Een kort lontje en een kapot rolluiklint.

Ik was een beetje vergeten hoe gelukkig een voltijds werkende mens op vrijdagavond kan zijn. Sedert de geboorte van Florian, nu toch al een kleine twee jaar geleden, heb ik niet meer voltijds gewerkt. Drie weken geleden kwam daar verandering in. Ik combineer twee halftijdse jobs in het onderwijs. Beide in Elisa’s school. Echt een leuke school, toffe collega’s en bovenal… Een directeur zoals een directeur hoort te zijn. En hoe content ik ook ben om ook weer in het gewoon onderwijs (na vier jaar buitengewoon onderwijs) te staan, ik was het allemaal een beetje vergeten, hoe energie-zuigend kinders van het lager onderwijs kunnen zijn. Muggen worden olifanten, honderd keer per dag en overal moeten er kleine brandjes geblust worden, ook honderd keer per dag. En dus was ik blij toen de bel ging, ik mijn dochter ging halen en met haar naar mijn klas ging om daar nog wat te werken (hoe handig dat is daar kan ik na drie weken nog steeds niet over…) om dan een groot uur later de schooldeur achter ons dicht te trekken en Florian te gaan ophalen bij de onthaalmoeder. Yes, it’s Friday!

Mijn feestvreugde was echter van korte duur. Thuisgekomen voelde ik plots hoe moe ik eigenlijk was (daar zit mijn verkoudheid ook voor iets tussen) en Florian had blijkbaar hetzelfde probleem. Een peuter die moe is (en ook nog wat ziek), is gelijk aan een zeurende, huilerige peuter, daar moet ik waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken… Een mama die moe is, is er eentje met een heel kort lontje. En mijn potje geduld, dat ik elke ochtend voor schooltijd vul, is tegen 16u meestal meer dan op. En zo kwam het dat mijn vrijdagavond waar ik zo had naar uitgekeken eindigde in een stresserende avond. Mijn dochter die per sé een zakdoek wou toen ik net neer zat om te eten, mijn zoon die steeds maar wilde bij zijn mama zijn terwijl diezelfde mama eigenlijk nog dringend een stapel wasgoed wilde sorteren… Elk klein dingetje was er teveel aan. Een kort lontje is eigenlijk nog een understatement. Het topje van de ijsberg was het rolluik dat niet meer naar beneden wou. Vanmorgen geen vuiltje aan de lucht en vanavond doet dat ding het plots niet meer. Ik snap er niks van. En ik weet het wel, het is maar een rolluik maar ik ben nogal gehecht aan het moment dat ik het rolluik ’s avonds naar beneden mag laten. Dat is mijn de kinders zitten in bed en nu ga ik in de zetel zitten en Rita kijken (ja, het is weer Rita-tijd aangezien the husband in Amerika zit) -moment. En dan is er ook nog de prangende vraag: wie moet je in hemelsnaam vragen om een rolluiklint te herstellen?

image

Tags: ,

Waarom ik 30 beter vind dan 20…

944c4ce044275c301a3ef266dec7f032

Ik passeerde aan een studentenkot. Er zat een meisje aan de ingang, nog in haar pyjama, een sigaret te roken (is dat trouwens nog altijd in? Sigaretten roken?). Ik bedacht dat er waarschijnlijk “maar” een leeftijdsverschil van een tiental jaar tussen ons beide zat en hoe verschillend onze levens toch zijn. Zij dus met haar sigaret, ik met mijn buggy. Ik was maar heel even een tikkeltje jaloers op haar. Aan hoe ze daar zo relax kon zitten. Om 9u ’s morgens in haar pyjama. Op een dinsdag.

Uiteindelijk is het allemaal nog niet zo lang geleden, die tijd. Dat ik van de hogeschool naar mijn kot wandelde, dat ik alleen maar mezelf had om me zorgen over te maken, dat ik ’s avonds urenlang kon lezen, ongestoord.

En toch. Ik kijk daar niet met veel heimwee op terug, op die periode. De laatste twee weken is er zo veel op mijn boterham gekomen waardoor ik heel veel heb zitten denken aan hoezeer alles veranderd is. Aan hoezeer ik veranderd ben. Zoals die toestand met dat werk van twee weken geleden… Ergens beginnen werken en diezelfde avond nog bellen om te zeggen dat ik de volgende dag niet meer terugga. Tien jaar of zelfs vijf jaar geleden ging ik dat nooit gedurfd hebben. Maar het enige wat ik twee weken geleden kon denken was: “ik ben te oud geworden om met me te laten sollen.” Te oud geworden… Stel je voor… Ik ben 31!

En dan had ik die interim. Nog zoiets. Vroeger sloeg de schrik me om het hart als ik een interim had. Blij, langs de ene kant dat ik werk had maar ook direct een hele hoop onzekerheden. Zullen de collega’s meevallen? Zullen de leerlingen meevallen? Wat moet ik doen als ze lastig zijn? Als ze niet deftig in hun rij staan en de andere collega’s staan erop te kijken? Als ze maar niet willen zwijgen in de gang? Ik merkte dat al die onzekerheden plots zijn weggevallen. Is het ervaring? Is het omdat ik ondertussen zelf mama ben geworden? Is het doordat ik genoeg toestanden heb meegemaakt na drie jaar buitengewoon onderwijs? Het zal wellicht een combinatie zijn van al die dingen, ik weet het niet maar het is in elk geval veel leuker zonder al die twijfels.

En dan had ik ook nog mijn zieke kinderen, mijn man die weg was. Zeker weten dat ik een aantal jaar terug in een hoekje ging hebben zitten wenen en er niet meer was uitgekomen. Pas op, ik doe dat nog. Maar als ik erover ben en uit mijn hoekje kom, denk ik: oké, het is wat het is. Dit is het probleem en hoe ga je het oplossen?

Het is soms vermoeiend, dertig zijn. Veel vermoeiender dan het was toen ik twintig was. Maar als ik er goed over nadenk dan weet ik dat ik dit alles voor geen geld van de wereld zou willen ruilen voor tien jaar geleden. Soms gaat het eens even downhill maar je grabbelt erdoor, je staat recht en je hebt weer bijgeleerd. Dat heet dan levenswijsheid, zeker?

Tags: , , ,

Gewoon een “oeps” momentje of slechtste mama ooit?

Ik voel mij nogal dat laatste, vandaag, ook al weet ik dat het juiste antwoord gewoon het eerste is… Het is hier wat geweest, de laatste dagen en dat werpt nu zijn vruchten af (maar dan in de negatieve zin).
Het begon met Elisa die een paar dagen ziek was (óp haar verjaardagsfeestje voor haar klasgenootjes en zelfs nog óp haar vijfde verjaardag zelf). Van een slechte timing gesproken. De dag nadat Elisa genezen was, is Florian aan zijn rondje ziek zijn begonnen. Eerst was er gewoon koorts maar sedert dit weekend kreeg hij ook nog eens vlekjes over zijn hele lichaam. Er is een vermoeden van rode hond (dank u wel, meneer Murphy om ons hiermee nog een plezier te doen zo net voor hij er kon tegen ingeënt worden). En ja, ook ik werd ziek. Niet de ziekte van Elisa en ook niet die van Florian. De ik-weet-niet-wat ziekte. Een virus, vermoedelijk, maar ik heb me een paar dagen ellendig gevoeld. Vorige week moesten we tussen al dat ziek zijn door dan ook nog eens afscheid nemen van de grootvader van mijn man. Iemand van wie het leek alsof hij er voor altijd zou zijn…
En niet alleen thuis verliep het moeilijk. Op mijn werk werd ik op het matje geroepen. Omwille van het feit dat ik er niet was op een bijscholing die doorging op de woensdagnamiddag dat mijn zoon 1 jaar werd en dat mijn dochter naar het ziekenhuis moest om haar oren te laten controleren. Ik had me wel twee keer verontschuldigd voor die bijscholing maar dat deed er niet toe. En ook omwille van het feit dat ik een mail had gestuurd om te vragen of ik echt wel diende aanwezig te zijn op de opendeur van het afgelopen weekend. Ik stond namelijk op de reservelijst (among 10 others…) en ik zat met een opvangprobleem voor Elisa en Florian want mijn man moest zaterdagnamiddag vertrekken naar Amerika, pal in het opendeurweekend van de school. Dat ik nog maar de vraag durfde stellen of mijn aanwezigheid daar dan echt nodig was in combinatie met de gemiste bijscholing was blijkbaar genoeg om heel mijn toewijding aan de school in vraag te stellen. Afin, dat hebben we dan ook weer eens gehad.

bffe94c899f0e1e3befcd7c60b4fd82c

Vandaag voel ik me gelukkig al stukken beter dankzij de ontstekingsremmers die de dokter voorschreef. Ook in Florian begint er stilletjes aan terug wat leven te komen.
En toch… Elisa is vanmorgen op schoolreis naar Oostende vertrokken. Het plan was al een heel schooljaar lang dat ik zou meegaan (aangezien wij na vier dagen verplichte aanwezigheid op school voor de opendeur vandaag ter compensatie toch één dag respijt krijgen en ik bijgevolg vandaag gewoon vrij was). Tot zover het plan. In de uitvoering ervan strooide Florian met zijn rode hond natuurlijk roet in het eten. En dus is het gewoon weer een dagje thuis vandaag… Business as usual.

Gisterenavond besefte ik pas dat ik eigenlijk geen klein rugzakje had voor zo’n gelegenheden en dus is ze gewoon weg met haar boekentas(je). Bovendien was ik gisterenavond nog op zoek naar de brief waarop stond wat de kleuters moesten meenemen. Nergens meer te vinden natuurlijk (en nochtans ben ik altijd zo ordelijk met zo’n dingen…). Ik checkte het bij een andere mama vanmorgen: twee sapjes, lunch, een tussendoortje, zonnecrème en een zonnehoed. Lunch en tussendoortje heeft ze uiteraard mee. De rest niet. Misschien kon ik het wel zelf nog bedacht hebben: dat van die zonnecrème en hoed. Ware het niet dat de weermannen ons weer op het verkeerde spoor hebben gezet en dat het hier al sedert 10u vanmorgen stralend blauwe hemel is en volop zon. Ik voelde me echt vreselijk vanmorgen, toen ik haar uitzwaaide met Florian op mijn armen: met haar boekentas en brooddoos tussen al die “rugzak”-kindjes.

En nog een kleine anekdote (nu ik toch wat aan het zagen en aan het klagen ben, kan ik het maar van de eerste keer goed doen). Was ik meegegaan op schoolreis dan was mijn gsm vanmorgen niet stukgegaan toen hij uit mijn handtas viel omdat ik voorovergebogen stond om Florian in zijn buggy vast te gespen. En dan was ik de sleutel van mijn auto niet in de rioolput verloren terwijl ik mijn huissleutels uit mijn handtas haalde en de autosleutels besloten mee uit mijn handtas te springen… Recht de rioolput in.

Tags: ,

Brief aan Elisa #2

Lieve Elisa,

Eergisterenavond zijn we eens iets uit jouw leven te weten gekomen: in het kringetjes zitten op school vind jij niet leuk. Liedjes leren ook niet. Omdat het teveel herhaald wordt. Dat kan ik mij inbeelden want als er iets is waar jij goed in bent dan is het wel in het memoriseren van liedjesteksten. Je hebt dat talent trouwens van je mama, mocht je het je afvragen…
Het was bij toeval dat we zoiets te weten kwamen. Het ging namelijk over proeven en soms eens iets moeten doen dat je minder leuk vindt. Jij was namelijk van mening dat als je iets niet leuk vindt, je het dan ook niet moet doen. Zoals proeven van je ratatouille, bijvoorbeeld. Mama en papa keken elkaar aan en onze blik sprak boekdelen: tijd voor een kleine levensles. En dus gingen we van start met onze uiteenzetting over hoe je later waarschijnlijk nog heel vaak dingen gaat moeten doen die je niet zo graag doet. Omdat je een beetje vol ongeloof keek, besloot ik er je school bij te betrekken en zo kwamen we te weten dat er toch wel dingen zijn op school die jij niet leuk vindt. Ook al ga je graag en klaag je nooit over school. Elke namiddag na schooltijd maak ik tien minuutjes tijd voor je. Dan eet jij een vieruurtje en drink ik meestal mijn broodnodige koffietje en vraag ik hoe het was op school. “Goed”, is dan jouw standaard antwoord en als ik verder nog iets wil weten dan moet ik ernaar vragen. Helaas is één van jouw andere standaard antwoorden “ik weet het niet meer”. Er moet al iets groots gebeurd zijn vooraleer ik wat te weten kom over jouw dag. En dan nog… Meestal kom ik dingen uit jouw klasgebeuren pas enkele dagen later te weten. Via een andere mama of via de foto’s op je klasblog. Het zal wellicht wat aan de leeftijd liggen of misschien verwacht ik teveel maar toch merk ik, als ik met andere mama’s praat, dat jouw vriendinnetjes toch dat tikkeltje meer vertellen thuis.

Over een klein half jaar ga jij al naar je laatste jaar en studeer je af op de kleuterschool. Ik kan het niet helpen maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik iets gemist heb. Dat heeft wellicht met de komst van je broer te maken. Toen ik afscheid nam van onze tijd met z’n drietjes stond jij nog op de peuter/kleuter rand en nu ben je echt volledig een kleuter. Heel veel dingen zijn er makkelijker op geworden, dat zal ik niet ontkennen maar het koddige peuterke is toch voorgoed weg.

Doordat je broer toch al wat ouder wordt, krijgen we stilletjes aan terug wat meer tijd voor elkaar. Twee weekends terug konden we voor het eerst in lange tijd nog eens naar de cinema. Het was leuk om nog eens een echte mama-dochter date te hebben.

Over twee weken wordt het gaatje in je trommelvlies dichtgemaakt. In de zomer kunnen we dan hopelijk eindelijk terug eens met jou gaan zwemmen. Niet tegenstaand zie ik enorm op tegen die operatie. Maar eerst vakantie. Ik duim voor wat mooi weer. Voor hopelijk voor het eerst in meer dan een jaar tijd wat speeltuin momenten. Voor het eerst gaan we ook eens terug een weekendje weg. Naar Hasselt met z’n vieren. Het is leuk dat we weer wat meer opties krijgen nu je broer wat groter wordt. Voor jou wordt het ook alleen maar leuker, heb ik het gevoel. Je broer mag van geluk spreken met zo’n grote zus die hem zo graag ziet. Dat je eigenlijk niet echt met hem kunt trouwen, later, dat hou ik nog even voor mezelf…

Je mama.

Tags: , , ,

To drink or not to drink

loveprintable

Ik drink geen alcohol. Echt? Ja, echt, niks. Mijn man trouwens ook niet for that matter.
“Waarom niet?”
Dat is steevast de vraag die ik (of wij) krijgen als het op dat onderwerp aankomt. Voor mezelf is de reden eigenlijk enorm simpel. Ik lust het gewoon niet. Wijn niet, champagne of cava niet en bier al zeker niet. En ja, ik heb het ooit allemaal wel geproefd. Meer dan eens zelfs. Maar niemand heeft er mij ooit een plezier mee gedaan. Mijn man drinkt niet uit principe en ja, ook hij heeft het allemaal wel al eens geproefd. Voor ik mijn man leerde kennen, voelde ik mij op een of andere manier altijd wel verplicht om ook iets te drinken als het erop aankwam. Meestal gewoon om de waaromvraag of de grote verwondering te vermijden. Nu is het makkelijker. Met twee sta je altijd sterker.
En het heeft zo zijn voordelen. Financieel, bijvoorbeeld, is het een enorm voordeel. Vergelijk maar gewoon eens de prijs van een menu met of zonder aangepaste wijnen als je uit eten gaat. Of vul eens je winkelkarretje met een paar flessen wijn en wat bier… We hoeven ons ook nooit af te vragen wie Bob zal spelen als we weggaan en de volgende ochtend moeten we nooit afrekenen met een kater en is onze zondag niet verpest omdat we ons slecht voelen.

Die verwonderde blikken en die “waarom niet”-vraag begrijp ik dus eigenlijk niet zo goed. “Waarom wel” zou de vraag moeten zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik heb helemaal niks tegen de occasionele drinker en als je plezier hebt van een glaasje wijn tijdens het eten moet je het voor mij niet laten. Ik heb het vooral moeilijk met het feit dat niet drinken steeds als raar beschouwd wordt. Dat mensen soms doen alsof je van een andere planeet komt omdat je geen alcohol drinkt. Want, neem het van mij aan, zo reageren mensen echt. En waar ik het nog moeilijker mee heb, is, als we al eens gaan eten, met een andere tafel waarvan ik iedereen lustig de alcohol zie naar binnen gieten en daarna in de auto stappen. Het moest maar eens mijn kind zijn die ze straks omver rijden, denk ik dan.

Geef mij dus maar een lekkere tas cappuccino in plaats van een glas wijn. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis en eerlijk gezegd hoop ik dat mijn kinderen er later hetzelfde over denken. Geen alcohol drinken maakt mij echt niet ongelukkig. En bij de volgende waaromvraag ga ik vanaf nu gewoon verwijzen naar dit blogbericht, denk ik, ik heb het er een beetje mee gehad.

Tags: , , , , ,

Brief aan mijn jongere zelf

Er zijn er heel wat de revue gepasseerd de voorbije week, brieven, bedoel ik. De #boostyourpositivitychallenge heeft heel wat bloggers aan het werk gezet met een reeks uitdagingen. De volledige challenge laat ik aan mij voorbij gaan maar het onderdeel van de brief vond ik toch wel een leuke schrijfuitdaging… En ook omdat Sabrina me het zo lief vroeg in mijn vorige post natuurlijk… De bedoeling is om een brief aan je 16-jarige zelf te schrijven maar ik ga het een klein beetje anders aanpakken en gewoon een brief aan mijn jongere zelf schrijven. Omdat ik wat voor en na mijn 16de levensjaar gebeurde toch ook wel belangrijk vind.

21628bade30f97b1ab307cc71d306033

Dag jongere versie van mezelf,

Een brief uit de toekomst. Wat gaan ze nog allemaal uitvinden? Ik weet het, het klinkt bizar maar het is de toekomst, hé. Binnen hier en het dubbele van de leeftijd die je nu ongeveer hebt, ga je zelfs op het internet surfen met je gsm. Waar en wanneer je maar wil. Ga je kunnen kiezen wanneer je naar welk programma op tv kijkt. Ga je geen videocassette meer nodig hebben om programma’s op te nemen maar heb je gewoon op een rode knop op je afstandsbediening te duwen en is het programma al opgenomen. En die sfeerlamp in de hoek van je latere living, die zet je gewoon aan met je gsm. Jaja, draai maar met je ogen, je gaat het wel zien.

Eerst en vooral wil ik zeggen: ga zitten, lees en vooral: luister naar me. Ik weet dat je het moeilijk vindt om raad van andere mensen op te volgen. Je bent liever je koppige zelve en je gaat liever je eigen gang. Je eigen ideeën zijn de enige juiste. Ik moet je teleurstellen, meid. Je gaat toch wel een aantal foute keuzes maken in je tienerjaren. Uiteindelijk draait het allemaal goed uit, hoor. Maar toch. Nu die mogelijkheid er toch is om je te waarschuwen voor bepaalde misstappen, laten we er dan maar meteen gebruik van maken.

De overgang van het lager naar het middelbaar was moeilijk voor jou. Geen enkele van je vriendinnen koos ook voor de school waar jij nu naartoe gaat en je vond niet direct je draai. Dat zal nog tot aan het begin van het vierde middelbaar zo zijn. Sorry daarvoor. Maar het komt dus wel goed. In het vierde middelbaar leer je je beste vriendin kennen. Je klasgroep ziet er plots volledig anders uit en je lijkt eindelijk je plaatsje te hebben gevonden. Er zijn zelfs momenten waarop je je amuseert op school. Jij en je vriendin, twee handen op één buik, jullie zullen nog wat aflachen tijdens de lessen. Jaren later gaan jullie het er nog over hebben.

Je bent nu een tiener en je bent onzeker. Dat hoort bij de leeftijd, hoor. Ja, zelfs diegenen die met een air van hier tot in Timboektoe over de speelplaats paraderen, zijn onzeker. Trust me. En nee, heus niet iedereen behalve jij heeft een lief. Dat lijkt alleen maar zo. Daar bega je een grote fout, meid. Je leert iemand kennen op je 16de en je vindt dat hij je lief moet worden want stel je voor dat jij geen vriendje hebt. Heus, de wereld zal niet stoppen met draaien. Een paar jaar later zal zelfs blijken dat je een paar stille aanbidders hebt gehad. Maar omwille het feit dat jij al bezet was, heb je dat nooit eerder geweten. Ik wil hier nu niet mee zeggen dat je geen liefje mag hebben, hé, begrijp me niet verkeerd maar wat ik wel belangrijk vind, is dit: bind je niet voor de komende acht jaar aan datzelfde lief. Je zal in de jaren die komen, merken dat die relatie niet van een leien dakje verloopt. En hoe meer jaren er gaan verstrijken, hoe duidelijker dat zal worden. Toch ga je doorgaan. Waarom is me tot op de dag van vandaag nog altijd even onduidelijk. Meer zelfs, het ongelukkigste jaar die je tot nu (we zijn het jaar 2015(!), meid) toe zal hebben, is het jaar waarin je een huis koopt en gaat samenwonen. En als je dan toch niet naar me luistert tot hier toe, luister dan tenminste hier naar: koop geen huis als je per se wil gaan samenwonen, huur alsjeblief eerst iets. Het zal je uiteindelijk al je spaargeld kosten. Hoe dom is dat niet?

Continue reading →

Tags: , , , , ,

Het begin.

Het begin van Elisa en Florian dat was mama en papa die voor elkaar kozen. Een belangrijke voorwaarde. Het begon in de zomer van 2007. Dat was de zomer waarin ik, na twee jaar interims in het onderwijs, besloot er de brui aan te geven en een interimkantoor binnenstapte. Ik had nog geen kinderen, toen, en dus was het voordeel van de lange vakanties niet eens zo’n voordeel. Het was vooral verveling alom. Ze hadden een mooie aanbieding, het interimkantoor, op de douaneafdeling van een grote firma, die deed in airco in een stad aan de zee. Werken in een grote firma… Als 23-jarige sprak me dat onmiddellijk aan. Na enkele testen en een sollicitatiegesprek was ik aangenomen. Een paar maanden daarvoor had mijn man ook een beslissing genomen: hij stopte met zijn studies in Gent en zou gaan werken. Hij had een aantal opties maar moest tenslotte gaan voor de optie van de firma in airco omdat hij toen nog geen rijbewijs had en die firma de enige was die met het openbaar vervoer (of in de zomer zelfs met een lange fietsrit) te doen was. En zo begon onze love-story.

“En, ben je het hier al een beetje gewoon?”
Nog steeds moeten we erom lachen, mijn man en ik, om die ene zin. Die zin was namelijk het begin van het eerste gesprek die we samen voerden. Een kort gesprek, uiteraard, en toch staat die in onze beide geheugens gegrift…
Ik kwam dus terecht op de douaneafdeling van de firma. Afdeling is misschien een groot woord want we zaten aan een eiland met vijf mensen. De douaneafdeling was gevestigd op het eerste verdiep. Een grote vloer bestaande uit allemaal verschillende “eilanden”, gescheiden door rijen kasten. Mijn toekomstige man zat twee rijen verderop. Die eerste middag nodigde Sarah, mijn afdelingsgenoot, me uit om samen te gaan eten. “We hebben een vaste bende waarmee we altijd samen zitten,” zei ze, “als je wil, mag je bij ons komen zitten.” Natuurlijk wilde ik dat want wat moest ik anders? Ik weet nog dat ze me in de trappenhal aan iedereen van de bende voorstelde. Mijn man maakte er ook deel van uit, dus ze moet me ook aan hem hebben voorgesteld maar dat herinner ik mij niet meer. Wat ik me wel nog goed herinner is dat hij me vrij snel opviel daar aan die lange tafel over de middag. Met zijn rake opmerkingen en grapjes was hij altijd een spilfiguur in de gesprekken aan die tafel. Het was ook aan die tafel dat onze gevoelens voor elkaar stilletjes aan zijn beginnen groeien. Dat zijn we pas achteraf te weten gekomen van elkaar. Op dat moment was het nog elk voor zich. Stiekem. Niet goed weten wat aanvangen. Verwarrende tijden. Het was in die tijd dat ik me haastte om voor mijn toekomstige man te kunnen gaan zitten, bijvoorbeeld. Hij at altijd boterhammen en zat daarom als eerste neer terwijl de rest van de groep nog aan het aanschuiven was voor soep of een warm middagmaal. En daarom at ik op den duur ook alleen maar nog boterhammen. Dan hadden we vijf minuten voor onszelf. Ik genoot enorm van die vijf minuten want mijn man en ik, wij maakten een klik, ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Hij ook niet. Maar zoals ik al zei dat hebben we allebei pas achteraf geweten.

08d8fa15844e10704413292ef43b00ba
Continue reading →

Tags: , , , ,

Dan toch nog: goede voornemens voor 2015.

Goede voornemens: ge doet eraan mee of niet. Normaal ben ik niet zo van de goede voornemens, ik vind die omschrijving ook niet echt passend trouwens maar dat is een ander verhaal. Ik zag op een andere blog het woord “doelstellingen” verschijnen en eigenlijk vind ik dat wel wat beter passen maar het klinkt niet zo goed natuurlijk.

Afin, het doet er eigenlijk niet toe. Doelstellingen, wensen, verlangens, voornemens… Nu ik een blog heb, lijkt het me wel leuk om die dingen toch eens op te schrijven in plaats van ze gewoon in mijn hoofd te hebben. Zo kan ik op 31 december 2015 eens zien wat er van gekomen is…

1. Opnieuw wat meer lezen.

ba2328f2b077631238b52a93bb93ba6e

Ik lees graag. Als tiener verslond ik wekelijks een tweetal boeken. Als volwassene werd dat iets minder maar de grote boosdoener in het bijna-niet-meer-lezen, is toch wel: mama zijn. Geen tijd hebben om naar de bibliotheek of naar een boekenwinkel gaan, is niet het excuus want ik heb een Kindle. Een boek kopen kan dus gewoon vanuit mijn luie zetel. Het grote probleem is dat ik bijna voortdurend moe ben… En in 2014 stond beginnen lezen gelijk aan in slaap vallen. Vreselijk, vind ik dat. Maar ik zag al zoveel tips voor boeken op andere blogs verschijnen dat de zin om toch nog eens een poging te wagen aan lezen en niet in slaap vallen groot is. Ik hoop in elk geval dat ik in 2015 toch meer lees dan de vier boeken die ik in 2014 las.

2. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen.

721a2da879dd10a14958cd28a4b6b490 (2)

Keukenkasten, kasten in de bureau en vooral kleerkasten: van de kinderen, van mijn man en van mij. Zoveel kasten die dringend weer eens op orde moeten gebracht worden. Weg, alles wat weg mag en structuur brengen in hetgeen wat overblijft.

3. Werk zoeken.

Work Life Balance signpost

We zijn nog maar begin januari en toch hou ik mijn hart al vast voor september… Ik schat de kans dat ik niet meer in dezelfde school aan het werk ga kunnen als waar ik nu werk in op 99%. Omwille van dit maar ook omwille van het M-decreet (dat staat voor meer inclusie in het onderwijs, met andere woorden: het leerlingenaantal in het buitengewoon onderwijs zal naar beneden gaan). Los daarvan wil ik zelf ook liever aan het werk in een andere school. Maar dan… Naar mijn gevoel heb ik twee opties: ik geef het nog 1 schooljaar, doe weer interims en hoop dat er iets meer “blijvends” uit de bus valt of ik gooi het totaal over een andere boeg. Beide opties hebben enorm veel voor- en nadelen en ik wil daar niet teveel over uitweiden maar het wordt beslist een harde noot om te kraken, deze. Als ik hem al gekraakt krijg.

4. Relaxter zijn.

35eda7eaf90d25be6acce2db1c21ce5d

Als het huis niet zo ordentelijk ligt als ik zou willen. Als de zoon een slechte dag heeft. Als ik de strijk weer eens niet gedaan krijg. Als ik een blogbericht minder schrijf dan dat ik zou willen. En nog zoveel dingen meer… Ik wil de dingen meer nemen zoals ze komen ook al loopt mijn planning daardoor in het honderd. “Als het niet perfect is, is het ook goed”: misschien maak ik daar wel mijn mantra van voor dit jaar. Dit wordt echt een moeilijke!

5. Gezonder eten.

Oei! Nu lijkt het waarschijnlijk alsof hier elke dag frieten en hamburgers en pizza op het menu staan. Zo erg is het gelukkig niet gesteld. Het gaat vooral over kleine aanpassingen in het menu. Ik eet bijvoorbeeld hoogstens twee keer per week fruit en dat moet beter kunnen en van twee keer per dag groenten eten is ook nog nooit iemand gestorven, denk ik. En water drinken, veel meer water drinken. Meer bewegen, dat zou hier eigenlijk ook bij moeten staan maar ik weet dat ik dat toch niet haal dus laat ik het maar. Dat we elke week een grote wandeling in Brugge maken als het weer het toelaat dat is voorlopig genoeg.

Tags: , , , ,

Het leven is een snelheidstrein

“Ik wou dat ik al groot was”, zei mijn vierjarige dochter onlangs. Ik dacht: kind, je bent vier, geniet ervan en tegelijkertijd dacht ik: kind, je bent vier, waar haal je het?

En dan plots, wist ik het: het moet iets in de genen zijn. Terug naar mijn kindertijd. Ik herinner me maar al te goed dat ik gans mijn kindertijd alleen maar wou dat ik groot was. Dat ik op mijn eigen benen stond. Hoe klein ik ook was of hoe ver mijn herinnering daarvan ook gaat: ik wou altijd groot zijn. Kind zijn duurt lang. En dan plots is het voorbij dat kind zijn en start het echte leven. En dat echte leven dat gaat rap. Dat gaat als een snelheidstrein en als ik mensen moet geloven die nog ouder zijn dan ikzelf dan betert het er niet op.

Ik herinner mij een gesprek tussen mij en een vriendin (en de vriendin in kwestie zal het zich ook nog wel herinneren als ze dit leest), het zal ondertussen wel al tien jaar geleden zijn maar we hadden het erover dat we het ons niet konden voorstellen dat we ooit misschien gingen getrouwd zijn, een huis hebben laat staan kinderen. En kijk eens aan, daar zijn we dan, tien jaar verder, allebei een man, een huis en twee kinderen. Het echte leven is begonnen. We zijn groot.

Het is niet makkelijk, dat groot zijn. En als ik naar mijn dochter kijk, druk in de weer met haar poppen dan zie ik mezelf en dan denk ik (clichématig): kind, wat een fantastische tijd heb jij toch. Maar ik weet ook dat ik niet met haar zou willen ruilen. Want ik vind het wel goed, zoals het nu is. Ik kijk niet met weemoed terug naar mijn kindertijd, nog naar mijn tijd in het middelbaar, nog naar mijn tijd op kot. Misschien klinkt dat alsof al die tijd alleen maar saai was. Dat was het niet. In de drie laatste jaren van het middelbaar had ik een vriendin, een andere, waarmee ik mij zot amuseerde in klas. Wij plakten aan elkaar en we waren verre van “stout” in de les maar we vonden altijd wel een manier om ons door de saaie lessen heen slepen. Dat zijn van die momenten die ik maar al te graag eens opnieuw zou overdoen. Maar ook niet meer dan dat. Gewoon, even terug naar een saaie les en dan terug naar nu. En zo zijn er nog talloze momenten. Ik zou graag nog eens terugkeren naar niet zo lang geleden, toen mijn man en ik nog kinderloos waren, bijvoorbeeld.

Soms is het goed dat ik daar aan herinnerd wordt dat ik het goed vind dat ik groot ben want het leven gaat als een snelheidstrein vooruit en doordat Florian niet altijd even goed in zijn vel zit en wij niet weten wat het probleem is, verlang ik nu erg naar het moment dat hij geen baby-baby meer is. Maar aan de andere kant komt dat baby’tje ook nooit meer terug eens we daar zijn. En dus moet ik nog meer genieten van het nu ook al is het niet altijd even plezant want zoals ik al zei: ik vind het wel goed zoals het nu is. Mijn man en ik en onze twee kindjes in ons eigen huis.

Tags: ,

En dan komt dat moment…

Ik had gehoopt op een betere dag vandaag. We hadden een betere nacht en dus dacht ik dat Florian in een beter humeur ging zijn. Maar dat was niet het geval en toen weigerde hij ook nog eens te drinken terwijl de dokter gezegd had dat hij moest blijven drinken en toen viel zijn fles op de grond en verspreidde de melk zich over mijn parket en dan bereik je dat moment waarop het allemaal teveel wordt…

Ik ga onder de douche staan en laat het water stromen samen met mijn tranen en hoop dat mijn dochter het niet hoort. Ik heb mijn zoon in zijn bed gelegd. Ik moet eerst kalm worden maar ik word het niet. Als ik uit de douche kom, hoor ik hem nog steeds huilen (in een oud huis zijn de muren veel te dun). Ik ga naar beneden en begin fanatiek op te ruimen. Alles werkt plots op mijn zenuwen. Kleine melkvlekjes op de vloer, kruimels op de tafel, speelgoed die overal rond ligt. Ik voel me plots de slechtste mama van de hele wereld.

Ik kan het eventjes niet meer aan.

En dus schrijf ik. Ik hoor mijn zoon nog steeds huilen, ook al ligt hij twee verdiepen boven mij. Ik zet muziek aan. Het helpt allemaal niet. Ik ga dus stoppen met schrijven. Ik ga naar mijn zoon toe en ik hoop dat hij in slaap valt in mijn armen. Want dat zal het enige zijn die zal helpen. Ik heb een complete mama-melt-down.

Tags:

Load more