Een werkupdate.

Mijn timing kon eigenlijk beter maar het is lang geleden dat ik hier nog eens iets over mijn werk schreef. Als onderwijzeres over ’t werk schrijven zo aan de begin van de vakantie… Eigenlijk zou ik over mijn vakantieplannen moeten schrijven maar die heb ik niet echt, behalve zien wat de dag brengt, hopen op eindelijk wat zomers weer en een reis van twee weken naar Denemarken in augustus. Veel kan ik daar verder niet over kwijt. Over het werk eigenlijk ook niet maar ik vond het wel belangrijk om er toch nog eens iets over te schrijven. Gewoon om jullie op de hoogte te houden maar ook om mede-onderwijzers die hier op mijn blog belanden omdat ze op de sukkel zijn in het onderwijs een hart onder de riem te steken.

Ik weet nog dat ik vorig schooljaar heel wat van mij heb moeten afschrijven op deze blog. Het ging namelijk allemaal niet zo vlot op de school waar ik toen werkte en uiteindelijk kwam het tot de ultieme botsing met mijn toenmalige directeur. Anyways, ook al kreeg ik ondanks die botsing opnieuw een fulltime job aangeboden in die school, ik was namelijk ook TADD’er (de eerste stap op de lange weg naar een vaste benoeming) geworden, ergens eind augustus besloot ik om terug een sprong in de werkonzekerheid te nemen en die fulltime te laten voor wat hij was… Liever werkonzekerheid dan ongelukkig op het werk.

September bracht me niet veel behalve een job in een slecht statuut. Na één dag nam ik al mijn ontslag. Oktober en november brachten me een aantal interimopdrachten. Maar ondertussen had ik wel een doel om naar uit te kijken. Ik was namelijk de directeur van waar Elisa op school zit al een aantal keer gaan ambeteren. De zorgjuf op haar school zou eind november uitvallen omwille van een operatie aan haar knie en hij beloofde me dat ik die vervanging zou krijgen, tenminste als er niemand met voorrang op mij zonder werk zat. Ik had geluk, de interim bleek eind november de mijne te zijn en ik kreeg nog meer geluk want de juf van het vierde besloot rond die tijd dat ze vanaf januari maar parttime meer zou werken. Aangezien de interimopdracht voor de zorgjuf ook maar om een parttime betrekking ging, kon ik de twee combineren. Na de kerstvakantie was ik dus fulltime aan de slag in de school van mijn dochter en dat is zo gebleven tot het einde van het schooljaar. Het was het eerste schooljaar dat ik kon zeggen dat ik mijn job graag deed. Wat een verschil met mijn vorige school, mijn vorige directeur maar ook met mijn vorige leerlingen (leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs zijn nu eenmaal niet het meest dankbare publiek). Het was trouwens ook de eerste keer in mijn zevenjarige carrière dat ik cadeautjes kreeg op het einde van het schooljaar. Onze voorraad chocolade is aangevuld, dat kan ik wel zeggen.

image

En ik heb nog meer geluk… Ook al kost het me opnieuw nog minstens twee schooljaren om weer TADD’er te worden (werken in een andere scholengroep betekent altijd opnieuw vanaf nul starten), ik heb toch opnieuw werk voor een gans schooljaar. Niet meer de duobaan met de juf van het vierde (iemand met voorrang op mij kreeg die uiteraard) maar ik word parttime co-teacher in het zesde. Het is de eerste keer dat de school het systeem van co-teaching uitprobeert en ik vind het best wel een leuke uitdaging om samen met de vaste juf van het zesde te gaan kijken hoe we het allemaal gaan aanpakken.

Ik heb werk en ik amuseer mij. Dat is het voornaamste. Ik kan nu ook meer genieten van de vakantie want in september wacht mij voor de verandering eens een job en geen onzekerheid.

Tags: , ,

Juf en mama.

Het is eventjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn werk. Na mijn beslissing om niet meer terug aan de slag te gaan in de school waar ik de laatste drie en een halve schooljaren van mijn werkleven sleet… En na de mooie aanbieding van eind september die uiteindelijk toch niet zo’n mooie aanbieding bleek te zijn, schreef ik er niks meer over. Er was niet veel over te schrijven ook niet. Ik deed interims. Uiteindelijk had ik in oktober maar vier werkloze dagen en in november vijf. Ik kon het slechter gedaan hebben…

Ik aasde eigenlijk al een tijdje op een job in Elisa’s school. Want: hoe handig is dat niet? En nu is het sedert twee weken eindelijk zover: ik heb werk op de school van mijn dochter. In eerste instantie mocht ik de zorgjuf vervangen, die geopereerd moest worden en daardoor drie maanden out is. Ongeveer drie weken geleden, kreeg ik daar een extra aanbod bij. De juf van het vierde had namelijk beslist om vanaf januari parttime te beginnen werken en aangezien de vervanging die ik nu doe ook maar parttime is, kan ik de twee perfect combineren!

Juf en mama. De eerste week deed het wat raar. De kleuterjuffen van Elisa, bijvoorbeeld, ge weet wel, als ouder noem je die ook juf-en-dan-pas-hun-naam. Maar een collega spreek je natuurlijk niet aan met juf en dus moet ik daar aan wennen. De andere mama’s van de kleuters uit Elisa’s klas snappen het ook niet helemaal goed “huh? geef jij hier nu ook les?”. Of ze durven het niet vragen en kijken gewoon een beetje raar… En dan zijn er nog de klasgenoten van Elisa zelf. Ook die moesten wennen: wat loopt de mama van Elisa hier nu toch constant te doen? Maar kinderen passen zich snel aan. Op een week tijd ben ik getransformeerd van mama van Elisa in juf Inge. Ze spreken me nu ook echt zo aan en het klinkt voor mij gekker dan voor hen waarschijnlijk. En als laatste is er nog Elisa zelf. Voor haar is het waarschijnlijk ook een grote verandering om haar mama constant over de speelplaats te zien lopen. Of toezicht te zien doen. Of gewoon nog maar het feit dat als ik ’s avonds met haar over de speelplaats loop, er andere kinderen naar me roepen en zwaaien “daag, juf!”. Maar ze gaat er verbazingwekkend goed mee om. Gelukkig maar.

Ik ben aan een nieuw hoofdstuk in mijn werkleven begonnen… That’s for sure… Toch tot eind dit schooljaar…

Tags: ,