. Ze was zo trots op zichzelf. En ik op haar. Nu nog leren springen…

image

Tags: ,