twee verschillende handen op een buik

Proloog:

“Een cappuccinootje?” vroeg de mevrouw achter de toonbank van Vero Caffè toen ik daar gisterenmiddag binnenstapte.
“Doe maar,” zei ik. Ik bekeek het taartaanbod van de dag. “En doe er ook maar een appelgebakje bij.”
Dat komt er dus van, als je een interim doet in een school op wandelafstand van je favoriete koffiebar… Mijn middagmaal bestaat de laatste twee weken (de herfstvakantie niet meegerekend dan) uit cappuccino en gebak. Ik had niet beloofd dat ik gezonder zou eten, hé, in mijn vorige blogpost…

Dat gezegd zijnde… Mocht je je trouwens op het einde van deze post afvragen wat het verband was tussen de proloog en de rest van de post. Er is geen verband. None, whatsoever.

fe5128820f87dcec3a92b9179c17f876

Als je zwanger bent van je tweede dan vraag je je af of je bij de geboorte je eerste zult herkennen. Zelfs als je tweede een zoon blijkt te zijn terwijl je eerste een dochter was… “Zouden ze op elkaar lijken?” Vanaf het eerste ogenblik dat ik mijn zoon zag, wist ik meteen dat het antwoord neen was. Ze leken totaal niet op elkaar, die twee van ons. Toch niet bij de geboorte. Ondertussen is Florian al even blond geworden als zijn zus was op peuterleeftijd en hebben ze diezelfde blauwe ogen. De uiterlijke kenmerken dat ze broer en zus zijn, zijn er ondertussen dus wel. Maar op sommige andere vlakken, konden ze niet méér verschillend zijn…

Deugniet Florian vs flinke Elisa.

Toen Elisa de leeftijd had van Florian hebben wij ons zelden of nooit moeten boos maken op dat kind. Of ons zorgen moeten maken over wat ze nu weer aan het uitspoken is. Elisa hield zich bezig met rustige dingen. Zoals kleuren en boekjes lezen. Florian is een deugniet. Punt. Sedert een paar weken moet hij al eens in de hoek staan. Elisa was de twee jaar al gepasseerd toen ze voor het eerst met de hoek kennismaakte.

Muis Elisa vs Florian, de Bourgondiër.

Als er één verschil is dat er bovenuit springt, dan is het deze wel. Florian eet meestal twee keer warm per dag. ’s Middags bij de onthaalmoeder en dan nog eens ’s avonds samen met ons. En niet een klein beetje, nee, gewoonlijk eet hij minstens drie keer de hoeveelheid van wat zijn zus eet. Zonder overdrijven.

Durfal Florian vs voorzichtige Elisa.

Elisa is geen held. Gisteren, bijvoorbeeld, deed ze het supergoed in de zwemles. Het zwemgedeelte dan toch. Springen in het water durft ze niet en als ze op het einde van de kleine glijbaan mag dan durft ze dat ook niet. Zelfs niet voor twee snoepen. En dat is maar één voorbeeld. Ik kan er zo nog tonnen geven. Florian has not a care in the world als het op waaghalzerij aankomt.

Huismus Elisa vs wereldreiziger Florian.

Als we ook nog maar aanstalten maken om te vertrekken dan wordt Florian laaiend enthousiast. Hoe sneller hij naar buiten kan, hoe liever. Spontaan begint hij onze schoenen uit het rek te halen en bij onze voeten te zetten. Alsof hij wij zeggen: “trek maar snel aan, dan zijn we weg.” Hij trappelt aan de voor- of achterdeur, geeft een kreetje van vreugde wanneer die eindelijk opengaat en trekt de wijde wereld in. Hij kijkt op nog om. Vorige week waren we nog een strandwandeling gaan maken, er was weinig volk en dus liet ik Florian maar wat doen, ik volgde hem op een kleine afstand en vroeg me ondertussen af of hij zich ooit zou afvragen waar zijn mama was. Het antwoord was: niet. Elisa is liefst van al gewoon thuis. Als we aankondigen dat we gaan wandelen of dat we ergens naartoe moeten, wil ze alle details van de uitstap kennen. Met als hoofdvraag: wanneer gaan we terug thuis zijn en zal ik dan nog tijd hebben om te spelen?

b6230dc7efb520f638fb7614869b37d5

En toch…

Nu Florian wat ouder wordt en ze steeds meer en meer aan elkaar hebben, merk ik hoe ze langzaam aan twee handen op één buik aan het worden zijn. Elisa kan niet zonder haar broer en visa versa. Florian neemt zijn zus vaak bij de hand en trekt haar mee. Als ze alleen aan het spelen is, vraagt hij haar aandacht. Elisa van haar kant, is een echte grote zus. Ze zorgt voor haar broer en is gek op hem. En wij kunnen alleen maar hopen dat dat zo blijft. Dat, als wij er ooit niet meer zijn, ze elkaar nog hebben.

Tags: , , ,

Hoe een mug een olifant werd…

mug

Elisa is een slechte eter. Dat is eigenlijk zo goed als altijd al zo geweest. Als baby at ze nog behoorlijk maar zelfs toen al gaf ze de voorkeur aan potjeseten boven mama’s verse patatjes. Dat kwetste mij maar een heel klein beetje aangezien een potje toch sneller en handiger was dan vers. Maar toen kwam het moment van de overschakeling van gemixt naar brokjes en was het afgelopen met behoorlijk eten. Ik heb mij daar niet altijd even druk in gemaakt. Soms had ik iets van ze zal wel eten als ze honger heeft… of het betert wel als ze ouder wordt… of zolang ze maar eens proeft… Maar de laatste tijd begin ik mij er wel behoorlijk in te ergeren. Eerst en vooral omdat het kind nu al zeker een kleine twee jaar 18kg weegt en amper bijkomt. Omdat ze ondertussen al vijf is en nog steeds aan het pruttelen is omdat er brokjes in haar eten zitten. Omdat de winter straks weer voor de deur staat en dat ik wil dat ze haar vitaminen binnen heeft. Omdat ik op restaurant graag iets wil kiezen op de kindermenukaart dat ze dan daadwerkelijk ook opeet. Omdat ik ook eens snoeptomaatjes als tussendoortje naar school wil meegeven… En zo kan ik eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan. Een kind hebben dat weinig lust is gewoon niet leuk. Punt.

Tot zover de mug.

Gisterenavond werd dieimagesMARD35F1een olifant.

Elisa krijgt altijd een vieruurtje als ze uit school komt. Omdat wij ’s avonds behoorlijk laat eten. Half acht is geen uitzondering maar eerder een regel bij ons. Gisterenavond was Elisa al van 18 uur aan het zeggen dat ze honger had. Een gekend fenomeen, meestal gevolgd door mama die haar eten dan maar klaarmaakt en dan nog eens gevolgd door Elisa die na vijf happen (als het goed gaat) genoeg heeft. Gisterenavond ging ze het mij niet nog eens lappen tot ze om kwart voor zeven met de boodschap kwam dat ze écht honger had. Ik trapte er natuurlijk met mijn beide voeten in en begon dan maar aan het avondmaal. Wat, tussen haakjes, heel ambetant is aangezien papa dan later thuiskomt en je de boel dan moet warm én eetbaar zien te houden… Maar goed, daar stond ik dus, patatjes te schillen, worteltjes bereiden, vlees bakken. Afin, ik moet het jullie niet uitleggen… Klein maar niet onbelangrijk detail: aan mijn rechterbeen hangde ondertussen een peuter te huilen.

Kwart na zeven. Elisa’s bordje staat op tafel. Misschien nóg een niet onbelangrijk detail: mama had speciaal voor haar de worteltjes en de patatjes fijngestampt zodat ze eigenlijk een soort van wortelpuree voor haar neus kreeg. En dan. Elisa neemt een hap en begint: “maar de worteltjes smaken een beetje raar en het vlees…” Ik greep het bord weg vanonder haar neus en zei: “dan eet je maar niks” gevolgd door “en een hele week geen koeken of snoepen, niks van zoetigheid en geen tv”. Ja, ik weet het. Ik heb misschien een heel klein beetje overgereageerd en misschien ook een heel klein beetje te streng geweest met mijn straf. Zondag moeten we namelijk naar het verjaardagsfeestje van haar nichtje. OEPS!

Gelukkig is Florian een kleine Bourgondiër. Of hoe verschillend een broer en een zus kunnen zijn.

Tags: ,

Kletskous.

Mijn dochter is een kletskous. Ze zal wel niet uniek zijn daarin. Het is waarschijnlijk een eigenschap van dochters. Of het zit gewoon in de vrouwelijke genen. Ze kletst haar oren van haar lijf en vertelt verhalen die zo accuraat zijn dat ik er dikwijls versteld van sta te kijken. Het enige probleem is… Ze vertelt niks aan ons.

35.%20Kletskous

Vorige week zat mijn man voor een kleine computer-herstel-opdracht bij zijn ouders. Hij had Elisa meegenomen. Terwijl hij in de bureau het internet weer up and running poogde te krijgen, hoorde hij mijn dochter in de keuken non-stop kletsen tegen haar oma. Wat ze daar allemaal aan het vertellen was, weet ik niet, zei mijn man thuis tegen mij maar ze zweeg gewoon geen minuut.

Deze week dan. Het viel mij voor het eerst ook echt op. Maandag had ik afgesproken met mijn mama in ’t Kakelende Kippenmuseum. Terwijl we daar iets aten, vertelde Elisa aan oma over haar vakantie. Dus, oma, eerst zijn we naar een vakantiehuis geweest en dan naar de Efteling. Daar sliepen we in een hoteletje… Terwijl zij zo aan het vertellen was, was ik voornamelijk bezig met de achtervolging op Florian in te zetten. Mama’s met peuters herkennen het misschien wel: voorkomen dat hij niet ontsnapt naar buiten of voorkomen dat hij de eieren die je daar kon kopen niet op de vloer gooide. Telkens als ik weer een momentje vond om toch even te gaan zitten, was mijn dochter daar niet zo gelukkig mee. Nee mama, niet luisteren. Als ik neerzat, moest ik dus vooral ergens in de ruimte staren en doen alsof ik niet aan het luisteren was, anders kreeg ik gewoon onder mijn voeten van mijn eigen dochter.
Gisteren had ik afgesproken met een collega-vriendin. Eerst op het speeltuintje aan het Astridpark en daarna gingen we nog een korte wandeling maken met een koffiepauze in Vero Caffe. Op de wandeling had Elisa de hand van mijn vriendin vast en besliste ze dat het haar moment was om ook eens iets te vertellen.

IMG_3850

Als je in de Efteling bent dan ga je naar het sprookjesbos. Eerst zie je het kasteel van Doornroosje. Je gaat naar boven en dan zie je Doornroosje slapen achter glas. Dan heb je ook nog een deur die je niet open kan doen. Dan kom je uit het kasteel en ga je terug naar beneden. Dan… euh, mama wat is het volgende dat je tegenkomt? Daar heb ik haar eventjes halt gehouden want het kind was werkelijk van plan om elk detail van het sprookjesbos met mijn vriendin te delen.

’s Avonds kwam papa thuis en vroeg aan Elisa wat ze vandaag gedaan had. Gewoon. Naar de speeltuin en een beetje gewandeld was haar antwoord. Daar moeten wij het dus als mama en papa mee doen. Er is nu geen school maar tijdens het schooljaar is haar favoriete antwoord op onze wat-heb-je-vandaag-gedaan-vraag: dat weet ik niet meer. We gaan het maar niet persoonlijk nemen, zeker?

Tags: , ,

Kleuterliefde en een peuter met een missie.

Kleuterliefde.

tumblr_m5rxib4GD11ryyr0eo1_500

Al kort na de geboorte van Florian had Elisa beslist dat ze met haar broer wilde trouwen. In het begin probeerden we haar nog uit te leggen dat een broer en een zus technisch gezien niet samen in het huwelijksbootje konden stappen maar onze dochter was daardoor niet van haar stuk te brengen en bleef volhouden dat ze met Florian zou trouwen. Sedert een week ofzo heeft ze echter een andere verloofde, een klasgenootje. Het is grote liefde tussen die twee al heeft het jongentje in kwestie het nog een stukje erger te pakken dan Elisa zelf. Verder dan sporadisch even te vermelden dat ze verliefd is op A. en met A. gaat trouwen en niet meer met Florian gaat het niet. De rest van het ganse liefdesverhaal moest ik van de juf vernemen toen ik de twee eens betrapte op een stevige knuffel: “jaja, ’t is grote liefde, ze spelen de hele dag samen in het huisje van mama en papa”. 
Aangezien A. heel plots de liefde van haar leven is geworden en de grote vakantie nu wel heel dichtbij komt, besloot ik vanmorgen aan Elisa’s schoonmama-in-spé te vragen of A. eens mocht komen spelen in de vakantie. De mama van A. reageerde blij want haar zoon kan blijkbaar niet over Elisa zwijgen. “Elke avond is het Elisa dit en Elisa dat en ik mis Elisa. Hij zei dat hij het jammer vond dat hij geen foto van Elisa heeft en ik zei: ze staat toch op de klasfoto? En nu loopt hij ganse dagen rond met de klasfoto in zijn handen.” Ik kreeg haast medelijden met het ventje… Maar ik vind het ook wel heel schattig. Benieuwd of het in september nog altijd grote liefde zal zijn.

Een peuter met een missie.

WP_20150629_003

Het zal Florian worst wezen dat zijn zus verliefd is op een ander. Want Florian heeft een missie. Nu hij kan stappen, wil en zal hij absoluut de wereld ontdekken. Hij krijgt veel oooh’s en amai’s, stapt hij al? Ja, het is rap en ja, het is leuk maar verdorie… Het heeft ook zo zijn nadelen! Binnenshuis vind ik het leuk en handig: hij gaat en staat waar hij wil en hij doet wat hij wil (of toch ongeveer). Maar zodra ik een voet uit de deur zet, wil monsieur Florian de wereld ontdekken.

Zo bedacht ik vorige week dat hij best het stukje van de auto tot aan onze voordeur kon stappen maar meneer weigert resoluut aan de hand te stappen dus was ik wel verplicht van hem toch te dragen. Waarop hij natuurlijk reageerde alsof ik hem aan het vermoorden was toen ik hem terug oppakte.

Of moet ik vertellen over die keer dat ik in de Standaard Boekhandel iets moest ophalen en het me amper lukte om in de wachtrij aan de kassa te gaan staan omdat Florian de rekken wou gaan reorganiseren?

Of misschien kan ik nog even vermelden hoe moeilijk het geworden is om bijvoorbeeld in de wachtzaal van de huisarts of het ACV te zitten? Ik kan het zelfs geen zitten noemen. Achter de kleine aanlopen, is een betere omschrijving. En ondertussen op mijn klok kijken en hopen dat het snel aan ons is.

Onze kleine man is 14 maanden geworden vandaag en hij is onbevreesd. De wereld ligt aan zijn voeten. En mama?Mama vraagt zich af hoe ze de komende grote vakantie zal overleven…

Tags: , , , ,

Over leeftijdsverschil.

ad067226eeb2743e9d00cdfdae4c0647

Het kan een persoonlijke keuze zijn of het kan de natuur zijn die het voor jou bepaald heeft… Wanneer begin je aan een tweede? In ons geval was het een combinatie van de twee. Elisa en Florian schelen bijna dag op dag vier jaar en eigenlijk vind ik dat, in onze situatie, perfect.

Elisa was al ruim de leeftijd van twee en een half gepasseerd voor we met het idee begonnen spelen om dan toch maar voor een tweede te gaan. Al de tijd daarvoor waren we er steevast van overtuigd dat we het bij eentje wilden houden. Dat had te maken met het feit dat Elisa nooit geen grote slaper was geweest en al zeker geen makkelijke baby maar ook met het financiële plaatje van twee in plaats van één hielden we rekening. Dus het duurde even voor de zin in een tweede kwam. Tegen de tijd dat die zin er was, hadden de meeste mensen in onze nauwe omgeving zich bij het idee neergelegd dat we het bij één zouden houden. Ik vind het trouwens onvoorstelbaar hoe snel na de geboorte van je eerste mensen al beginnen vragen: “en, komt er nog een tweede?”. Dus toen Elisa in de familie aankondigde dat ze een grote zus zou worden, reageerde iedereen verrast.

Toen ik in eerste instantie niet onmiddellijk zwanger raakte na onze beslissing om toch voor een tweede te gaan, leek het leeftijdsverschil plots een grote barrière voor me. Ze zouden maar een grote drie jaar schelen en dat vond ik prima maar dan verstreken de maanden en kwam die grens van vier jaar eraan. Dat leek me plots zo onoverkomelijk veel. Ik weet niet of er statistieken bestaan van een gemiddeld leeftijdsverschil tussen een eerste en een tweede maar als ik zo in mijn nabije omgeving kijk dan vermoed ik dat het gemiddelde toch wel rond de twee à drie jaar ligt. Voor ons was die mogelijkheid weg en toen de gynaecoloog de uitgerekende datum van 4 mei 2014 aankondigde was een leeftijdsverschil van vier jaar tot bijna dag op dag bereikt.

30672970725924b8498143ef1b7d3993

Uiteindelijk ben ik blij met dat leeftijdsverschil van vier jaar. Ik zie er bijna alleen maar de voordelen van in. Dat het voor een stuk herbeginnen is omdat je eerste ondertussen al uit de pampers is, ja dat is waar. Maar of dat nu per sé een nadeel is dat weet ik zo nog niet.

De voordelen:
* ik heb mijn dochter heel veel exclusieve aandacht kunnen geven tijdens haar baby- en peuterjaren. Doordat zij ondertussen groter en zelfstandiger is, kan ik nu hetzelfde doen voor Florian.
* Elisa is groot genoeg om al eens een handje toe te steken.
* als ik ga winkelen of thuiskom met een hoop boodschappen heb ik maar één kleintje waar ik rekening mee moet houden. Ik kan mij in de verste verte niet inbeelden hoe ik met twee kleine pagadders een tripje naar de supermarkt zou overleven…
* onlangs las ik dat bij een leeftijdsverschil van twee of drie jaar de kans op jaloezie tussen broers en zussen het grootst is. Bij grotere leeftijdsverschillen is die kans blijkbaar veel kleiner. Ik kan dat alleen maar beamen. Hout vasthouden maar tot nu toe is Elisa nog geen enkele seconde jaloers geweest op haar broer.
* ik heb niks van babyspullen of autozitjes in tweevoud moeten kopen. Tegen de tijd dat we de spullen die we voor Elisa gebruikt hadden voor Florian nodig hadden was Elisa er al lang uitgegroeid. Andere financiële voordelen zijn: geen dubbele crèche of pamper rekeningen en als ze later gaan verder studeren zal dat normaalgezien ook niet tegelijkertijd zijn.

Voor mij is het voorlopig dus perfect zo.

En hoe zit dat bij jullie?

Tags: , , , , ,

Een ballon levenswijsheid.

c0735422099ab67fda801635fcf297a1

 

Mijn dochter heeft geluk. Ze hoeft bijna nooit in de naschoolse opvang te blijven. Behalve op woensdag. Op woensdag stopt haar schooldag al om half twaalf terwijl bij mij op school de bel pas gaat om tien na twaalf. Zo ook gisteren. Het was mooi weer en dus vond ik mijn dochter buiten op de speelplaats. Ik zag haar eerst op haar rug. Een typisch tafereeltje: mijn dochter en twee jongens uit haar klas, aan het spelen met een ballon. Er was nog een behoorlijke afstand tussen mij en dat tafereel en mijn eerste idee was om wat op afstand te blijven zodat ze vijf minuutjes kon blijven verder spelen. Maar toen draaide ze zich om en zag ik aan haar gezichtje dat het verkeerd zat. Dus ik riep haar naam. Ze zag mij en kwam op mij afgelopen, haar armen naar mij uitgestrekt en ze vloog, letterlijk, huilend in de mijne.

Zij had de ballon gekregen van de juf, zo bleek en de jongens hadden hem van haar afgepakt. Het simpelste kinderakkefietje uit de geschiedenis van de mensheid. En toch. Het hield me bezig en ik wist niet goed waarom. Het zal wel niet de eerste kinderruzie geweest zijn die ze op school had en het zal zeker ook niet de laatste zijn. Het was wel de eerste keer dat ik er getuige van was. Ze wordt groot, mijn kleine meid en meer en meer zal ze geconfronteerd worden met situaties die ze niet altijd de baas kan.

Het was maar een ballon” maar die ballon deed me dubbel en dik beseffen dat ik er niet altijd voor haar zal kunnen zijn. Dat ik haar niet altijd zal kunnen beschermen tegen de grote, boze wereld. En daarom hield die ballon me bezig. Het hoort allemaal bij het leven en ook mijn dochter zal wel niet gespaard worden. Ook zij zal kwetsen en gekwetst worden. Ik hoop alleen dat ze weet dat ze altijd huilend in mijn armen mag vallen. Ook al is zij dertig en ik zestig.

bcac234a2b4104d0d7ae53f95b61c486

 

Tags: , ,

Het verhaal van mijn dochter en haar deuren…

closed-door

Gisteren hadden we dan eindelijk het langverwachte communiefeest in onze familie. Herinner je je nog de jumpsuit discussie die ik had met mijn man? Om even een kleine zijweg in te slaan van wat ik hier eigenlijk wil vertellen… Het is uiteindelijk geen jumpsuit geworden voor gisteren. Alhoewel ik een jumpsuit nog altijd heel mooi vind, ik heb er geen gevonden waarvan ik dacht: “deze staat me nu”.

Maar goed. Op het communiefeest van gisteren had mijn schoonzus een heel tof springkasteel met klimtrap en glijbaan voorzien voor de kindjes. Deze stond buiten. Wij waren binnen. En de grens tussen buiten en binnen was een deur. Uiteraard. Er lag de ganse tijd een klein borsteltje tussen de deur zodat die op een kier bleef en de kindjes makkelijk konden switchen tussen binnen en buiten. Het was namelijk zo’n deur met een duwstang die anders niet zo makkelijk te openen is voor kindjes. Na een tijdje gespeeld te hebben, kwam Elisa plots steeds maar vragen om met haar mee naar buiten te gaan. Ze wou in geen geval meer naar buiten zonder dat er een volwassene met haar meeging. Ik ging een paar keer met haar mee, papa ging mee, opa ging mee… Maar vanaf het moment dat de volwassen metgezel aanstalten maakte om terug naar binnen te gaan, ging onze dochter ook weer naar binnen. Waar ze weer een nieuw slachtoffer zocht om met haar mee te gaan naar buiten. Het ging zo eventjes door en uiteindelijk maakte ik mij een klein beetje kwaad op haar omdat ze daarvoor de ganse tijd al zo flink had gespeeld. En toen kwam de aap uit de mouw (zo zeggen ze dat toch?): de deur was eventjes daarvoor dicht gevallen waardoor de kindjes niet meer naar binnen konden. Dat was mijn aha-moment want mijn dochter en gesloten deuren… Die relatie zit al heel lang stroef.

De eerste keer dat een gesloten deur voor haar een probleem vormde, dateert al van in de tijd dat ze nog naar de crèche ging. Ik weet niet meer hoe oud ze toen was. Waarschijnlijk toch wel al een maand of 20, vermoed ik want ze kon in elk geval al een klein beetje praten. Elisa ging behoorlijk graag naar de crèche. Ze was niet super enthousiast maar het is niet zo dat ze weende of een drama maakte als ik haar afzette. Een paar weken nadat ze van kamer veranderd was, veranderde ook dat. Naar de crèche gaan, was plots een drama geworden. Niemand die er iets van begreep. Dat het met de verandering van kamer te maken had, hadden we wel heel snel door. Maar wat dan precies? We hebben er eventjes het raden naar gehad… Ik weet niet meer hoe we er uiteindelijk achter kwamen (het was waarschijnlijk een combinatie van Elisa die het zelf wat duidelijk probeerde te maken en de mensen van de crèche die het in de gaten hielden) maar het ganse probleem lag eigenlijk bij een jongetje die steeds maar de deur van de kamer toesmeet. Die stond normaal open terwijl de kindjes sliepen maar die jongen deed blijkbaar niet liever of die toesmijten. En dat veroorzaakte een panische angst bij mijn dochter.

Een hele tijd geleden, bleef Elisa eens bij haar oma en opa slapen. Die avond bleef ze maar uit haar bed kruipen en oma had uiteindelijk haar kamerdeur op slot gedaan omdat ze bang was dat Elisa van de trap zou tuimelen. Het gevolg was dat Elisa maanden aan een stuk, voor het slapengaan, tot tien keer toe vroeg: “jullie gaan de deur toch niet op slot doen?”

Ondertussen vraagt ze dat dan wel al een hele poos niet meer maar in tegenstelling tot die tijd, waar haar deuren (van haar slaapkamer kom je eerst in de speelkamer en dan pas in de hal, dus deurEN is wel degelijk correct: ze heeft er twee) nog gewoon toe waren om te slapen, is het nu al een hele tijd zo dat haar deuren allebei wagenwijd moeten openblijven om te slapen. Toen papa drie weken terug naar Amerika vertrokken was en ik Elisa ’s avonds dus in bed moest stoppen (normaal stop ik Florian in en papa Elisa) en uit macht der gewoonte haar deuren dichttrok, hoorde ik haar schreeuwen. Ik had het niet onmiddellijk door en wist niet goed wat er gebeurde… Maar dat schreeuwen was dus gewoon omwille van die deuren die ik dicht deed.

Mijn dochter en haar deuren… Als het aan haar lag dan schafte ze deuren waarschijnlijk gewoon af.

il_fullxfull.654620230_olgh

Tags: , ,

Brief aan Elisa #2

Lieve Elisa,

Eergisterenavond zijn we eens iets uit jouw leven te weten gekomen: in het kringetjes zitten op school vind jij niet leuk. Liedjes leren ook niet. Omdat het teveel herhaald wordt. Dat kan ik mij inbeelden want als er iets is waar jij goed in bent dan is het wel in het memoriseren van liedjesteksten. Je hebt dat talent trouwens van je mama, mocht je het je afvragen…
Het was bij toeval dat we zoiets te weten kwamen. Het ging namelijk over proeven en soms eens iets moeten doen dat je minder leuk vindt. Jij was namelijk van mening dat als je iets niet leuk vindt, je het dan ook niet moet doen. Zoals proeven van je ratatouille, bijvoorbeeld. Mama en papa keken elkaar aan en onze blik sprak boekdelen: tijd voor een kleine levensles. En dus gingen we van start met onze uiteenzetting over hoe je later waarschijnlijk nog heel vaak dingen gaat moeten doen die je niet zo graag doet. Omdat je een beetje vol ongeloof keek, besloot ik er je school bij te betrekken en zo kwamen we te weten dat er toch wel dingen zijn op school die jij niet leuk vindt. Ook al ga je graag en klaag je nooit over school. Elke namiddag na schooltijd maak ik tien minuutjes tijd voor je. Dan eet jij een vieruurtje en drink ik meestal mijn broodnodige koffietje en vraag ik hoe het was op school. “Goed”, is dan jouw standaard antwoord en als ik verder nog iets wil weten dan moet ik ernaar vragen. Helaas is één van jouw andere standaard antwoorden “ik weet het niet meer”. Er moet al iets groots gebeurd zijn vooraleer ik wat te weten kom over jouw dag. En dan nog… Meestal kom ik dingen uit jouw klasgebeuren pas enkele dagen later te weten. Via een andere mama of via de foto’s op je klasblog. Het zal wellicht wat aan de leeftijd liggen of misschien verwacht ik teveel maar toch merk ik, als ik met andere mama’s praat, dat jouw vriendinnetjes toch dat tikkeltje meer vertellen thuis.

Over een klein half jaar ga jij al naar je laatste jaar en studeer je af op de kleuterschool. Ik kan het niet helpen maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik iets gemist heb. Dat heeft wellicht met de komst van je broer te maken. Toen ik afscheid nam van onze tijd met z’n drietjes stond jij nog op de peuter/kleuter rand en nu ben je echt volledig een kleuter. Heel veel dingen zijn er makkelijker op geworden, dat zal ik niet ontkennen maar het koddige peuterke is toch voorgoed weg.

Doordat je broer toch al wat ouder wordt, krijgen we stilletjes aan terug wat meer tijd voor elkaar. Twee weekends terug konden we voor het eerst in lange tijd nog eens naar de cinema. Het was leuk om nog eens een echte mama-dochter date te hebben.

Over twee weken wordt het gaatje in je trommelvlies dichtgemaakt. In de zomer kunnen we dan hopelijk eindelijk terug eens met jou gaan zwemmen. Niet tegenstaand zie ik enorm op tegen die operatie. Maar eerst vakantie. Ik duim voor wat mooi weer. Voor hopelijk voor het eerst in meer dan een jaar tijd wat speeltuin momenten. Voor het eerst gaan we ook eens terug een weekendje weg. Naar Hasselt met z’n vieren. Het is leuk dat we weer wat meer opties krijgen nu je broer wat groter wordt. Voor jou wordt het ook alleen maar leuker, heb ik het gevoel. Je broer mag van geluk spreken met zo’n grote zus die hem zo graag ziet. Dat je eigenlijk niet echt met hem kunt trouwen, later, dat hou ik nog even voor mezelf…

Je mama.

Tags: , , ,

Brief aan Elisa

Lieve Elisa,

Als ik eens vlug doorheen mijn eigen blog lees, lijkt het soms alsof ik maar 1 kindje heb. Elke maand opnieuw schrijf ik een brief aan je broer, schrijf ik over zijn mijlpalen en over de leuke en minder leuke momenten van de voorbije maand met hem. Laten we rechtuit zijn: het is niet eerlijk tegenover jou. Want niet alleen je broer verandert, ook jij verandert. Vorige week hadden we oudercontact. En ook al heb jij nog geen toetsen of examens, toch hechten wij er veel belang aan om op de hoogte te blijven van jouw schoolse vorderingen. Dat je flink bent op school, dat wisten we eigenlijk al maar dat de juf zei “dat ze eigenlijk niets over jou te vertellen had omdat alles zo super is”, daar konden we een jaar geleden alleen nog maar van dromen. Niet dat je niet flink was, een jaar geleden maar je was nog behoorlijk stil en teruggetrokken op school. Nu ben je volledig open gebloeid en natuurlijk kunnen wij dat alleen maar toejuichen. Thuis ben je ook veel mondiger geworden. Bij momenten vind ik je te mondig en zeg je dingen die ik niet verwacht van een vierjarige. Koppigheid, dat is ook iets wat plots bij jou verschenen is. Je papa zegt dat je het van geen vreemde hebt en ik kan hem geen ongelijk geven natuurlijk. Maar ik kan me niet inbeelden dat ik als vierjarige al zo koppig was. De silent-treatment, iets waar ikzelf jarenlang behoorlijk vaardig in ben geweest, dat kun jij nu al. Laten we hopen dat je niet, zoals ik, wacht tot je 30 bent om in te zien dat dat allemaal niet veel zin heeft, zo’n dingen. Maar goed, ik neem het je niet kwalijk natuurlijk, je zal het wel op een of andere manier van mij hebben meegekregen. Stilletjes aan krijg je een eigen willetje en durf je al eens tegen ons in te gaan. Wij winnen nog altijd, natuurlijk maar er komt een tijd dat daar ook een einde aan komt. Als het dat maar is. Je bent een super dochter… Al maanden heb ik te weinig tijd voor jou en toch neem jij dat allemaal zo goed op. Jij hebt jouw broer nog geen seconde kwalijk genomen dat hij bijna al mijn tijd opslorpt en dat hij grotendeels mijn humeur bepaalt. Maar ik verlang oprecht naar de dag dat ik weer meer tijd voor jou kan maken. Sinds ik kortgeleden pinterest ontdekt heb, heb ik al zoveel leuke dingen gezien die ik graag eens met jou zou knutselen maar ik heb er gewoon geen tijd voor. Zoals ik al zei, jij neemt dat allemaal goed op en jij houdt jezelf prima bezig maar ik wil niet de mama zijn die geen tijd heeft voor jou. Ik wil een mama zijn waar je later goede herinneringen aan zal overhouden. In de zin van: “weet je nog, mama, die namiddag dat we een taart bakten en daarna kerstkaarten knutselden?” Ik stel het me misschien allemaal te romantisch voor maar ik wil er in elk geval zijn voor jou. Je bent de ideale dochter, lieve meid, op enkele kleine werkpuntjes na, zoals je eten en het feit dat je momenteel weer elke dag “een ongelukje” hebt (ik heb al was genoeg, kleine miss). Maar dat is het dan ook. Blijf vooral zoals je bent en die kleine werkpuntjes, tja, je hebt nog een heel leven voor je om aan die te werken. Jij bent mijn dochtertje en ik wil dat je weet dat ik trots ben op jou, meid.

Je mama.

Tags: ,