Over leeftijdsverschil.

ad067226eeb2743e9d00cdfdae4c0647

Het kan een persoonlijke keuze zijn of het kan de natuur zijn die het voor jou bepaald heeft… Wanneer begin je aan een tweede? In ons geval was het een combinatie van de twee. Elisa en Florian schelen bijna dag op dag vier jaar en eigenlijk vind ik dat, in onze situatie, perfect.

Elisa was al ruim de leeftijd van twee en een half gepasseerd voor we met het idee begonnen spelen om dan toch maar voor een tweede te gaan. Al de tijd daarvoor waren we er steevast van overtuigd dat we het bij eentje wilden houden. Dat had te maken met het feit dat Elisa nooit geen grote slaper was geweest en al zeker geen makkelijke baby maar ook met het financiële plaatje van twee in plaats van één hielden we rekening. Dus het duurde even voor de zin in een tweede kwam. Tegen de tijd dat die zin er was, hadden de meeste mensen in onze nauwe omgeving zich bij het idee neergelegd dat we het bij één zouden houden. Ik vind het trouwens onvoorstelbaar hoe snel na de geboorte van je eerste mensen al beginnen vragen: “en, komt er nog een tweede?”. Dus toen Elisa in de familie aankondigde dat ze een grote zus zou worden, reageerde iedereen verrast.

Toen ik in eerste instantie niet onmiddellijk zwanger raakte na onze beslissing om toch voor een tweede te gaan, leek het leeftijdsverschil plots een grote barrière voor me. Ze zouden maar een grote drie jaar schelen en dat vond ik prima maar dan verstreken de maanden en kwam die grens van vier jaar eraan. Dat leek me plots zo onoverkomelijk veel. Ik weet niet of er statistieken bestaan van een gemiddeld leeftijdsverschil tussen een eerste en een tweede maar als ik zo in mijn nabije omgeving kijk dan vermoed ik dat het gemiddelde toch wel rond de twee à drie jaar ligt. Voor ons was die mogelijkheid weg en toen de gynaecoloog de uitgerekende datum van 4 mei 2014 aankondigde was een leeftijdsverschil van vier jaar tot bijna dag op dag bereikt.

30672970725924b8498143ef1b7d3993

Uiteindelijk ben ik blij met dat leeftijdsverschil van vier jaar. Ik zie er bijna alleen maar de voordelen van in. Dat het voor een stuk herbeginnen is omdat je eerste ondertussen al uit de pampers is, ja dat is waar. Maar of dat nu per sé een nadeel is dat weet ik zo nog niet.

De voordelen:
* ik heb mijn dochter heel veel exclusieve aandacht kunnen geven tijdens haar baby- en peuterjaren. Doordat zij ondertussen groter en zelfstandiger is, kan ik nu hetzelfde doen voor Florian.
* Elisa is groot genoeg om al eens een handje toe te steken.
* als ik ga winkelen of thuiskom met een hoop boodschappen heb ik maar één kleintje waar ik rekening mee moet houden. Ik kan mij in de verste verte niet inbeelden hoe ik met twee kleine pagadders een tripje naar de supermarkt zou overleven…
* onlangs las ik dat bij een leeftijdsverschil van twee of drie jaar de kans op jaloezie tussen broers en zussen het grootst is. Bij grotere leeftijdsverschillen is die kans blijkbaar veel kleiner. Ik kan dat alleen maar beamen. Hout vasthouden maar tot nu toe is Elisa nog geen enkele seconde jaloers geweest op haar broer.
* ik heb niks van babyspullen of autozitjes in tweevoud moeten kopen. Tegen de tijd dat we de spullen die we voor Elisa gebruikt hadden voor Florian nodig hadden was Elisa er al lang uitgegroeid. Andere financiële voordelen zijn: geen dubbele crèche of pamper rekeningen en als ze later gaan verder studeren zal dat normaalgezien ook niet tegelijkertijd zijn.

Voor mij is het voorlopig dus perfect zo.

En hoe zit dat bij jullie?

Tags: , , , , ,

Een ballon levenswijsheid.

c0735422099ab67fda801635fcf297a1

 

Mijn dochter heeft geluk. Ze hoeft bijna nooit in de naschoolse opvang te blijven. Behalve op woensdag. Op woensdag stopt haar schooldag al om half twaalf terwijl bij mij op school de bel pas gaat om tien na twaalf. Zo ook gisteren. Het was mooi weer en dus vond ik mijn dochter buiten op de speelplaats. Ik zag haar eerst op haar rug. Een typisch tafereeltje: mijn dochter en twee jongens uit haar klas, aan het spelen met een ballon. Er was nog een behoorlijke afstand tussen mij en dat tafereel en mijn eerste idee was om wat op afstand te blijven zodat ze vijf minuutjes kon blijven verder spelen. Maar toen draaide ze zich om en zag ik aan haar gezichtje dat het verkeerd zat. Dus ik riep haar naam. Ze zag mij en kwam op mij afgelopen, haar armen naar mij uitgestrekt en ze vloog, letterlijk, huilend in de mijne.

Zij had de ballon gekregen van de juf, zo bleek en de jongens hadden hem van haar afgepakt. Het simpelste kinderakkefietje uit de geschiedenis van de mensheid. En toch. Het hield me bezig en ik wist niet goed waarom. Het zal wel niet de eerste kinderruzie geweest zijn die ze op school had en het zal zeker ook niet de laatste zijn. Het was wel de eerste keer dat ik er getuige van was. Ze wordt groot, mijn kleine meid en meer en meer zal ze geconfronteerd worden met situaties die ze niet altijd de baas kan.

Het was maar een ballon” maar die ballon deed me dubbel en dik beseffen dat ik er niet altijd voor haar zal kunnen zijn. Dat ik haar niet altijd zal kunnen beschermen tegen de grote, boze wereld. En daarom hield die ballon me bezig. Het hoort allemaal bij het leven en ook mijn dochter zal wel niet gespaard worden. Ook zij zal kwetsen en gekwetst worden. Ik hoop alleen dat ze weet dat ze altijd huilend in mijn armen mag vallen. Ook al is zij dertig en ik zestig.

bcac234a2b4104d0d7ae53f95b61c486

 

Tags: , ,

Het verhaal van mijn dochter en haar deuren…

closed-door

Gisteren hadden we dan eindelijk het langverwachte communiefeest in onze familie. Herinner je je nog de jumpsuit discussie die ik had met mijn man? Om even een kleine zijweg in te slaan van wat ik hier eigenlijk wil vertellen… Het is uiteindelijk geen jumpsuit geworden voor gisteren. Alhoewel ik een jumpsuit nog altijd heel mooi vind, ik heb er geen gevonden waarvan ik dacht: “deze staat me nu”.

Maar goed. Op het communiefeest van gisteren had mijn schoonzus een heel tof springkasteel met klimtrap en glijbaan voorzien voor de kindjes. Deze stond buiten. Wij waren binnen. En de grens tussen buiten en binnen was een deur. Uiteraard. Er lag de ganse tijd een klein borsteltje tussen de deur zodat die op een kier bleef en de kindjes makkelijk konden switchen tussen binnen en buiten. Het was namelijk zo’n deur met een duwstang die anders niet zo makkelijk te openen is voor kindjes. Na een tijdje gespeeld te hebben, kwam Elisa plots steeds maar vragen om met haar mee naar buiten te gaan. Ze wou in geen geval meer naar buiten zonder dat er een volwassene met haar meeging. Ik ging een paar keer met haar mee, papa ging mee, opa ging mee… Maar vanaf het moment dat de volwassen metgezel aanstalten maakte om terug naar binnen te gaan, ging onze dochter ook weer naar binnen. Waar ze weer een nieuw slachtoffer zocht om met haar mee te gaan naar buiten. Het ging zo eventjes door en uiteindelijk maakte ik mij een klein beetje kwaad op haar omdat ze daarvoor de ganse tijd al zo flink had gespeeld. En toen kwam de aap uit de mouw (zo zeggen ze dat toch?): de deur was eventjes daarvoor dicht gevallen waardoor de kindjes niet meer naar binnen konden. Dat was mijn aha-moment want mijn dochter en gesloten deuren… Die relatie zit al heel lang stroef.

De eerste keer dat een gesloten deur voor haar een probleem vormde, dateert al van in de tijd dat ze nog naar de crèche ging. Ik weet niet meer hoe oud ze toen was. Waarschijnlijk toch wel al een maand of 20, vermoed ik want ze kon in elk geval al een klein beetje praten. Elisa ging behoorlijk graag naar de crèche. Ze was niet super enthousiast maar het is niet zo dat ze weende of een drama maakte als ik haar afzette. Een paar weken nadat ze van kamer veranderd was, veranderde ook dat. Naar de crèche gaan, was plots een drama geworden. Niemand die er iets van begreep. Dat het met de verandering van kamer te maken had, hadden we wel heel snel door. Maar wat dan precies? We hebben er eventjes het raden naar gehad… Ik weet niet meer hoe we er uiteindelijk achter kwamen (het was waarschijnlijk een combinatie van Elisa die het zelf wat duidelijk probeerde te maken en de mensen van de crèche die het in de gaten hielden) maar het ganse probleem lag eigenlijk bij een jongetje die steeds maar de deur van de kamer toesmeet. Die stond normaal open terwijl de kindjes sliepen maar die jongen deed blijkbaar niet liever of die toesmijten. En dat veroorzaakte een panische angst bij mijn dochter.

Een hele tijd geleden, bleef Elisa eens bij haar oma en opa slapen. Die avond bleef ze maar uit haar bed kruipen en oma had uiteindelijk haar kamerdeur op slot gedaan omdat ze bang was dat Elisa van de trap zou tuimelen. Het gevolg was dat Elisa maanden aan een stuk, voor het slapengaan, tot tien keer toe vroeg: “jullie gaan de deur toch niet op slot doen?”

Ondertussen vraagt ze dat dan wel al een hele poos niet meer maar in tegenstelling tot die tijd, waar haar deuren (van haar slaapkamer kom je eerst in de speelkamer en dan pas in de hal, dus deurEN is wel degelijk correct: ze heeft er twee) nog gewoon toe waren om te slapen, is het nu al een hele tijd zo dat haar deuren allebei wagenwijd moeten openblijven om te slapen. Toen papa drie weken terug naar Amerika vertrokken was en ik Elisa ’s avonds dus in bed moest stoppen (normaal stop ik Florian in en papa Elisa) en uit macht der gewoonte haar deuren dichttrok, hoorde ik haar schreeuwen. Ik had het niet onmiddellijk door en wist niet goed wat er gebeurde… Maar dat schreeuwen was dus gewoon omwille van die deuren die ik dicht deed.

Mijn dochter en haar deuren… Als het aan haar lag dan schafte ze deuren waarschijnlijk gewoon af.

il_fullxfull.654620230_olgh

Tags: , ,

Brief aan Elisa #2

Lieve Elisa,

Eergisterenavond zijn we eens iets uit jouw leven te weten gekomen: in het kringetjes zitten op school vind jij niet leuk. Liedjes leren ook niet. Omdat het teveel herhaald wordt. Dat kan ik mij inbeelden want als er iets is waar jij goed in bent dan is het wel in het memoriseren van liedjesteksten. Je hebt dat talent trouwens van je mama, mocht je het je afvragen…
Het was bij toeval dat we zoiets te weten kwamen. Het ging namelijk over proeven en soms eens iets moeten doen dat je minder leuk vindt. Jij was namelijk van mening dat als je iets niet leuk vindt, je het dan ook niet moet doen. Zoals proeven van je ratatouille, bijvoorbeeld. Mama en papa keken elkaar aan en onze blik sprak boekdelen: tijd voor een kleine levensles. En dus gingen we van start met onze uiteenzetting over hoe je later waarschijnlijk nog heel vaak dingen gaat moeten doen die je niet zo graag doet. Omdat je een beetje vol ongeloof keek, besloot ik er je school bij te betrekken en zo kwamen we te weten dat er toch wel dingen zijn op school die jij niet leuk vindt. Ook al ga je graag en klaag je nooit over school. Elke namiddag na schooltijd maak ik tien minuutjes tijd voor je. Dan eet jij een vieruurtje en drink ik meestal mijn broodnodige koffietje en vraag ik hoe het was op school. “Goed”, is dan jouw standaard antwoord en als ik verder nog iets wil weten dan moet ik ernaar vragen. Helaas is één van jouw andere standaard antwoorden “ik weet het niet meer”. Er moet al iets groots gebeurd zijn vooraleer ik wat te weten kom over jouw dag. En dan nog… Meestal kom ik dingen uit jouw klasgebeuren pas enkele dagen later te weten. Via een andere mama of via de foto’s op je klasblog. Het zal wellicht wat aan de leeftijd liggen of misschien verwacht ik teveel maar toch merk ik, als ik met andere mama’s praat, dat jouw vriendinnetjes toch dat tikkeltje meer vertellen thuis.

Over een klein half jaar ga jij al naar je laatste jaar en studeer je af op de kleuterschool. Ik kan het niet helpen maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik iets gemist heb. Dat heeft wellicht met de komst van je broer te maken. Toen ik afscheid nam van onze tijd met z’n drietjes stond jij nog op de peuter/kleuter rand en nu ben je echt volledig een kleuter. Heel veel dingen zijn er makkelijker op geworden, dat zal ik niet ontkennen maar het koddige peuterke is toch voorgoed weg.

Doordat je broer toch al wat ouder wordt, krijgen we stilletjes aan terug wat meer tijd voor elkaar. Twee weekends terug konden we voor het eerst in lange tijd nog eens naar de cinema. Het was leuk om nog eens een echte mama-dochter date te hebben.

Over twee weken wordt het gaatje in je trommelvlies dichtgemaakt. In de zomer kunnen we dan hopelijk eindelijk terug eens met jou gaan zwemmen. Niet tegenstaand zie ik enorm op tegen die operatie. Maar eerst vakantie. Ik duim voor wat mooi weer. Voor hopelijk voor het eerst in meer dan een jaar tijd wat speeltuin momenten. Voor het eerst gaan we ook eens terug een weekendje weg. Naar Hasselt met z’n vieren. Het is leuk dat we weer wat meer opties krijgen nu je broer wat groter wordt. Voor jou wordt het ook alleen maar leuker, heb ik het gevoel. Je broer mag van geluk spreken met zo’n grote zus die hem zo graag ziet. Dat je eigenlijk niet echt met hem kunt trouwen, later, dat hou ik nog even voor mezelf…

Je mama.

Tags: , , ,

Brief aan Elisa

Lieve Elisa,

Als ik eens vlug doorheen mijn eigen blog lees, lijkt het soms alsof ik maar 1 kindje heb. Elke maand opnieuw schrijf ik een brief aan je broer, schrijf ik over zijn mijlpalen en over de leuke en minder leuke momenten van de voorbije maand met hem. Laten we rechtuit zijn: het is niet eerlijk tegenover jou. Want niet alleen je broer verandert, ook jij verandert. Vorige week hadden we oudercontact. En ook al heb jij nog geen toetsen of examens, toch hechten wij er veel belang aan om op de hoogte te blijven van jouw schoolse vorderingen. Dat je flink bent op school, dat wisten we eigenlijk al maar dat de juf zei “dat ze eigenlijk niets over jou te vertellen had omdat alles zo super is”, daar konden we een jaar geleden alleen nog maar van dromen. Niet dat je niet flink was, een jaar geleden maar je was nog behoorlijk stil en teruggetrokken op school. Nu ben je volledig open gebloeid en natuurlijk kunnen wij dat alleen maar toejuichen. Thuis ben je ook veel mondiger geworden. Bij momenten vind ik je te mondig en zeg je dingen die ik niet verwacht van een vierjarige. Koppigheid, dat is ook iets wat plots bij jou verschenen is. Je papa zegt dat je het van geen vreemde hebt en ik kan hem geen ongelijk geven natuurlijk. Maar ik kan me niet inbeelden dat ik als vierjarige al zo koppig was. De silent-treatment, iets waar ikzelf jarenlang behoorlijk vaardig in ben geweest, dat kun jij nu al. Laten we hopen dat je niet, zoals ik, wacht tot je 30 bent om in te zien dat dat allemaal niet veel zin heeft, zo’n dingen. Maar goed, ik neem het je niet kwalijk natuurlijk, je zal het wel op een of andere manier van mij hebben meegekregen. Stilletjes aan krijg je een eigen willetje en durf je al eens tegen ons in te gaan. Wij winnen nog altijd, natuurlijk maar er komt een tijd dat daar ook een einde aan komt. Als het dat maar is. Je bent een super dochter… Al maanden heb ik te weinig tijd voor jou en toch neem jij dat allemaal zo goed op. Jij hebt jouw broer nog geen seconde kwalijk genomen dat hij bijna al mijn tijd opslorpt en dat hij grotendeels mijn humeur bepaalt. Maar ik verlang oprecht naar de dag dat ik weer meer tijd voor jou kan maken. Sinds ik kortgeleden pinterest ontdekt heb, heb ik al zoveel leuke dingen gezien die ik graag eens met jou zou knutselen maar ik heb er gewoon geen tijd voor. Zoals ik al zei, jij neemt dat allemaal goed op en jij houdt jezelf prima bezig maar ik wil niet de mama zijn die geen tijd heeft voor jou. Ik wil een mama zijn waar je later goede herinneringen aan zal overhouden. In de zin van: “weet je nog, mama, die namiddag dat we een taart bakten en daarna kerstkaarten knutselden?” Ik stel het me misschien allemaal te romantisch voor maar ik wil er in elk geval zijn voor jou. Je bent de ideale dochter, lieve meid, op enkele kleine werkpuntjes na, zoals je eten en het feit dat je momenteel weer elke dag “een ongelukje” hebt (ik heb al was genoeg, kleine miss). Maar dat is het dan ook. Blijf vooral zoals je bent en die kleine werkpuntjes, tja, je hebt nog een heel leven voor je om aan die te werken. Jij bent mijn dochtertje en ik wil dat je weet dat ik trots ben op jou, meid.

Je mama.

Tags: ,

Brief aan Elisa

Lieve Elisa,

Je eerste dansles zit er op. Dat is op zich niet speciaal en toch voelt het een beetje als een nieuwe fase aan. Ik ben de laatste maanden zo erg bezig geweest met je broer dat ik soms vergeet dat jij ondertussen ook aan het groeien en aan het veranderen bent. Het feit dat je nu officieel lid bent van een dansschool maakt dat ik hier weer eventjes aan herinnerd word. Je bent plots oud genoeg om al “lid van” iets te zijn.
Ik hoor mezelf vaak tegen mensen zeggen: “ik zal blij zijn als we eens een jaartje verder zijn” en daarmee bedoel ik eigenlijk dat ik blij zal zijn dat jouw broer een jaartje ouder is. Ik vond het namelijk bij jou een leuke leeftijd zo tussen één en twee jaar. Het leren lopen en het beginnend gebabbel. Eindelijk een einde aan dat eindeloze gezeul met de maxi-cosi. Ik weet nog wat voor verademing het was eens jij op je voetjes kon staan en ik eindelijk mijn handen vrij had voor andere dingen. Het mag met je broer ook al zo ver zijn voor mij part. Maar dan realiseer ik me dat jij dan al vijf  jaar wordt en ik ben een beetje bang dat ik je vierde levensjaar wat zal “gemist” hebben. Het is zo dubbel allemaal. Ik ben zo benieuwd naar hoe ons gezinnetje zal evolueren eens Florian iets ouder is en toch… Toch mag de tijd aan de andere kant ook eventjes stil staan.

Continue reading →

Tags: , ,

Elisa, van baby tot kleuter

Lieve Elisa,

Mijn kleine, grote meid… Zo kan ik je momenteel het beste omschrijven. Je werd letterlijk “groot” (in mijn ogen dan) de dag dat je broer geboren werd . Je Pampers leken plots gigantisch, je benen tientallen centimeters langer. Alles aan jou was plots groot. Je bent een echte kleuter geworden. Dat merken we hier thuis aan alles: je krijgt een eigen mening, hebt grote manieren en de woorden pipi, kaka en alles die daar verband mee houdt (zoals de favoriet “poepescheet”) vliegen ons dagelijks om de oren. Een paar dagen geleden hebben we ook je babyfoon voorgoed opgeborgen wegens “ik heb dat toch niet meer nodig – dat is voor baby’s – en ik kom wel zelf naar beneden als er iets is.”. We zijn nu grote vakantie maar wat ben jij verandert zeg het voorbije schooljaar. Van een peuter ben je naar kleuter geëvolueerd. Waar ik je in september moest afzetten op school, zoekende naar een juf aan wie je een hand kon geven tot de bel ging. Soms jij en ik, beide met de tranen in de ogen afscheid nemende – daar moest ik tegen juni staan bedelen om überhaupt nog maar een afscheidszoen van je te krijgen. Het stille, soms angstige meisje van weleer is voorgoed verdwenen. Bij momenten ben je een echte wildebras geworden. Soms lijkt het alsof ik even met mijn ogen heb geknipperd en dat jij een andere meid bent geworden. We waren nochtans niet zo goed begonnen, jij en ik. Het moederschap overdonderde me namelijk nogal. Je was, net als je broer, een refluxbaby. Eens de reflux onder controle was, moest je naar de crèche en hoe klein je ook was, je ging echt niet graag. Dan kwam onze eerste winter samen en volgde oorontsteking na oorontsteking. Ondertussen kreeg je ook nog tandjes en die gingen gepaard met veel last en weinig slaap. Je was erg traag met je grove motoriek waardoor je bij momenten een erg gefrustreerde baby was. Ik vond het dus echt geen feest, dat eerste jaar. De eerste keer dat ik echt kon beginnen genieten van mijn rol als mama was in september 2011. Ik had toen besloten mijn job in de privé in te ruilen voor een job in het onderwijs. Ik was dus met andere woorden werkloos die bewuste septembermaand. Op zich was er niks speciaals aan maar het was prachtig weer en we schuimden speeltuintjes af. Jij, zittende met je emmer en je schopje in het zand, je genoot zichtbaar en ik genoot met je mee. Daarna is het eigenlijk alleen maar plezanter geworden. Continue reading →

Tags: , , ,