Out exploring: Detroit.

We zijn net terug van een weekendje Detroit, de grootste stad hier in Michigan. Je kunt Detroit niet bezoeken zonder met een dubbel gevoel terug te keren. Detroit is een stad van uitersten. Langs de ene kant is er armoede, verval en criminaliteit maar anderzijds zijn er ook zoveel mooie dingen te zien en het potentieel van wat Detroit zou kunnen worden, hangt er gewoon in de lucht.

Detroit was ooit een stad met een goede middenklasse waarvan het merendeel tewerkgesteld was in de auto-industrie. Maar dat was long time ago want sedert midden jaren ’50 al, is de stad in een neerwaartse spiraal belandt tot ze uiteindelijk in 2013 bankroet werd verklaard. Niet tegenstaande al die negativiteit, is Detroit aan een revival bezig en dat zie je. Natuurlijk is er nog enorm veel werk aan de winkel en ik weet niet of Detroit ooit weer de stad zal worden die ze vele jaren geleden was. En dat zou zonde zijn want ondanks de vele uitdagingen waar de stad nog voorstaat, straalt Detroit een bepaalde charme uit en als je weet waar je wel en niet moet zijn dan is er meer dan genoeg te doen om u makkelijk een paar dagen bezig te houden.

  1. Downtown Detroit en de Riverwalk
    Downtown Detroit (om eigenlijk technisch de correcte benaming te gebruiken, moet ik schrijven: Midtown) is een gezellige plek om rond te wandelen. In de zomer barst het er van pop-up strandjes, bijhorende bars en foodtrucks. Er zijn de laatste jaren heel wat mensen die het potentieel dat Detroit in zich heeft, zagen en die een zaak zijn gestart in dit stadsgedeelte. Koffiebars, restaurantjes en winkeltjes schieten nog net niet als paddenstoelen uit de grond. Toch mist Midtown nog een echte winkelstraat, voor een shopping spree moet je dus elders zijn. Anderzijds barst Midtown van de gezelligheid, winkels of niet.

    Pop-up strand in Midtown.

    Als je vanuit het Midtown-gedeelte doorwandelt richting Detroit River, kom je automatisch uit op de Riverwalk. Leuk weetje: aan de overkant van de Detroit River, ligt Canada. Op de website van de Riverfront, vind je een reeks voor zichzelf sprekende voor & after foto’s. Zeker de moeite om eens te bekijken als je een idee wil krijgen van wat ik nu precies bedoel met “de revival van Detroit”. De vele emergency palen langs het pad, moet je, als je er wandelt een beetje buiten beschouwing laten… Maar dat terzijde want we hebben er ons geen minuut onveilig gevoeld. Daar toch niet.

    Riverwalk Detroit.

  2. Het Ford-museum en Greenfield Village.
    “Bereid je voor om verbaasd te worden”
    , is op de website van The Henry Ford museum te lezen. Ge moogt dat gerust geloven. Ik was meer dan verbaasd. Ik was onder de indruk. Wij waren onder de indruk. Het Henry Ford museum bestaat uit vier gedeeltes: het Museum of American Innovation, the Greenfield Village, the Factory Tour en de Giant Screen Experience. Eind april bezochten wij het Museum of American Innovation. Je ziet er de evolutie van bijna elk voertuig dat bestaat, of het nu om een auto, een vliegtuig of een trein gaat. Je kunt in de bus zitten waar Rosa Parks weigerde haar zitplaats af te staan en zo geschiedenis schreef. Je kunt er heel wat presidentiële voertuigen zien, inculsief diegene waarin Kennedy in 1961 werd neergeschoten.

    Kennedy car.

    Een stukje vlieg-geschiedenis.

    De Greenfield Village bezochten we een paar weken geleden, terwijl mijn schoonouders hier op bezoek waren. Greenfield Village is een gigantisch “dorp” dat zeven historische districten bevat. Het bestaat uit gerestoreerde historische gebouwen en huizen die Henry Ford opkocht in alle uithoeken van de VS en er een eigen dorp mee creëerde waar de geschiedenis weer tot leven komt. Zo kun je er onder andere een reeks oude boerderijen bezoeken, bijvoorbeeld deze waarin Firestone (ja, die van de banden) opgroeide maar je kunt evengoed de werkplaats(en) van Thomas Edison bezoeken. Je kunt binnnengaan in het familiehuis van Heinz (ja, die van de ketchup) en ze hebben er zelfs een restaurant dat dateert van 1850, je wordt er bediend zoals toen en wat je op je bord krijgt, is uiteraard ook net zoals toen.

    Main Street.

    Hoedenwinkel uit 1890, uitgebaat door Mrs. Cohen, een jonge weduwe met vier kinderen.

  3. De Detroit Zoo
    Het aantal zoos dat wij al bezocht hebben, zijn ondertussen al niet meer op twee handen te tellen. Detroit Zoo is qua dieren uiteraard vergelijkbaar met eender welke andere zoo. Toch springt deze zoo er bovenuit en dan vooral omwille van hun Polk Penguin Conservation Center, het grootste pinguïn aquarium ter wereld. Doordat het aquarium zo immens is, heb je bijna het gevoel dat je op Antartica zelf.
    Ook in de rest van de zoo, is het respect voor de dieren en hun natuurlijke omgeving zichtbaar. Er is niks dat ik meer apprecieer in een zoo dan dat.
    4. Woodward Avenue
    In het palle centrum van Detroit, bijna aan de rivier, start Woodward Avenue. Deze straat maakt wegrijden uit Detroit makkelijk. Woodward Avenue is namelijk ongeveer 33km lang en loopt noordwaarts weg van het centrum.

    De rode lijn geeft Woodward Ave aan.

    Ook wij volgden deze straat, weg uit Detroit, op zondagmiddag. Vanaf het moment dat je wegrijdt uit Midtown, wens je dat de verkeerslichten waar je af en toe voor staat, niet te lang op rood blijven staan. Want links en rechts zie je alleen maar het verval waar ik het in het begin van mijn bericht al over had.

    Deze vervallen fabriek, bijvoorbeeld, je kunt haast niet geloven dat ze die gebouwen gewoon laten staan.

    Als je een idee wil krijgen van wat welke buurten je links en rechts van je passeert, wegrijdende uit Detroit, dan is dit een perfect filmpje (je moet het zelfs niet helemaal bekijken om te weten hoe laat het is):

    Maar eens je een kleine 20 km van het centrum de Detroit Zoo gepasseerd bent (die ook op Woodward Ave ligt), lijk je plots in een andere wereld te komen. Plots ben je in het Knokke van Michigan (de villa’s en BMW’s schieten plots als paddenstoelen uit de grond) en kun je haast niet geloven dat je een paar kilometer eerder nog vreesde voor je leven -ik gebruik hier eventjes mijn schrijversvrijheid om wat extra te dramatiseren…-. Dat gevoel van die twee totaal verschillende werelden op slechts enkele kilometer van elkaar verwijderd, kon voor ons niet duidelijker worden dan toen we nog even stopten om te tanken. Aan dat tankstation stopte een zwarte man met een fiets en een grote vuilniszak, op zoek naar schatten in de vuilnisbak aan het tankstation. Hij kreeg echter de tijd niet want hij werd door een “rijke” blanke man verjaagd met de woorden: “get out of here you piece of s**t”. Alle oneerlijkheid in de wereld, kwam plots samen, in dat ene moment daar aan het tankstation. Je zal maar wat geluk hebben zeker, met waar je wieg staat?

    “Huis” in Bloomfield Hills, op 30 km van het centrum van Detroit.

    “Huis” in Detroit.

    Meer out exploring?
    Disneyworld.

Tags: , , , ,

Gaan werken vs je vervelen?

Ik kreeg (en krijg nog steeds) veel de vraag: “en, ga jij daar iets doen van werk?”.

Voor we vertrokken (en in de momenten dat we hier nog maar pas waren), antwoordde ik dan steevast: “eerst settelen en zorgen dat we allemaal onze draai vinden en dan zien we wel”. Dan knikte diegene tegen wie ik dat zei: “ja, uiteraard!”. Het was allemaal heel verstaanbaar want zo’n verhuis naar een ander continent, dat is toch wel niet niks.

Na een half jaar moest ik mijn uitleg voor mijn nog-steeds-werkloze status toch wel wat aanpassen. Ik moest uitleggen dat Florian hier nog niet naar de gewone school kan, maar op preschool zit. Preschool, dat is enkel beschikbaar via kinderopvangcentra of private scholen. M.a.w: ge moet ervoor betalen en het is verdorie niet goedkoop. Dus het antwoord op de vraag waarom ik nog steeds niet werkte, was redelijk eenvoudig: het is gewoon te zot om te gaan werken om iemand anders te kunnen betalen om voor je kind te zorgen.

“Maar verveel je je dan niet?” was steevast de respons die ik kreeg.

Ik heb vaak met mijn ogen gerold en gezucht als ik die vraag kreeg (het voordeel was dat de vragende partij dat niet zag). Begrijp me niet verkeerd, ik snap de vraag, maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat we toch wel in een maatschappij leven waarin het gewoon not done lijkt om “niks te doen”. Begrijp me weer niet verkeerd (part two) want ik heb geen zittend gat en ik ben al maanden aan het nadenken over wat ik in de toekomst kan gaan doen van werk maar once and for all, wil ik toch eventjes duidelijk maken dat het allemaal niet zo simpel is als het lijkt, dat gaan werken. En, nee, ik verveel me niet.

  1. De meest logische optie: het onderwijs.
    Iedereen die mij volgt of kent, weet dat ik een bachelor diploma lager onderwijs bezit. En ze hebben hier toch ook leerkrachten nodig, juist? Juist. Maar dan komt natuurlijk de grote: ja, maar… Eerst en vooral zou mijn diploma moeten vertaald worden door een officiële instantie (kost geld) en weet ik niet heel zeker of dat diploma zou geaccepteerd worden want het moet voldoen aan de voorwaarden voor deze staat. Ten tweede, zelfs als het aanvaard zou worden, is het voor mij nog zeer de vraag of er hier ook maar één school is die staat te springen om een leerkracht te aanvaarden die uiteindelijk niet het Engels als moedertaal bezit. Ten derde, weet ik ook niet of ik het voor mezelf zou aandurven om hier voor een klas te gaan staan en alles in het Engels te moeten gaan uitleggen. De andere optie is om mij te laten registreren als substitute teacher. Dat zou uiteraard de druk van een eigen klas wegnemen maar toen ik mij daarin ging gaan verdiepen, las ik dit:
    The average pay for a substitute teacher in Michigan is $80-$90 a day—equating to an annual salary around the $15,000 poverty level for a family. However the demands, stress and responsibility of teaching six or seven classes of 30 or more students far exceeds that of other low wage workers.Jan 17, 2017″.

    Ik zeg niet dat de meest logische optie hierdoor voor mij volledig van de baan geschoven is maar laten we zeggen dat het onderwijs in mijn lijst van opties toch een serieus aantal plaatsen achteruit gegaan is.
  2. Van mijn hobby mijn werk maken.
    De optie om een home bakery op te starten heeft hier eventjes serieus op tafel gelegen. Waarschijnlijk ging ik nu al ongeveer met mijn klein zelfstandig bedrijfje gestart zijn, ware het niet dat ik op het laatste moment nog op een certificatie muur stootte waaraan ik niet kan voldoen.
    Het idee was, om op bestelling, van thuis uit, te gaan bakken. Met de focus op Frans/ Belgische producten die je hier nergens kunt krijgen (of van povere kwaliteit kunt krijgen). Het idee zat goed (denk ik) en de optie home bakery is hier dus werkelijk een mogelijkheid. Helaas was de grote ja maar dat ik een keuken apart moet hebben van onze privé-keuken om dit mogelijk te maken (tenzij ik niet met producten zou werken die moeten gekoeld worden, dan kon het wel, maar dat zou mij zodanig limiteren dat heel het idee dat in mijn hoofd zat als een kaartenhuisje in elkaar viel…). Die tweede keuken, dat zou mits een kleine investering een optie zijn, ware het niet dat we hier een huis huren en de eigenaar waarschijnlijk niet al te content zou zijn met plots een tweede keuken(tje) in zijn huis.
  3. Iets anders dan maar?
    Werk is werk en er zijn natuurlijk altijd nog andere opties: een bureaujob, de supermarkt, een restaurant en ga zo maar door… Ik ben op zich niet kieskeurig en ik zie mezelf best wel iets totaal anders doen. Waarom ook niet? Maar ook het komende jaar moet ik blijven rekening houden met onze jongste zoon die nog steeds niet kan starten in de gewone public school waar Elisa gaat. Hij verhuist weliswaar van preschool (omdat de school waar hij zat, slechts halve schooldagen aanbood) maar om de kosten te drukken gaat hij op zijn nieuwe school ook maar drie volle dagen naar school ipv de gewone vijf. Daarnaast blijft de taalbarrière een barrière… Ik vraag mij toch af, of ik makkelijk aan een job zal/zou geraken, met een buitenlands accent?
  4. Maar gaat dat dan met maar één loon?
    Had het aanbod dat mijn man vorige jaar kreeg, niet het loonsverlies van mezelf gecompenseerd, dan hadden we hier niet gezeten. Zo simpel is dat eigenlijk. Los daarvan, wil dat niet zeggen dat ik niet de behoefte voel om mijn steentje bij te dragen. Het wil alleen zeggen dat we het hier wel redden zonder dat steentje van mij. Nog los daarvan, kunnen we ook niet sparen wat we gedacht hadden te kunnen sparen. Sommige kosten zijn hier gewoon stukken hoger en dat hadden we niet van te voren kunnen inschatten. Waar we in België status quo staan met de afbetaling van ons huis versus de huurinkomsten die we ervoor ontvangen kun je hier een schone winst maken als je je huis verhuurt. Voor ons, die helaas voorlopig moeten huren, is de huurprijs van ons huis hier een serieuze hap uit ons budget. Ook verzekeringen (waar je niet onderuit kan) zijn hier stukken duurder. Daarnaast willen we, terwijl we hier nu zo ver zijn, ervan profiteren om zoveel mogelijk te kunnen zien. Maar dat terzijde want ik ben aan het afdwalen…
  5. En dan zijn er nog al die andere onzekere factoren…
    We zijn hier nu nog net geen jaar en ik kan ondertussen wel zeggen dat we hier over het algemeen behoorlijk graag wonen. Dus als we hier nog eventjes langer kunnen blijven, dan graag. Maar er zijn ook nog zoveel onzekere factoren die ervoor zorgen dat we op bepaalde vlakken nog eerder afwachtend zijn. Dus ook een beetje op het vlak van echt actief op zoek gaan naar werk voor mezelf. Het punt is dat we hier voorlopig nog op het werkvisa van mijn man zitten. Stel dat zijn werk morgen zegt: het is goed geweest, ga maar terug naar het Belgisch kantoor. Dan mag ik hier nog werken of niet werken: als hij terug moet, dan moeten wij allemaal mee. Willen of niet. Werken of niet.

En om al die bovenstaande redenen wordt het nog een tweede afwachtende jaar hier. Tenzij er ergens een onverwachte opportuniteit uit de lucht komt vallen die ik niet kan laten liggen. Zeg nooit nooit maar de kans is natuurlijk klein dat er hier morgen op de deur wordt geklopt en dat ze me de job van mijn leven aanbieden.

Tags:

Resume.

Ter verduidelijking… De titel verwijst naar de knop, niet de vertaling voor CV.

Deze ochtend, toen ik mij stond te douchen, kwam er een huilerig en paniekerig jongentje de badkamer binnengelopen. “Mama?! Ik moet toch niet naar school vandaag?!”

We zijn 2 januari 2018 en alles begint weer opnieuw. De afgelopen 10 dagen waren dagen van pauze en rust. Onze kerst en nieuwjaarsperiode zag er vanzelfsprekend anders uit dan normaal maar we hebben erg hard genoten. Van het samenzijn. Van de periode van rust na toch wel een aantal hectische maanden.

Wandelen bij -15 graden Celcius… Yes, we can!

Er was tijd voor ons gezin. Er was de verjaardag van mijn man en een eerste keer de kinderen achterlaten bij een babysit. Er was tijd voor een etentje met “nieuwe” vrienden. Er was tijd voor een anderhalf uur durende trip naar een shopping mall en mijn eerste bezoek aan een Cheesecake Factory. Er was tijd voor filmnamiddagen en goed ingeduffelde wandelingen in de bittere kou (waarbij ik tot de vaststelling ben gekomen dat ijskoude temperaturen zonder wind en in de zon best wel doenbaar zijn). Er was tijd voor uitgebreide, rustige ontbijten en tripjes naar de Barnes & Noble.

Dus toen mijn zoon deze ochtend de paniek in zijn stem niet kon onderdrukken, kon ik hem perfect begrijpen. Het is weer gedaan met de pauze. Resuming everyday life.

“The Tridge”, Midland, Michigan.

Ik ben nooit een grote fan geweest van oudejaarsavond. Van aftellen naar 12 uur ’s nachts en dan enthousiast doen. Ik ga eerlijk zijn, de afgelopen paar “nieuw jaren” lag ik meestal in mijn bed tegen de klok van middernacht. Dit jaar was dat niet anders. Wat wel anders was, is dat ik deze keer wel het gevoel heb van: 2018… wat ga je mij (ons) brengen? Vieren we komende ouderjaarsavond weer in Midland? Hoe zal ons leven hier verder evolueren? Laat ik het zo zeggen: ik ben benieuwd naar 2018.

Ik kan alvast dit zeggen. 2018 zal het jaar zijn waarin ik probeer twee keer per week te gaan sporten vol te houden. 2018 zal het jaar zijn waarin we tegen de lente/ zomer hopen om toch grote stukken van Michigan eindelijk te kunnen gaan ontdekken. 2018 is het jaar waarin ik een poging tot homeschooling zal doen voor Florian. 2018 zal het jaar zijn waarin we hopelijk een beetje kunnen beginnen sparen (want met die bedoeling zijn we toch ook wel naar hier gekomen maar met alle kosten die er al geweest zijn, is er helaas nog maar te weinig van in huis gekomen). En 2018 zal het jaar zijn waarin ik eindelijk, na jaren van welles nietes, de knoop heb doorgehakt om iets aan mijn tanden te veranderen (wel, technisch gezien heb ik dat vorig jaar nog – lees: drie weken geleden, beslist). En dat laatste, daar moet ik eerlijk in zijn, daar kijk ik toch met heel gemengde gevoelens naar uit.

De beslissing van een poging te doen om mijn zoon straks te homeschoolen is er gekomen na een grondige research van alle andere opties die er hier voor Florian zijn. Elisa gaat naar een gewone public school en daar ben ik tot nu toe heel content van. Qua kosten is dat te vergelijken met het onderwijs in België. Het enige probleem is dat de startleeftijd voor de lagere school (elementary school) op vijf jaar ligt. Florian moet nog vier worden. Dat betekent dat hij pas ten vroegste in september 2019 kan starten. Voor de leeftijd van 5 jaar kun je kiezen voor een preschool. Dat is ook waar Florian momenteel naartoe gaat. Preschools zijn betalend (hier toch, ik kan niet spreken voor de volledige VS). De preschool waar Florian momenteel zit, is nog behoorlijk “goedkoop”. Momenteel gaat hij vijf voormiddagen van twee en een halve uur naar school en betalen wij daarvoor 65 dollar per week. Twee en een halve uur naar school gaan, ik vind dat eigenlijk maar “peanuts” als je in gedachten neemt dat hij in Belgie uiteraard gewone volle schooldagen ging. Tijdens mijn preschool research van de afgelopen dagen kwam ik al redelijk snel tot de conclusie dat er heel wat andere preschools zijn hier in Midland met mogelijkheden om wel een volle dag naar school te kunnen gaan (Montessori, een eerste echte STEM-preschool en zelfs een preschool van het Nature Center waarin ze echt gericht zijn op in de natuur op ontdekking gaan). Keuze te over dus… tot ik op de betreffende websites de prijzen zag… Dan was er plots toch geen keuze meer want ik betaal geen 7000 dollar per jaar voor mijn zoon zijn kleuteronderwijs. Thanks, but no thanks. Er is hier in Midland gelukkig een grote groep mensen die aan homeschooling doet, dus dat betekent dat er een groot netwerk van mensen is aan wie ik hulp en tips kan vragen. Ik weet dus wat gedaan, de komende dagen (behalve twee tanden laten trekken – maar dat verhaal, lieve mensen, is voor een andere keer).

Tags: ,

Die keer dat we een auto kochten.

Een auto kopen… Dat is toch wel een klein avontuur op zich, niet? Je moet een merk kiezen, een type auto die aansluit bij je behoeften. Je moet beslissen of je gaat voor een nieuwe wagen of misschien is tweedehands wel een betere keuze? Eens je dat beslist hebt, moet je nog gaan kijken hoe je dat grapje (die auto dus) gaat financieren. Leasen, een lening nemen of gewoon in een keer betalen? Dan komt de dag dat je naar de garage gaat, of beter, terug gaat (want waarschijnlijk ben je al eens op verkenning geweest) om de wagen die je op het oog hebt te kopen… Het is ondertussen alweer een paar jaar geleden dat we een auto kochten in België maar als ik het mij goed herinner, volgt er dan een gedoe met een roze formulier en je nummerplaat aanvragen en de verzekering inorde brengen…

Afin, toen we dus vorige week vrijdag, op Black Friday, besloten naar een dealership te gaan hier in Midland om een testrit te doen met een tweedehandswagen die ik op het oog had, begrepen we niet goed dat Eric (met wie ik had afgesproken) dit zei toen we arriveerden.

Well, can you believe what happend? I was warming up the car for you guys this morning and driving it up at front. And what do you know? A guy comes in, takes the car for a drive, bought it and drove right off with it.

Een uur ofzo later zou ik wel begrijpen waarom je in Amerika een auto kan kopen en er direct mee wegrijden.

Maar goed. Eric had natuurlijk nog een andere wagen op zijn parking lot staan die quite similar was aan degene die we dus initieel op het oog hadden. Alleen, hij had meer kilometers (of beter: miles) op zijn teller staan en hij was duurder.

Voor ik verder ga, moet ik misschien eerst even uitleggen wat voorafging aan die Black Friday bij Eric. In het contract dat mijn man kreeg aangeboden, was geen firmawagen inbegrepen. Dat wordt hier gewoon ook niet gedaan. We kregen een maand een huurwagen en moesten daarna, basically, ons plan trekken op gebied van vervoer. Aangezien je hier werkelijk nergens geraakt zonder wagen, is een wagen hebben gewoon een must. Dus toen onze eerste maand gratis huurwagen erop zat, gingen we die inruilen voor een nieuwe huurwagen. En anderhalve week geleden, toen onze tweede-huurwagen-maand erop zat, ruilden we opnieuw in. Voor een derde. Dat het zo niet verder kon (om nog maar te zwijgen over de kostprijs) is nogal vanzelfsprekend. Misschien denk je dat we beter al na die eerste maand een wagen hadden gekocht, wat theoretisch gezien inderdaad logisch zou zijn geweest maar helaas kon dat niet zomaar. Om hier een wagen te kopen heb je een Amerikaans rijbewijs nodig. Wat helaas betekent: een theoretisch en een praktisch rijexamen gaan afleggen. Ik behaalde mijn rijbewijs drie weken geleden. Mijn man vorige week. Een tweede reden dat we niet zomaar een wagen konden gaan kopen was onze credit history. Of beter: ons gebrek aan een credit history. Een credit history is gewoon wat het woord zegt dat het is: een geschiedenis van hoe goed je als persoon omgaat met je krediet. Betaal je op tijd je schulden af? Maak je niet teveel schulden? Het probleem is, dat als je geen of een slechte credit history hebt, het in de Verenigde Staten moeilijk is om grote aankopen te doen. En laat een auto kopen nu net één van de grotere aankopen zijn die we moeten doen. Maar goed. Om een lang verhaal toch wat korter te maken… Het kwam erop neer dat we eigenlijk maar twee opties hadden. Een goedkopere auto kopen en die gewoon in één keer betalen of leasen (wat ook wel tricky was omwille van die credit history maar er bestaan hier en daar wel mogelijkheden speciaal voor expats). Omdat wij nog niet met zekerheid kunnen zeggen hoe lang we hier gaan blijven, vonden we leasen geen optie (wegens de grote boetes die je moet betalen als je vroeger opzegt) dus we besloten op zoek te gaan naar een wagen die we in één keer zouden kunnen betalen.

En zo kwamen we bij Eric terecht, die onze goedkope wagen dus aan iemand anders had verkocht die ochtend en die, als goede verkoper, probeerde ons de duurdere versie te verkopen. Wij reageerden vooral met veel twijfels en eigenlijk was dat niet helemaal alsof, de wagen die hij ons probeerde te verkopen was op zich niet verkeerd maar hij was gewoon net te duur voor ons. Bij een verkoper staan twijfelen, heeft altijd als voordeel dat ze nog harder hun best gaan doen voor je. Dus toen we over ons budgetair probleem en vooral over het feit dat we geen credit history hadden, begonnen, was Eric er wel zeker van dat hij toch wel een lening zou kunnen regelen voor ons. Want mijn man werkte toch wel voor die ene grote firma hier zeker. Jaja, Eric was ervan overtuigd dat het zou lukken en dus konden wij toch een duurdere wagen kopen.

Op de parking lot van Eric stond een Jeep waarvan mijn man en ik vonden dat dat ding iets had en dus mochten we er mee rijden. Ik moet eerlijk bekennen dat wij initieel niet met het idee speelden om die Jeep ook effectief te kopen. Want echt een gezinswagen kun je dat ding nu toch niet noemen. We wilden er eigenlijk gewoon eens mee rijden… Tot we allebei tot de conclusie kwamen dat zo’n Jeep best een aangename wagen is om mee te rijden. Florian was in zijn nopjes in de Monster Truck (zijn eigen woorden) en ook Elisa had er niks op tegen. Dus maakte Eric zijn prijs en deed er nog $400 vanaf toen we ernaar vroegen. Toch twijfelden we nog. Weer niet echt alsof. We twijfelden echt. Want hoe leuk de wagen ook was om mee te rijden en ook al konden we hem afbetalen, we vonden hem gewoon net dat tikkeltje te duur.

Maar natuurlijk had Eric nog wel wagens in zijn toverhoed zitten en toen toonde hij ons the Blue Jeep.

De blue Jeep was een paar jaartjes ouder dan de eerste waarmee we gereden hadden maar hij had minder miles en was goedkoper. Toen Eric besloot dat het toch wel Black Friday was vandaag en er nog eens $1000 vanaf deed, was the deal closed.

En Eric zei: “you can drive the car home and come back at 2pm, we will arrange everything with the bank by then”.

“En de insurance dan”, vroegen wij?

“You can arrange that on Monday,” zei Eric, “you can just use our number plates over the weekend, I’ll make sure you have your own plates by Monday.”

Zo doen ze dat hier dus. Een auto kopen en er onmiddellijk mee wegrijden. 

Nog altijd niet goed begrijpend dat wij gewoon met die auto, waarvoor we nog geen enkele dollar hadden betaald, mochten wegrijden, reden we dus naar huis. Brave burgers als we zijn, keerden we uiteraard terug by 2pm, met onze voorschotcheque. Eric had gelijk, de lening met de bank was ondertussen geregeld en het enige wat ons nog te doen stond, was paperassen ondertekenen. Eric bracht ons tot bij de bureau van de paperassen-kerel.

Ik denk dat ik nog een blogbericht apart zou kunnen schrijven over die drie kwartier dat we bij die kerel doorbrachten. Ik zei achteraf tegen mijn man dat ik het had willen filmen want het kon gewoon niet meer Amerikaanser worden dan op dat moment in die bureau. Ik dacht dat ik bij Eric al veel had gezien maar ik was verkeerd. Zo stelde hij een onderhoudsverzekering voor, die we konden bijkopen, voor een periode van vijf jaar en die hield in dat we dus nooit onderhoud zouden moeten betalen. Aangezien vijf jaar ons nogal lang leek (toch in onze situatie) wezen we zijn voorstel af. Hij snapte het niet. Want die verzekering nemen was voor hem “basically a no-brainer” want je deed hoe dan ook winst. Hij verliet zijn bureau, kwam terug en plots was diezelfde verzekering $400 goedkoper geworden. Even later, toen hij ons al zijn extra verzekeringen had verkocht (twee maar, ik ben aan het overdrijven) en alle paperassen waren afgehandeld, nam hij een kauwgum uit zijn bureau, leunde helemaal achterover in zijn bureaustoel, kruiste zijn handen over zijn buik en deed hij aan nog wat Amerikaanse chit-chat. Ik had er een foto van willen nemen. Echt waar.

Ondertussen rijden we een week rond met onze Jeep Wrangler en hebben we ontdekt dat er een geheime codetaal bestaat tussen alle Jeep Wrangler- eigenaars. Je bent namelijk verplicht je hand op te steken als je een zuster-wagen tegenkomt. En zo komt het dus, dat ik al een week lang flink Jeep Wranglers begroet (en dat zijn er toch wel een aantal per dag).

We zijn zó Amerikaans in onze wagen.

Tags: ,

Twee weken Midland, Michigan.

Morgen is het exact twee weken geleden dat we hier belanden, in Midland, Michigan. In tegenstelling tot vorige week (toen we hier drie dagen alleen en autoloos moesten spenderen omdat mijn man al direct naar Atlanta moest voor zijn introduction sessions) zijn we deze week al wat meer op weg naar een routineus nieuw leven hier.

Aangezien we voorlopig dus maar één huurwagen hebben, begint mijn ochtend met het afzetten van mijn man op zijn werk, daarna Elisa op haar school en als laatste Florian op de pre-school. Als iedereen is waar ze moeten zijn, heb ik een kleine twee uur en een half me time. Die spendeer ik dan aan inkopen doen, een cappuccino drinken en op verkenning gaan. Vooral heel veel op verkenning gaan.

En dat op verkenning gaan, dat helpt. Dat helpt echt. Ik weet nu al dat ik de woonbuurten hier ga missen als wij terug in België zijn. Alle woonbuurten lijken hier op elkaar, brede straten, veel bomen en veel gras. De ene buurt heeft betere en mooiere huizen dan de andere, dat wel maar voor de rest is de natuur hier nog meer de baas dan bij ons. Bij ons zijn steden bijna volledig omgetoverd tot één grote betonblok. Hier heb je dat dus totaal niet. Het enige nadeel aan al die gelijkaardige straten is dat ik na één week mijn routineuze tour doen, nog steeds mijn gps nodig heb om Elisa’s school te vinden en vraag me ook nog niet om van daar zonder hulp naar Florian’s school te rijden… Ook al liggen die twee op slechts vier minuten rijden van elkaar verwijderd. Midland heeft ongeveer 80 parken, grote en kleinere. Gisteren ben ik voor het eerst ook eens het downtown gedeelte gaan verkennen. Ik begin me te realiseren dat Midland meer te bieden heeft dan alleen het grote shopping mall gedeelte. And that’s a good thing.

Sommige dingen wennen ongelofelijk snel. Zoals eekhoorns. Als je hier niet elke dag minstens veertig eekhoorns gezien hebt, dan ben je waarschijnlijk je huis niet uitgeweest. En herten langs de kant van de weg. Of dat je bij rood licht gewoon toch naar rechts mag afslaan. En grote pick-ups. Ze zijn gewoon óveral. Net zoals die eekhoorns. Of dat ze overal vragen hoe het met je gaat. En brede banen. Ruimte. Daar is er hier een overvloed aan.

We hebben ondertussen ook een huurhuis gevonden. Van mijn man’s werk kregen we een maand een bemeubeld appartement maar dat betekende ook dat onze tijd om iets permanenters te zoeken, héél kort was. Het aanbod op de huurmarkt is hier eerder klein. En de prijzen zijn er dan ook naar. Of toch voor de mooiere huizen. Maar we zijn blij met wat we gevonden hebben. Het huis werd heel recent helemaal opgeknapt en toen we het bezochten, was de poetsvrouw van de eigenaars het lege huis aan het kuisen. We zullen wel waarde voor ons geld krijgen, vermoed ik.

In de komende twee weken moet dus nog heel veel geregeld worden. We hebben dan ook niks. Alleen de bedden van de kinderen die nog op een schip zitten hiernaartoe. Samen met wat speelgoed en nog een aantal andere kleine spullen. Maar we gaan de uitdaging aan: een leven als minimalisten. Het heeft mij altijd eigenlijk wel aangesproken. Now is the time. Een tafel en een paar stoelen, een zetel, een bureau en een bed. Wat kook-, poets- en badkamerspullen. Een tv. Veel meer dan dat heeft een mens niet nodig zeker?!

Tags:

Onze eerste dagen in de VS.

We namen een valse start op vrijdag. Net toen de onboarding zou starten werd omgeroepen dat er een technisch probleem was met het vliegtuig. Ze zouden een test doen en tien minuten later lieten ze weten dat de test negatief was… Maar, geen probleem, er zou een tweede test volgen en als die positief was, konden we instappen. Als die negatief was, wel, ze zeiden het niet met die verwoording maar dan waren we gejost. Een goed half uur later kwam dan de melding dat ook de tweede test negatief was en dat er een wisselstuk vanuit Amsterdam moest overkomen. We kregen een voucher om te gaan lunchen en daarna was het weer wachten. Afin, ik bespaar jullie de verdere details van onze leuke dag daar in Zaventem maar het kwam erop neer dat dat wisselstuk er maar niet geraakte (plots moest het uit Frankfurt komen en nog twee uur later zouden ze het uit Parijs laten komen…) en uiteindelijk zat de crew aan hun maximale aantal werkuren en kwam het erop neer dat we gewoon niet meer konden vertrekken op vrijdag. Het werd dus een nachtje Sheraton en een nieuwe poging op zaterdag ochtend.

En een geluk bij een ongeluk misschien maar de zaterdag verliep supervlot. Zelfs onze aankomst in Detroit en het passeren van de douane daar was piece of cake.

Uiteindelijk zijn we hier aangekomen op zaterdagnamiddag, 4 uur, lokale tijd.

Het zou misschien raar moeten voelen, hier zijn, maar dat is niet zo. Alles is hier nochtans zoveel groter. De straten, de auto’s, de winkels maar op één of andere manier doet dat dus niet zo raar. Misschien komt dat door de tv, denk ik, doordat wij al zoveel van Amerika zien via films en series. Ik weet het niet.

En toch. Er zijn mij al zovéél verschillen opgevallen de voorbije drie dagen dat ik er hier al een eindeloos epistel zou kunnen over schrijven. Onnozele dingen ook, zoals het feit dat er hier amper auto’s rijden met ook een nummerplaat vooraan. Achteraan is blijkbaar voldoende. Of dat ik hier weer geen bakboter kan vinden. In Denemarken werd dat euvel snel opgelost want de bakboter bleek daar gewoon niet in de frigo te liggen… Maar hier… Er is geen onderscheid, blijkbaar. Boter is boter. Of dat denk ik toch. Ze keken mij in elk geval aan alsof ik de meest rare vraag ooit stelde toen ik vroeg waar ik dat soort boter kon vinden.

Ik ga moeten wennen. Maar dat was te voorspellen, uiteraard. Voorlopig ben ik nog heel veel aan het vergelijken en meestal draait dat dan uit op een 1-0 België vs de Verenigde Staten.

Ik kwam vandaag bijvoorbeeld tot de conclusie dat Florian hier nog helemaal niet met school kan starten. Verre van zelfs. Daar stond ik dan. Zo enthousiast als ik aan mijn kinders had aangekondigd dat we een kijkje gingen nemen naar hun nieuwe school, zo teleurgesteld was ik toen ik de melding kreeg dat de school geen pre schooler program had. Ik mocht dus weer gaan uitpluizen wat ik met Florian aan moet. Het kind mag terug naar daycare, daar komt het ongeveer op neer. En dat is uiteraard niet gratis. En maar een halve dag. Zelfs op zijn vierde zal het nog zoeken zijn naar een school waar ze een young 5’s program hebben. Het voelt een beetje aan als een serieuze stap achterwaarts. Maar goed. Ik weet dat ik moet afwachten voor ik conclusies neem. Donderdag ga ik een kijkje nemen naar de daycare/preschool.

Maar ook bij de school zelf, had ik gemengde gevoelens. Het is gewoon anders. Moeilijk te omschrijven. Maar misschien ben ik gewoon te bevooroordeeld. Het zit zo ingebakken bij ons dat wij denken dat ons onderwijs zoveel beter is dan eender waar. Maar Elisa was gelukkig wel enthousiast. Dat is het voornaamste.

Alle begin is moeilijk, zeggen ze, en dat zal ongetwijfeld zo zijn. Het zal wennen, wennen en dan nog eens wennen zijn. En uitpluizen. Heel veel uitpluizen hoe alles ineen zit.

Maar het komt goed. Alles komt goed.

 

Tags: , ,