Dan toch nog: goede voornemens voor 2015.

Goede voornemens: ge doet eraan mee of niet. Normaal ben ik niet zo van de goede voornemens, ik vind die omschrijving ook niet echt passend trouwens maar dat is een ander verhaal. Ik zag op een andere blog het woord “doelstellingen” verschijnen en eigenlijk vind ik dat wel wat beter passen maar het klinkt niet zo goed natuurlijk.

Afin, het doet er eigenlijk niet toe. Doelstellingen, wensen, verlangens, voornemens… Nu ik een blog heb, lijkt het me wel leuk om die dingen toch eens op te schrijven in plaats van ze gewoon in mijn hoofd te hebben. Zo kan ik op 31 december 2015 eens zien wat er van gekomen is…

1. Opnieuw wat meer lezen.

ba2328f2b077631238b52a93bb93ba6e

Ik lees graag. Als tiener verslond ik wekelijks een tweetal boeken. Als volwassene werd dat iets minder maar de grote boosdoener in het bijna-niet-meer-lezen, is toch wel: mama zijn. Geen tijd hebben om naar de bibliotheek of naar een boekenwinkel gaan, is niet het excuus want ik heb een Kindle. Een boek kopen kan dus gewoon vanuit mijn luie zetel. Het grote probleem is dat ik bijna voortdurend moe ben… En in 2014 stond beginnen lezen gelijk aan in slaap vallen. Vreselijk, vind ik dat. Maar ik zag al zoveel tips voor boeken op andere blogs verschijnen dat de zin om toch nog eens een poging te wagen aan lezen en niet in slaap vallen groot is. Ik hoop in elk geval dat ik in 2015 toch meer lees dan de vier boeken die ik in 2014 las.

2. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen.

721a2da879dd10a14958cd28a4b6b490 (2)

Keukenkasten, kasten in de bureau en vooral kleerkasten: van de kinderen, van mijn man en van mij. Zoveel kasten die dringend weer eens op orde moeten gebracht worden. Weg, alles wat weg mag en structuur brengen in hetgeen wat overblijft.

3. Werk zoeken.

Work Life Balance signpost

We zijn nog maar begin januari en toch hou ik mijn hart al vast voor september… Ik schat de kans dat ik niet meer in dezelfde school aan het werk ga kunnen als waar ik nu werk in op 99%. Omwille van dit maar ook omwille van het M-decreet (dat staat voor meer inclusie in het onderwijs, met andere woorden: het leerlingenaantal in het buitengewoon onderwijs zal naar beneden gaan). Los daarvan wil ik zelf ook liever aan het werk in een andere school. Maar dan… Naar mijn gevoel heb ik twee opties: ik geef het nog 1 schooljaar, doe weer interims en hoop dat er iets meer “blijvends” uit de bus valt of ik gooi het totaal over een andere boeg. Beide opties hebben enorm veel voor- en nadelen en ik wil daar niet teveel over uitweiden maar het wordt beslist een harde noot om te kraken, deze. Als ik hem al gekraakt krijg.

4. Relaxter zijn.

35eda7eaf90d25be6acce2db1c21ce5d

Als het huis niet zo ordentelijk ligt als ik zou willen. Als de zoon een slechte dag heeft. Als ik de strijk weer eens niet gedaan krijg. Als ik een blogbericht minder schrijf dan dat ik zou willen. En nog zoveel dingen meer… Ik wil de dingen meer nemen zoals ze komen ook al loopt mijn planning daardoor in het honderd. “Als het niet perfect is, is het ook goed”: misschien maak ik daar wel mijn mantra van voor dit jaar. Dit wordt echt een moeilijke!

5. Gezonder eten.

Oei! Nu lijkt het waarschijnlijk alsof hier elke dag frieten en hamburgers en pizza op het menu staan. Zo erg is het gelukkig niet gesteld. Het gaat vooral over kleine aanpassingen in het menu. Ik eet bijvoorbeeld hoogstens twee keer per week fruit en dat moet beter kunnen en van twee keer per dag groenten eten is ook nog nooit iemand gestorven, denk ik. En water drinken, veel meer water drinken. Meer bewegen, dat zou hier eigenlijk ook bij moeten staan maar ik weet dat ik dat toch niet haal dus laat ik het maar. Dat we elke week een grote wandeling in Brugge maken als het weer het toelaat dat is voorlopig genoeg.

Tags: , , , ,

Het leven is een snelheidstrein

“Ik wou dat ik al groot was”, zei mijn vierjarige dochter onlangs. Ik dacht: kind, je bent vier, geniet ervan en tegelijkertijd dacht ik: kind, je bent vier, waar haal je het?

En dan plots, wist ik het: het moet iets in de genen zijn. Terug naar mijn kindertijd. Ik herinner me maar al te goed dat ik gans mijn kindertijd alleen maar wou dat ik groot was. Dat ik op mijn eigen benen stond. Hoe klein ik ook was of hoe ver mijn herinnering daarvan ook gaat: ik wou altijd groot zijn. Kind zijn duurt lang. En dan plots is het voorbij dat kind zijn en start het echte leven. En dat echte leven dat gaat rap. Dat gaat als een snelheidstrein en als ik mensen moet geloven die nog ouder zijn dan ikzelf dan betert het er niet op.

Ik herinner mij een gesprek tussen mij en een vriendin (en de vriendin in kwestie zal het zich ook nog wel herinneren als ze dit leest), het zal ondertussen wel al tien jaar geleden zijn maar we hadden het erover dat we het ons niet konden voorstellen dat we ooit misschien gingen getrouwd zijn, een huis hebben laat staan kinderen. En kijk eens aan, daar zijn we dan, tien jaar verder, allebei een man, een huis en twee kinderen. Het echte leven is begonnen. We zijn groot.

Het is niet makkelijk, dat groot zijn. En als ik naar mijn dochter kijk, druk in de weer met haar poppen dan zie ik mezelf en dan denk ik (clichématig): kind, wat een fantastische tijd heb jij toch. Maar ik weet ook dat ik niet met haar zou willen ruilen. Want ik vind het wel goed, zoals het nu is. Ik kijk niet met weemoed terug naar mijn kindertijd, nog naar mijn tijd in het middelbaar, nog naar mijn tijd op kot. Misschien klinkt dat alsof al die tijd alleen maar saai was. Dat was het niet. In de drie laatste jaren van het middelbaar had ik een vriendin, een andere, waarmee ik mij zot amuseerde in klas. Wij plakten aan elkaar en we waren verre van “stout” in de les maar we vonden altijd wel een manier om ons door de saaie lessen heen slepen. Dat zijn van die momenten die ik maar al te graag eens opnieuw zou overdoen. Maar ook niet meer dan dat. Gewoon, even terug naar een saaie les en dan terug naar nu. En zo zijn er nog talloze momenten. Ik zou graag nog eens terugkeren naar niet zo lang geleden, toen mijn man en ik nog kinderloos waren, bijvoorbeeld.

Soms is het goed dat ik daar aan herinnerd wordt dat ik het goed vind dat ik groot ben want het leven gaat als een snelheidstrein vooruit en doordat Florian niet altijd even goed in zijn vel zit en wij niet weten wat het probleem is, verlang ik nu erg naar het moment dat hij geen baby-baby meer is. Maar aan de andere kant komt dat baby’tje ook nooit meer terug eens we daar zijn. En dus moet ik nog meer genieten van het nu ook al is het niet altijd even plezant want zoals ik al zei: ik vind het wel goed zoals het nu is. Mijn man en ik en onze twee kindjes in ons eigen huis.

Tags: ,

Kleine dingen #4

Een update… over Florian en zijn slaapprobleem (want dat had ik beloofd): de eerste nacht heb ik het geprobeerd, de ‘vijf-minuten-laten-huilen-en-dan-pas-gaan-kijken’ methode. Ik ben tot tien kieer toe opgestaan en om drie uur ’s nachts heb ik het opgegeven met als reden dat ik ook nog wat wou slapen die nacht. Maar… Florian doet nu toch al een vijftal dagen weer beter zijn best (ik durf nog niet te luid te roepen), hij slaapt sommige nachten toch al een vier-, vijftal uur achtereen wat al een hele prestatie is voor zijn doen. Dus voorlopig ben ik content met de gang van nachten en hoop ik dat het nu even zo blijft (of nog betert natuurlijk).

De eerste schoolweek… die zit er alweer bijna op. Elisa doet het gelukkig heel goed. Wat een verschil met de eerste schoolweek vorig jaar. Ik zie nog veel huilende kinders en ben blij dat Elisa dat hoofdstuk heeft afgesloten. De juf is super tevreden over Elisa en ik ben super tevreden met de juf. Ze is altijd zo vrolijk, ik word instant vrolijk als ik haar zie. Ook de stilte overdag in huis is teruggekeerd… en ik kan niet zeggen dat ik daar kwaad om ben.

Wat mij opviel… Japanners, die hebben toch wel een platte poep zekers? Alhoewel ik niet weet in hoeverre de vier Japanners die gisteren voor me liepen in Brugge een referentie zijn voor de ganse Japanse mannelijke bevolking natuurlijk?

Ik voelde me wat down deze week… en dat had alles hiermee te maken. Op zich is er momenteel geen verschil, ik zou sowieso september en oktober thuis geweest zijn. Maar toch, het gevoel is anders, thuis zijn omdat je ouderschapsverlof neemt, is niet hetzelfde als thuis zijn omdat je werkloos bent… Om nog maar te zwijgen over de papierenwinkel die er ook weer mee gepaard gaat.

Een cadeautip… als je nog eens op babybezoek moet en je weet niet goed wat geven. Ik zag dit in de Zara Home. Eigenlijk een simpel cadeau maar je weet zeker dat ‘ze het gaan kunnen gebruiken’ en vooral het doosje erbij maakt het toch origineel (het staat niet afgebeeld op de website maar op het doosje staat “my weekly socks”).

Nieuwe outfits… voor Florian en Elisa. Door het slechte weer van de voorbije weken kon ik het niet laten al iets uit de wintercollectie te kopen. Alle komt van Lunabloom in Brugge. Het werd dit:

Een dikke trui voor Elisa - want dat heeft ze nog niet - van het merk Emile et Ida

Een dikke trui voor Elisa – want dat heeft ze nog niet – van het merk Emile et Ida

Beide van het merk Imps & Elfs, alvast in maatje 74.

Beide van het merk Imps & Elfs, alvast in maatje 74.

 

Tags: , , ,

Kleine dingen #2

Gisterenavond in het nieuws deed een reportage over de vluchtelingen in Irak me beseffen wat een luxeprobleem mijn vorige post wel lijkt. In de reportage toonden ze de jongste vluchteling, 5 dagen oud, geboren in de laadruimte van een vrachtwagen… Geen mens verdient om in zo’n omstandigheden geboren te worden. Te denken dat ik mij zorgen maak over het doorslapen van Florian, terwijl honderden kilometers verderop een mama zich moet zorgen maken of haar baby zelfs maar zal overleven. Eigenlijk zou ik me moeten schamen en ik zou me beter zorgen maken over in wat voor wereld mijn kinderen moeten opgroeien.

Tags: ,

Load more