In het midden van de handschoen.

Voor we naar hier verhuisden (en zelfs voor er nog maar sprake was van…), heeft mijn man tientallen keren over en weer gereisd en geen enkele keer kwam het in mij op om de kaart van de VS te bestuderen om te zien waar hij zich dan wel bevond, als hij weer eens naar Midland in Michigan moest.

Mijn man is weer naar Amerika, zei ik dan. En niemand die ooit vroeg: en waar dan in Amerika? 

Ik ben pas de ligging van Michigan gaan opzoeken toen we op de Amerikaanse ambassade de toestemming kregen om effectief naar hier te mogen komen. Dat is toch wel bizar, eigenlijk, nu ik er bij stilsta. Maar ik heb zo’n vermoeden dat meer dan de helft van mijn lezers het ook niet weet. Ja, jullie daar, ik vermoed dat jullie mijn posts lezen zonder ook maar een idee te hebben van waar ik nu effectief woon. Of, goed dan, misschien hebben jullie een vaag idee. Net zoals ik een vaag idee had. (En als ik het mis heb, laat het gerust in de comments weten maar als ik gelijk heb, mag je het ook zeggen). Maar aan al die wetenloosheid, daar komt nu een einde aan, want Michigan, dat ligt namelijk daar waar de kaart rood kleurt:

De staat Michigan bestaat uit twee stukken (wat raar is aangezien het bovenste stuk eigenlijk perfect aan de staat Wisconsin -nah, nu weet je al twee staten liggen- grenst). Het bovenste stuk is de Upper Peninsula en het onderste stuk is de Lower Peninsula. Als je in die Lower Peninsula woont, dan gebruik je dit niet als term, nee, dan zeg je dat je in the Mitten woont. Waarom? Wel, hierom:

Dit hoeft geen verdere uitleg zeker?

Mijn titel had het al een beetje verklapt. Om nu exact te weten waar wij wonen? Wel, wij wonen in het midden van die handschoen. Of toch ongeveer. Want van waar wij wonen, kun je bijna overal in Michigan (in het Mitten-gedeelte dan toch) naartoe in een reistijd van een tweetal uur.

Naast het feit dat Michigan uit twee stukken (je moet trouwens een brug over om naar de Upper Peninsula te reizen) bestaat, is het tweede ding –dat deze staat toch wel wat onderscheidt van alle andere- dat het grenst aan vier van de vijf grote meren. Vandaar Michigan’s nickname: The Great Lakes State.

In Michigan zijn de winters lang en bitterkoud maar in de late lente en de zomer, dan komt iedereen terug buiten. In het weekend trekken mensen hier à la masse Up North (je kunt het een beetje vergelijken met ons kusttoerisme). Want up North, daar is de natuur en daar zijn de sympathieke stadjes.

In Michigan ligt de stad Detroit. Detroit, die misschien in Europa nog de reputatie heeft van bankroete, vervallen stad maar die ondertussen volop aan het heropleven is.

In Michigan, ligt Holland, het stadje waar de Sint zijn intrede doet in een schip op Lake Michigan en waar je in de lente naar het tulpenfestival kunt.

In Michigan, daar wonen wij (voorlopig). En we hebben meer dan de helft nog niet gezien.

Tags: , , ,

Met mijn linkerbeen uit het raam.

Wel verdorie, mijn linkerbeen en voet hebben niks te doen, dacht ik toen ik hier voor het eerst een ritje in onze rental car maakte. “Ge moogt wat rusten”, zei ik, want mijn linkerbeen snapte er niks van en wou voortdurend de koppeling induwen. “Of ge moogt wat uit het raam hangen, de zon schijnt, misschien bruin je nog wat.”

Tegelijkertijd moest ik ook mijn rechterarm in bedwang houden. “Blijf van die versnellingspook! Hij staat in drive, ge moet verder niks meer doen!”

Mijn lichaam was behoorlijk gedesoriënteerd tijdens die eerste rit en dat is het nog steeds. Al mijn reflexen zijn ingesteld op 15 jaar rijden op Belgische wegen met de uiteraard daarbij horende manueel verstelbare versnellingsbak in de wagen. In veel opzichten is rijden hier veel makkelijker dan bij ons. De wegen zijn breder, de parkeerplaatsen ook. Je komt amper een fietser of een voetganger tegen. Je rijdt mee met de windrichtingen. Voorrang van rechts is er amper, omgekeerde driehoeken zijn ook al zo’n zeldzaamheid. Stopborden daarentegen zijn all over the place. Veel wegen, vergelijkbaar met onze ringwegen, hebben een extra middelste strook for left turns only. Als het licht op rood staat, mag je toch rechts afslaan, tenzij er expliciet vermeld staat dat het niet mag.

En toch…

Heb ik nog steeds de neiging om te remmen als er een auto uit een rechterzijstraat aankomt, zeker in de woonbuurten.

Vind ik het nog steeds raar om over een volle gele lijn te rijden omdat ik een left turn wil maken en dus gebruik moet maken van de daarvoor voorziene rijstrook.

Het idee is, dat je het verkeer dat rechtdoor moet, niet hindert.

Heb ik nog steeds, de eerste minuut nadat ik voor het rode licht gestopt ben, niet door dat ik gewoon mag doorrijden omdat ik naar rechts moet en er niemand van links komt.

Moet ik telkens met mijn ogen rollen, als ik moet stoppen en kijken of er écht niemand komt gewoon omdat dat moet van het verkeersbord op een baan waar slechts af en toe eens een verloren ziel voorbij rijdt en je eigenlijk al van mijlenver kunt zien dat er geen enkele ander wagen, behalve de jouwe te bespeuren is.

Moet ik nog méér met mijn ogen rollen als ik op een kruispunt gestopt ben, ook weer omdat het moet en er links en rechts ook een auto gestopt is maar er niemand de neiging lijkt te hebben om als eerste terug aan te zetten. Iedereen staat daar dan maar. Te wachten op Godot.

Binnenkort moet ik hier mijn praktisch rijexamen afleggen, ik zal mijn ogen-rollende neigingen dan maar best onderdrukken, zekers?!

Tags: , , ,