Verblijdt u want gij zijt getuige van twee primeurs momenteel: één, lavieenmama schrijft ook nog eens iets (akkoord, technisch gezien is dat geen primeur maar kom, je begrijpt wel wat ik bedoel) én twee, lavieenmama smijt ook eens wat boekentips op het wereldwijde web.

Boekentips, tot nu toe hebben ze nooit een onderdeel uitgemaakt van deze blog. Het ultieme bewijs: ik heb er zelfs geen specifieke categorie voor. Tot nu dus… De reden ervoor is niet dat ik geen lezer ben, integendeel, de reden is dat sedert Florian’s geboorte (en dus ook ongeveer de opstart van deze blog) ik daar gewoon geen tijd voor had. Correctie: weinig tijd en weinig zin, dat ook. Als ik in de afgelopen jaren aan drie boeken per jaar zal gezeten hebben dan zal het veel geweest zijn. Maar kijk, tijden veranderen en kleine kinders worden groter en dat geeft al eens wat meer ademruimte. En bovendien is het zomervakantie, de ideale periode dus om weer aan het lezen te slaan.

En dat ik nu toevallig in de voorbije maand drie boeken las, waar ik dolenthousiast over ben, dat vraagt dus gewoon om een blogbericht. Niet?!

Boekentip 1: Wat ik nooit eerder heb gezegd, Celeste Ng.

Echte boekenverslinderaars zullen dit boek ongetwijfeld al gelezen hebben want in 2014 werd dit “het boek van het jaar” volgens Amazon, werd het al een New York Times bestseller én won het ook nog een aantal andere awards. Dat ik dus hopeloos achteraan hink in de rij van in het mee zijn met wat in is op de boekenmarkt is hier alweer mee bewezen. In mijn zoektocht naar een goed zomerboek (jaja, soms doe ik eerst een grondige research voor ik aan een boek begin) las ik ergens de zinnen waarmee dit boek begint: Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet. Op 3 mei 1977, om halfzeven ’s ochtends, weet niemand iets behalve dit onbeduidende feit: Lydia is te laat voor het ontbijt… 

wat-ik-nooit-eerder-gezegd-heb-celeste-ng

Ik was direct verkocht. Het boek vertelt het verhaal van een Chinees-Amerikaanse familie rond de jaren ’70. Mama is Amerikaanse, papa is Chinees. Ze hebben drie kinderen en het boek begint dus met het feit dat de middelste van de drie, Lydia, dood is. Lydia, de dochter die door haar ouders op handen werd gedragen, heeft zelfmoord gepleegd. Het boek gaat niet alleen over wat haar drijfveer was om een einde aan haar leven te maken maar gaat over àlle gezinsleden. Hoe ze geworden zijn wie ze zijn. Wat ze denken en voelen. En vooral: alles wat ze niet uitspreken. Hoe alles fout kan lopen als je niet voldoende met elkaar communiceert. Een boek dat sterk inspeelt op karakters. Ik hou er wel van.

Nog voor ik het boek helemaal had uitgelezen, had ik al beslist dat ik nog een boek van deze schrijfster wilde lezen. En dat heb ik niet zoveel, dat ik absoluut iets van eenzelfde auteur wil lezen. Helaas kwam ik al snel tot de conclusie dat dit het eerste en voorlopig nog enige boek van deze schrijfster is. Maar er is hoop want in september komt haar tweede boek uit.

Boekentip 2: Wat jij niet ziet, Sarah Pinborough.

Met dit boek ben ik dan wel weer mee. Ik vond het bij de aanraders in de Standaard Boekhandel twee weken geleden. De korte samenvatting sprak mij aan en ik besloot mijn kansen erop te wagen.

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat…

9200000076294591

Het boek wordt omschreven als een heuse pageturner én dat was het voor mij ook echt. Het was al eventjes geleden dat ik zo meegesleurd werd in een boek en ik heb het dan ook in een sneltempo uitgelezen gewoon omdat ik wilde weten hoe het boek eindigde. Want het einde van het boek, daar is nogal wat om te doen. Als je reviews naleest, bots je op voor- en tegenstanders. Sommigen vinden het maar niks anderen vinden het super. In elk geval, het einde is op zijn minst verrassend en allesbehalve voorspelbaar te noemen. Ik kan alleen maar zeggen dat het voor mij wel werkte, dit boek. Als je houdt van een tikkeltje Stephen-King-gehalte in een boek dan ga je dit boek vast en zeker kunnen smaken!

Boekentip 3: Het verhaal van de dienstmaagd, Margaret Atwood.

Een boek dat ik nooit maar dan ook nooit zou uitkiezen als leesvoer als ik het ergens in een boekhandel vond. De titel alleen al. Het was pas na het zien van de serie, The Handmaid’s Tale, gebasseerd op het boek, dat ik snakte naar méér.

1001004006216424

Dit verhaal speelt zich af in een nabije toekomst. Een toekomst waarin bijna alle vrouwen én mannen onvruchtbaar zijn geworden. Wat vroeger de Verenigde Staten waren, is nu de Republiek Gilead geworden, waar de vrouw geheel ondergeschikt is aan de man. Alle bestaande rechten en vrijheden werden afgeschaft en de nieuwe machthebbers, volgen de letter van de bijbel volgens het boek Genesis. De vrouwen die nog vruchtbaar zijn, zijn dienstmaagden geworden. Ze zijn belangrijk voor de maatschappij maar leven eigenlijk in totale gevangschap. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van zo’n dienstmaagd “Vanfred”. Zij woont in bij een bevelhebber en zijn vrouw. Haar enige functie is voor hen een kind te krijgen.

Als nu Rachel zag, dat zij Jakob niet baarde, zo benijdde Rachel haar zuster; en zij zeide tot Jakob: Geef mij kinderen! of indien niet, zo ben ik dood.

Toen ontstak Jakobs toorn tegen Rachel, en hij zeide: Ben ik dan in plaats van God, Die de vrucht des buiks van u geweerd heeft?

En zij zeide: Zie, daar is mijn dienstmaagd Bilha, ga tot haar in; dat zij op mijn knieën bare, en ik ook uit haar gebouwd worde.

Zo gaf zij hem haar dienstmaagd Bilha tot een vrouw; en Jakob ging tot haar in.

En Bilha werd zwanger, en baarde Jakob een zoon.

Moa gow zeg.

Doordat ik eerst de serie zag (in het Engels) en dan pas het boek las (in het Nederlands) moest ik even wennen aan een paar vertalingen. Er zijn er een paar typische uitspraken, voorgeschreven gesprekken eigenlijk, die vaak gevoerd worden tussen de verschillende personages. Zo is de traditionele groet in Gilead “blessed be the fruit” en antwoord het andere personage steevast “may the Lord open”, dat wordt dan in het boek “gezegend zij de vrucht” en “moge de Here openen”. Ik vind het schooner klinken in het Engels. Ook de naam van het hoofdpersonage Vanfred (letterlijk: de dienstmaagd van Fred) vind ik mooier in het Engels: Offred. Maar dat zijn details, uiteraard en ik denk dat ze minder storen als je eerst het boek leest.

Nog een leuk weetje: dit boek werd geschreven in 1985 en is nu opnieuw een beststeller dankzij de serie.

Tip 4: serie The Handmaid’s Tale (of had je iets anders verwacht?)

Ik heb al veel serie’s gezien. Veel goede serie’s maar deze serie, dat was nog eens van een ander niveau. Niet alleen het verhaal maar ook de acteerprestaties van het hoofdpersonage, Offred, gespeeld door Elisabeth Moss (zij speelde onder andere al in Mad Men en Girl, Interrupted), zijn meesterlijk. Ik ben niet de persoon die vaak het verschil ziet tussen goede acteerprestaties en fantastische acteerprestaties maar deze keer wél. Aangezien Offred in een wereld is terechtgekomen waar gevoelens niet meer mogen meespelen, zit het soms in de kleine gezichtsuitdrukkingen én net dat vind ik zo fantastisch aan deze actrice, she nailed it! Laat zeker de trailer eens spelen, die zegt meer dan alle woorden die ik hier kan schrijven:

Tags: , , , , , , , ,