“Waarover zal je volgende blogbericht gaan?” vroeg mijn man gisteren.

“Geen flauw idee,” antwoordde ik.

De zoon besloot daar een stokje voor te steken.

Eigenlijk zou ik dit beter niet schrijven want ik vrees een beetje voor een bezoek van de dienst kinderbescherming… Mijn babyzoon is helemaal niet mijn babydochter van vier jaar geleden. Babydochter Elisa die zat. Daarmee bedoel ik: je zette haar ergens neer en die bleef ter plekke zitten en dit veranderde niet tijdens de eerste 13 maanden van haar leven. Op 18 maanden had ze eindelijk door hoe ze zelfstandig moest stappen. Maar draaien, haar rechtop trekken, van lig terug naar zit komen… Korte samenvatting: haar grove motoriek, dat was een ramp. Vreselijk. Ze kon het gewoon niet. Afin, het is helemaal goed gekomen. Om maar een beeld te schetsen van wat voor baby ik gewoon ben. Florian, dat is andere koek. Dat had ik al behoorlijk snel door maar ik geraak er maar niet aan gewend. We hadden het de laatste weken al zo vaak tegen elkaar gezegd, mijn man en ik: “we gaan daar nog eens een stoot mee tegenkomen…”

We waren hier thuis te voet met de buggy richting Brugge vertrokken en kregen algauw een hongertje. Het werd de tapasbar, die ik hier nu niet bij naam ga noemen, waar we vaak komen en waar het meestal wel goed meevalt qua drukte. Dat het er gisteren in tegenstelling tot anders wel druk was, dat ga je natuurlijk nooit anders zien… We hadden een paar tapas besteld en voor mijn laatste, een vleeskroket, besloot ik de zoon eventjes in zijn buggy te zetten met een boterhammetje in zijn hand om hem mee bezig te houden. Die vleeskroket opeten, dat was een kwestie van hoogstens twee minuten en dus deed ik de zoon niet vast. De kroket was op en Elisa’s eten werd juist dan voor haar neus gezet en dus ging ik eerst vlug nog even haar vlees voor haar snijden… En dat was het moment waarop Florian besloot dat er naast zijn buggy beslist iets interessants ging te zien zijn op de grond. Dus meneer ging helemaal voorover leunen om over de rand van zijn buggy te kunnen kijken… Veel te ver… En daar ging hij, in duikvlucht naar beneden. Ik zag het wel gebeuren maar je begrijpt hoe snel zo’n dingen gaan. Ik kon hem nog net aan zijn ene voetje grijpen maar hoorde toch zijn hoofd op de grond bonken. Wat een vreselijk moment. Hij huilde direct en ik wist: er is niks aan de hand maar mijn leven is alvast weer met een jaar ingekort en ik heb mijn lesje nu wel geleerd. Florian is het waarschijnlijk al weer lang vergeten maar ik ben er nog altijd niet goed van. En dan nog een klein detail: er zat ook nog eens een BV in het restaurant om het helemaal goed te maken. Oh, en niet te vergeten: ook nog drie andere gezinnen met kinderen in de leeftijdscategorie van Florian. Ik wil niet weten wat ze over me dachten.

7e11119ce762cf65ae6a0d926e1d60ce

Tags: , ,