Opnieuw beginnen.

Ik moet daarom thuis zitten, met twee buikgriep-kindjes, om nog eens de tijd te vinden om een blogbericht te schrijven… Ik heb al zo vaak willen schrijven en kwam er maar niet toe. Ik heb al zo vaak gedacht: ik stop maar beter met mijn blog maar ik heb even vaak gedacht: ik ga ermee door.

En vandaag is even goed als elke andere dag om de draad opnieuw op te pikken.

img_0755

Ik heb zoveel te vertellen en tegelijkertijd eigenlijk ook heel weinig. Ik zou een relaas kunnen schrijven over waarom het hier zo stil is geweest. Over dat ik een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar plots te horen kreeg dat ik fulltime juf zou worden in het eerste leerjaar ipv parttime juf in het zesde. Een wereld van verschil qua job, ook al ben en blijf ik maar gewoon een leerkracht in het lager onderwijs.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ik plots het gevoel had dat ik mijn balans volledig kwijt was/ben. Dat ik het gevoel had en eigenlijk nog steeds heb dat alles alleen maar werk is. Elke dag meedoen aan de rat race. In het weekend proberen op adem te komen en dan weer opnieuw beginnen.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik mij al weken eigenlijk niet zo goed voel. Dat ik een verstopte neus heb, die maar niet weggaat. Dat ik een hoest heb, die maar niet weggaat en dat ik moe ben. Maar ook dat er eigenlijk niks bijzonders met mij aan de hand is, of tenminste, dat vertelde mijn bloedresultaat me toch.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik zo trots ben op mijn dochter, die na een paar maanden eerste leerjaar al zó goed kan lezen en dat eigenlijk alleen maar aan zichzelf te danken heeft. Want ook al ben ik juf en dan nog van het eerste én weet ik hoe belangrijk het is dat ze elke dag wat oefent, ik ben waarschijnlijk lakser in het opvolgen van leestraining dan de gemiddelde andere ouder…

Ik zou kunnen schrijven over Florian die ondertussen ook naar school gaat en hoe snel hij zich wel heeft aangepast. Over dat hij op die maand tijd plots zindelijk werd en stilletjes aan meer woorden en zinsconstructies aan het leren is. Dat hij op gebied van taal wat achterstand heeft in te halen maar dat ik er vertrouwen in heb dat het wel goed komt. Dat ik hoe dan ook trots ben op mijn kleine ventje.

Ik zou kunnen schrijven over dat ik eindelijk weet van waar mijn tinnitus komt. Dat ik blijkbaar gehoorschade heb, die met een gewone gehoortest niet te zien is. Ergens moet ik ooit een geluidstrauma opgelopen hebben maar ik zou niet weten waar of wanneer… Ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens een deftig antwoord kreeg en de oorzaak nu ken. Want altijd te horen krijgen dat alles normaal is, is erg frustrerend. Maar ik blijf er wel mee zitten natuurlijk.

Ondertussen kan ik ook nog steeds geen reacties meer plaatsen op andere blogs. Ik heb ondertussen ontdekt dat het met mijn mailadres te maken heeft, ik word waarschijnlijk als een soort spammer aanzien maar hoe dat gekomen is, geen flauw idee. Het alternatief zal dus waarschijnlijk zijn om eens een nieuw e-mailadres aan te maken.

Ik hoop in elk geval dat ik hier weer wat vaker kom. Ik moet ergens mijn ei kwijt kunnen en geen plaats is beter dan hier.

Tags: , ,

Over verwaarlozing, op reis gaan en buggy’s.

Toen ik mijn laatste bericht schreef, kon je de hint al wat begrepen hebben: de tijd was mij aan het inhalen en wat overbleef was alleen maar stress. Het directe gevolg daarvan is dat mijn derde kindje, deze blog, er momenteel wat verwaarloosd bij ligt. De grootste boosdoener in die verwaarlozing is het simpele feit dat ik sedert januari terug fulltime aan het werk ben. Dat klinkt misschien als een makkelijk excuus maar dat is het enige excuus dat ik heb. Een goed excuus, weliswaar. Of het kan ook gewoon aan mij liggen. Ik vind dat dagdagelijks jongleren met de tijd gewoon lastig. Ik wil teveel doen in te weinig tijd. Ik voel me schuldig omdat ik niet meer tijd heb voor mijn kinderen. Ik voel me schuldig omdat mijn huis niet genoeg aandacht krijgt. Bovendien ligt er nog een dikke cursus in mijn kast. Af en toe haal ik hem even uit maar niet genoeg om de leerstof die erin staat onder de knie te krijgen. Nochtans had ik mij voorgehouden om in het voorjaar mijn examen in Brussel al te gaan afleggen. Wel, kijk eens aan, het voorjaar is hier en ik ben nog niet halfweg van waar ik zou willen zijn. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik was tot hier toe al lang blij dat ik nog mee was met mijn strijk. Misschien moet ik minder streng zijn voor mezelf of misschien moet ik echt wel een cursus timemanagement overwegen maar in elk geval: mijn derde kindje wil ik opnieuw de aandacht geven dat het verdient.

Een blik achter de schermen bij lavieemama… Na twee maanden probeer ik nog eens een blogbericht te schrijven en dan gebeurt er alweer dit…

Maar goed. De peuter zit ondertussen in bed. De kleuter voor de tv. De inhoud van de vuilnisbak terug waar hij hoort.

Mama kan weer verder schrijven. 

Afgelopen woensdag nam ik afscheid van onze buggy. Ik plaatste hem op tweedehands en een paar dagen later was hij al verkocht. Het deed toch een klein beetje pijn. Weer een hoofdstuk afgesloten. De reden van die eigenlijk vroegtijdige verkoop zijn onze reisplannen van komende zomer. We hebben er namelijk voor gekozen om twee weken op reis te gaan in plaats van één week. Het gevolg zal zijn dat we uiteraard meer bagage zullen mee hebben en aangezien dat het tot hier toe al duwen was om alles deftig mee te krijgen, zag ik het komende zomer totaal niet meer haalbaar. Onze wagen mag dan wel veel kofferruimte hebben, een gewone buggy neemt héél veel plaats in beslag. Dus besloten we ons een plooibuggy aan te schaffen. Eéntje dat liefst zo weinig mogelijk ruimte in beslag nam. Drie weken geleden stapten we dus binnen bij Orchestra met als doel om ons de buggy die Erika promoot aan te schaffen. Een plooibuggy die niet veel plaats in beslag neemt en niet veel weegt. Dat waren de voorwaarden. De buggy die we voor ogen hadden, was niet op voorraad maar de verkoper deed ons een ander voorstel: de Recaro Easylife:

Bron: www.kiddies24.comBron: www.kiddies24.com

Voor het prijsverschil moesten we het niet laten en de Recaro Easylife had bovendien toch nog net een paar voordelen tegenover de Quinny Yezz Air van Erika: opbergruimte onderaan en op- en uitplooibaar in één beweging. Een lichtgewicht is hij ook. Drie weken later zijn we nog altijd in shock wat voor verschil zo’n plooibuggy qua gewicht en qua gebruiksgemak maakt. Het “rijden” zelf kun je uiteraard niet vergelijken met onze vroegere buggy Mocht je dus ook zoals ons nog op zoek zijn naar een handige plooibuggy: ik kan de Recaro Easylife echt alleen maar aanraden. En neen, ik werd niet gesponsord.

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Zelfs in mijn kleine koffer heb ik nu nog ruimte over voor mijn boodschappen. Een luxe!

Tags: , , ,