Kopen op krediet: het is allemaal nog niet zo slecht als het lijkt…

Voorwoord (die eigenlijk voor de rest niks met dit blogbericht te maken heeft):

Ik wil graag Talitha bedanken voor haar doorverwijzing naar mijn blog. Voor wie mij al een tijdje volgt…  Weet ge nog die keer dat ik schreef over het feit dat ik niet meer kan reageren op andere blogs? Awel, dat is dus nog steeds zo. Mijn man heeft het al bestudeerd, ik heb al van alles geprobeerd en nog steeds wil het maar niet lukken. Dit gewoon eventjes ter info voor mijn blogcollega’s. Want dat is zo’n dingetje in de wereld van de bloggers… Gij reageert bij mij dus ik reageer bij jou en vica versa. Bij mij is het dus niet van niet willen maar echt van niet kunnen. En dus bedank ik Talitha hier eventjes in plaats van in een reactie op haar blog (en ja, ik heb het weer maar eens tevergeefs geprobeerd). Trouwens leuk om te zien dat ze oorspronkelijk van Ieper is, mijn geboorteplaats.

En dan nu het eigenlijke blogbericht:

Ik weet dat ik al een aantal keer heb geschreven over betalen op krediet. Eerder korte stukjes, zoals bijvoorbeeld in mijn “zoveel maanden Midland, Michigan”- verslagen, maar nu ik eindelijk het grote geheim achter “den Amerikaan met zijn portefeuille vol kredietkaarten” helemaal doorheb, wil ik eventjes de tijd nemen om er wat uitgebreider op in te gaan… Zodat “den Belg die tegen kopen op krediet is” het ook een beetje beter snapt. It’s my pleasure.

  1. Het is niet van mogen, het is van moeten: den Amerikaan en zijn kredietscore.
    Elke Amerikaan heeft een kredietscore. Tenminste, vanaf het moment dat je 18 wordt en een kredietkaart en/of een lening aangaat, begin je met het opbouwen van een krediet-geschiedenis die dan weer wordt uitgedrukt in de vorm van een score. Die score begint uiteraard laag en de bedoeling is dat ge die zo snel mogelijk omhoog krijgt. Een hoge score betekent dat je een kredietwaardige persoon bent, wat dan weer een voordeel is als je naar de bank stapt om een lening te krijgen. Amerikanen met een slechte kredietscore kunnen enkel leningen aan een hoog tarief krijgen of krijgen helemaal geen lening. Met andere woorden: ge zijt gejost als ge een slechte score hebt. Ik hoop dat ge nog meezijt tot hier… Zowel mijn man als ik hebben op onze gsm een app staan om onze eigen kredietgeschiedenis en score te kunnen volgen. Dat ding heet Credit Karma en als ge dat open doet, dan zie je dit:
    Nee, dit is uiteraard niet de mijne, maar net zoals Jill is mijn score voorlopig ook excellent (omdat je het per sé wou weten). TransUnion en Equifax zijn twee grote kredietbureaus die de scores bijhouden. Banken rapporteren de terugbetalingsgeschiedenis van hun klanten aan die bureaus en zo geven die bureaus jou een score. Voor de rest kunt je via die App ook volgen welke factoren er een rol spelen op je score:
    Ons Jacqueline hier, die doet het zoals je ziet bijlange nog niet zo slecht. Ik zal niet in detail ingaan op elke factor maar wat misschien wel belangrijk is (om die portefeuille vol kredietkaarten dus beter te begrijpen) is dat total accounts slaat op het aantal kredietkaarten en/of leningen die je hebt lopen. Dit cijfer wordt pas een groen cijfer vanaf 10. M.a.w.: zodra je 10 kaarten (of 10 leningen of een combinatie met een totaal van 10 hebt), heeft dit cijfer een positieve invloed op je score.
  2. De flaws in het systeem.
    Dat je nog steeds niet begrijpt wat ik nu precies goed vind aan dit systeem, dat begrijp ik. Want ik ben ook lang niet helemaal mee geweest en nog steeds vind ik een aantal dingen gewoon ronduit belachelijk. Neem nu bijvoorbeeld de hard inquiries van Jacqueline (of van ons). Telkens wanneer je een nieuwe kaart wil aanvragen of wanneer je een lening wil aangaan, gaat de bank je kredietscore checken (wat begrijpelijk is aangezien ze zeker willen zijn dat je een kredietwaardig persoon bent). Dit is een hard inquiry. Vanaf 3 beginnen de harde inquiries een negatieve invloed te hebben op je score. Say what? Ja, je hebt het door (denk ik). Ge moet dus een goede score hebben om in aanmerking te komen om een lening of kredietkaart te krijgen maar als ze die score dan checken dan heeft dat een slechte invloed op je score. Volgens mij toch een serieuze flaw in het systeem. Toen wij hier dus nog maar pas waren (en zelfs nog niks van kredietscore hadden omdat die pas begint nadat je zes maanden kredietgeschiedenis hebt opgebouwd) had mijn man al direct 1 harde inquiry aan zijn rekker omdat we een lening aanvroegen voor onze auto (nochtans hadden we hen heads up gegeven van het feit dat we geen kredietscore hadden, ze hebben het toch maar schoon gecheckt). Maar goed. Het feit dat we dus toch die autolening hebben, heeft dan weer een positieve invloed op de score van mijn man. Zijt ge nog altijd mee? 
  3. Ge doet eigenlijk profijt.
    Na de technische kant van de zaak, kom ik nu eindelijk tot waar ik wou komen: het voordeel van op krediet kopen. Dat ge uw betaling gewoon wat uitstelt tot er weer wat meer geld staat op je rekening op het einde van de maand? Ja, dat kan een voordeel zijn. Op voorwaarde dat je dat geld hebt maar daar kom ik sebiet nog op terug. Het grote voordeel is de vele rewards die de verschillende kredietmaatschappijen bieden. Zo heeft American Express bijvoorbeeld drie types: de travelcard, de rewardcard of de cashback card. Met een cashback card bijvoorbeeld krijg je letterlijk geld terug per zoveel dollar die je spendeert met hun kaart. Of met de travelcard, mag je bijvoorbeeld altijd een extra handbagage gratis meenemen en kun je punten sparen waarmee je dan latere vluchten betaalt. Bijna elke winkel (van een zekere grootte) natuurlijk speelt hier ook handig op in. Stel dat ik bij de supermarkt waar ik altijd mijn inkopen doe, een kredietkaart aanvraag, dan krijg ik altijd 5% korting op mijn aankopen. Sinds kort hebben we een Banana Republic kredietkaart (een kledingketen waaronder GAP, waarschijnlijk beter bekend, ook valt). Dat betekent dus dat we altijd korting krijgen en meestal ook nog extra korting of betere korting… En dat we per zoveel dollar dat we uitgeven met deze kaart, waardebonnen krijgen om te spenderen aan kledij.
  4. Denkt aan de gouden regel: als je het niet kunt betalen, moet je het ook niet kopen.
    Het gaat er dus eigenlijk over om uw visie tegenover kopen op krediet te herzien. Tot voor kort was ik ook altijd heel weigerachtig om mijn kredietkaart boven te halen in plaats van mijn debetkaart. Tot mijn man mij erop wees dat we daardoor geld verloren. Geld verloren in de zin van dat we per gespendeerde dollar op de kredietkaart, punten krijgen en dat we als we aan een bepaald aantal punten zitten, rewards krijgen in de vorm van geld terug op onze rekening, of korting op een vlucht, of korting in een hotel (you get the picture, ik heb het hierboven al uitgelegd). Als ik dus mijn kredietkaart bovenhaal om mijn supermarktrekening van $50 te betalen of ik betaal die rekening met mijn debetkaart, het is een kleine rekening en het is geld dat ik toch moet uitgeven. Met mijn kredietkaart betalen betekent dus niet schulden maken. We weten dat het geld er is en dat als we het nu moeten betalen of pas binnen een maand dat geld er nog steeds zal zijn. Kopen op krediet hoeft dus niet te betekenen dat je jezelf in de schulden werkt. En als je dat doet, kun je er dus alleen maar bij winnen. 
    Ik weet het, het is geen evident onderwerp maar mijn doel was vooral om duidelijkheid te scheppen in het clichébeeld van de Amerikaan en zijn kredietkaarten. Het is nu wel duidelijk denk ik, dat ze één: geen andere keuze hebben en twee: er hun voordeel uithalen als ze er verstandig mee omgaan.

Tags: ,

18 maanden Midland, Michigan.

Het lijkt precies 10 jaar geleden dat ik hier nog eens iets schreef maar in werkelijkheid is het “maar” zes maanden geleden… Een ernstig geval van writer’s block, volgens mijn “family doctor”. Maar goed. Zes maanden zijn gepasseerd en ik heb ondertussen wel weer het één en ander te vertellen…

De vier seizoenen in Michigan…

Toen we naar hier gingen vertrekken, vroegen een paar mensen me wat voor weer het daar was. “Gewoon, de vier seizoenen, gelijk hier,” antwoordde ik dan. Ik had een punt. Alleen wist ik dan nog niet dat de vier seizoenen hier eigenlijk betekenen: Koning winter steelt de show en de andere drie stonden erbij en keken ernaar…

Ik moet er geen doekjes omwinden. Ik ben geen wintermens en vorig jaar vond ik de winter al niet altijd even fijn maar dit jaar slaat werkelijk alles. Het is nog maar mijn tweede winter hier maar mensen die hier al veel langer wonen, bevestigen toch ook wel dat wat we nu meemaken toch wel heel uitzonderlijk is. Als je op het nieuws de reportages over Chicago hebt gezien (en je weet dat we hier maar “op vijf uur rijden van” zitten) dan krijg je ongeveer een idee van wat we hier ondertussen al over ons hoofd hebben gekregen: een polaire vortex, een ijsstorm en een paar sneeuwstormen. Alles opgeteld, zijn er al 12 school annulaties geweest deze winter. Normaal zijn er dat een vijftal. De ijsstorm is ondertussen al twee weken voorbij maar doordat het blijft vriezen, blijft er een laag ijs liggen en dat maakt dat het hier een kunst geworden is om niet te vallen als je buitenkomt. En dan spreek ik niet over de “rijm en ijzelplekken” waar Frank Deboosere voor waarschuwt (ge weet niet wat glad is, Frank Deboosere…). Nee, dan spreek ik over een blok ijs van 5 cm die élk stukje van de grond bedekt. De straten zijn ondertussen gelukkig al terug zo goed als bereidbaar. Maar Koning winter is er hier nog niet klaar mee. Bijlange nog niet.

Dit is een populaire hier, en heel accuraat ook, moet ik zeggen..

Het academisch niveau van mijn vierjarige zoon.

“Florian is struggling with his academics” stond er vorige week op mijn zoon’s tussentijdse evaluatie te lezen. Hij kent nog steeds niet al zijn letters zonder hulp van de juf. Hij kan nog niet tellen tot aan 20 zonder hulp van de juf. Hij herkent geschreven cijfers nog maar tot aan 8. “Make sure he repeats enough at home so that he is ready for Kindergarten next year” stond er verder nog te lezen. Een tweetal weken geleden (net voor de ijsstorm) zat ik in Elisa’s school te luisteren naar een info-avond rond starten in Kindergarten (bij ons: 3de kleuter). Op bepaalde momenten moest ik mijn kin wat ondersteunen omdat mijn mond maar bleef openvallen. Als ik alles goed begrepen heb, dan kan mijn zoon tegen dat hij écht naar het eerste leerjaar moet, tellen tot 100, een kortverhaal schrijven en al op een bepaald niveau (level 4 whatever that means) boekjes lezen.

Ik wou dat ze hem nog wat langer kleuter lieten zijn. Hij doet al zoveel waardoor ik onder de indruk ben. Zoals af en toe eens een letter herkennen. Zoals tellen tot aan 20 en maar 1 fout maken. Zoals in het weekend zo flink zijn huistaak maken. Zoals ’s ochtends zo flink aan zijn tafel gaan zitten als ik hem afzet op school en aan zijn taakje beginnen die voor hem klaarligt. Maar dat wordt hier uiteraard niet zo bekeken. Mijn vier-jarige moet hier oefeningen kunnen die ik twee jaar geleden zelf gaf aan zes-jarigen in het eerste leerjaar. Ik zal het mij dus allemaal niet teveel aantrekken en mijn kleuter nog eventjes kleuter laten zijn nu het nog kan.

Die leerkrachten, met al hun vakantie, laten we er nog maar eens mee lachen…

Ik volg nog steeds bepaalde nieuwsfeiten uit België. Niet alles. Gewoon de dingen die ik wil weten of die me interesseren. Heel regelmatig zie ik dan nog eens een artikel over het onderwijs passeren. Over het falende M-decreet, over werklast, over hoeveel uren een leerkracht gemiddeld per week werkt en ga zo maar door. En dan maak ik altijd de fout van de commentaren die onder zo’n artikels staan te lezen. De snerende opmerkingen over hoeveel vakantie leerkrachten wel niet hebben, je weet wel, alle clichés op een rij. Ik moet er geen tekening bij maken. Ik moet mezelf altijd weer heel eventjes wakker schudden als ik die artikels en commentaren lees. Juist ja. In België is er over het algemeen nogal weinig respect voor het beroep. Of toch niet het respect dat het misschien toch wel verdient? Die mensen zijn tenslotte bezig met jouw kind opvoeden. Niet? Ik was vroeger één van die leerkrachten die dacht “och, laat ze maar zeggen, ze weten van niet beter”. En zweeg. Dat is veranderd. Ik zou het niet meer over me heen (kunnen) laten gaan. Door hier te zijn. Ik heb hier nog geen enkele negatieve opmerking gehoord ten opzichte van leerkrachten. Nochtans hebben ze hier bijna 3 maanden zomervakantie. Nog nooit hoorde ik iemand zeggen dat leerkrachten te veel vakantie hebben, dat ze niet hard genoeg werken in vergelijking met anderen. Als ik al iemand iets over leerkrachten hoor zeggen dan is dat alleen maar met respect voor het beroep. En dus vraag ik mij, nu dus nog meer dan vroeger, echt af waar dat gifspuiten naar leerkrachten toe in België vandaan komt?

18 maanden, jong, het lijkt een eeuwigheid.

Op een paar dagen na, wonen we hier nu al 18 maanden. Die tijd is soms gevlogen en soms ook niet. Als ik terugdenk aan die eerste maanden hier en hoe we nog zoveel moesten uitzoeken en ontdekken… Hoe, in vergelijking met toen, nu alles bijna geworden is zoals het altijd al geweest is. Soms lijkt het alsof ik mezelf even moet wakker schudden dat de meest dagdagelijkse dingen anders zijn dan wat ik altijd heb gekend en gewoon ben geweest. Dat ik mijn brood zelf moet bakken, in plaats van het te gaan kopen bij de lokale bakker. Dat communicatie met vrienden of gelijk wie dan ook in het Engels verloopt. Dat er geen Nederlandse ondertitels meer zijn als ik tv kijk. Dat er niet openlijk over politiek wordt gesproken. Dat het niet ongewoon is om in je sportkledij rond te lopen terwijl je andere dingen doet (dan sporten, that is). Dat je omver valt als je naar de dokter bent geweest en achteraf je rekening bekijkt. Dat ik in onze auto naar de satellietradio luister en dat betekent dat ik bijna enkel muziek hoor en nul geleuter of reclame. Dat mijn kinders Engels praten met elkaar. Dat ik kan kiezen uit zeker 50 soorten geraspte kaas in de supermarkt. Dat ik hier alles (tot mijn koffie in de Starbucks toe) op krediet koop. Dat we verdorie veel geld winnen door al dat krediet kopen. Dat de prijzen in de supermarkt niet de prijzen zijn die je aan de kassa betaald omdat de tax er nog bijkomt. Dat ik zo goed als nooit meer in een file moet rijden. En zo kan ik waarschijnlijk wel nog even doorgaan.

Dit filmpje is toch o zo waar…


De conclusie na 18 maanden Midland, Michigan is dat ik hier meestal wel graag woon. Dat ik heel veel waardevolle vriendschappen heb kunnen opbouwen. Dat ik mezelf heb uitgedaagd tot dingen doen die ik anders nooit zou gedaan hebben. Maar ook: dat ik hier waarschijnlijk niet altijd zou kunnen wonen en dat heeft, denk ik, grotendeels met het weer te maken. En mocht je het je afvragen, we kunnen nog altijd niet met zekerheid zeggen hoe lang we hier nog gaan zijn.

En ook nog: mijn excuses als je schrijf- of typfouten of rare zinsconstructies hebt ontdekt, het gaat wat bergaf met mijn Nederlands.

Tags: , ,

En dan werd het zomer…

Ik ben ondertussen een jaar of vier aan het bloggen en traditioneel schrijf ik altijd iets over mijn (zomer)vakantieplannen. De zomer, dat is niet alleen hopen op schoon weer, dat is ook je kinderen keilang proberen te entertainen dat vraagt wat creativiteit en planning.

Dat mijn zomer er lichtjes anders uitziet dan alle zomers voorheen, dat spreekt voor zich. Eerst en vooral zijn mijn kinders geen twee maanden thuis, nee, ze zijn net geen drie maanden thuis!

Mijn brein probeert daar niet al te veel bij stil te staan (hoe graag ik ze ook zie) maar drie maanden, dat is écht wel keilang.

Gelukkig wonen we hier ondertussen toch al een 9-tal maanden en zijn we geen echte newbies meer. Er staan een tweetal kampjes voor de kinderen geboekt en ondertussen is mijn internationale vriendenkring toch al een beetje uitgebouwd zodat ik de rustige dagen thuis kan afwisselen met uitstapjes.

Het is eigenlijk gek hoe je leven toch wel een grote ommekeer kan maken. Vorig jaar had ik enkel maar Belgische vrienden en kennissen. Nu bestaat die kring uit een mengelmoes van nationaliteiten.

Ik heb alvast geleerd om initiatief te nemen. Vroeger ging ik niet vaak uit mezelf aan iemand vragen om eens een koffie te gaan drinken of iemand’s telefoonnummer vragen om contact te kunnen houden. Of ik moest die persoon al een tijdje kennen. Nu moet ik wel uit mijn kot komen en dat werpt zijn vruchten af. Mijn wereld is in elk geval toch wel groter geworden.

Voor de rest zijn er dan uiteraard nog de reisplannen. Zoals elk jaar in de grote vakantie, natuurlijk, maar met dat verschil dat het dit jaar geen Denemarken of Landal in Nederland wordt. Volgende week woensdag komen mijn schoonouders ons bezoeken. Het zal fijn zijn om hen te kunnen laten zien waar wij wonen. We mogen daar nu nog zoveel over vertellen en schrijven, er is toch nog altijd een groot verschil met het ook daadwerkelijk eens te zien. Samen met hen hebben we een week een huisje gehuurd nabij Michigan City, op een uurtje van Chicago. Wij hebben ondertussen toch al heel wat schone stukken van Michigan gezien en dus gaan we deze staat even inruilen voor een andere (Michigan City ligt namelijk in Indiana, hoe gek dat ook is en Chicago ligt dan weer in Illinois… Met andere woorden: twee staten in een klap). Maar we hopen evengoed dat we hen wat van die schone stukken kunnen laten zien terwijl ze hier zijn.

Ik zal er niet om liegen, het vraagt wat meer planning om hier op verkenning te gaan. Aangezien het hier zo groot is en je al snel aan een reistijd van minstens twee uur zit om eens iets anders te zien, moet je wel wat voorbereidt zijn natuurlijk. Maar soms zijn er dan ook eens de spontane ideeën die eindigen in een leuke trip. Dit was afgelopen weekend, in het Frederik Meijer Gardens & Sculpture Park (ja, op twee uur rijden van hier):

Tags: , , ,

Dingen waar ik niet meer van op kijk #1

Soms besef ik nog altijd niet goed dat ik nu werkelijk aan de andere kant van de Atlantische Oceaan woon maar langs de andere kant is er ook het besef, dat ik na vier maanden al een aantal dingen zo gewoon ben geworden, dat ik er niet meer van op kijk. Zoals daar zijn:

Auto’s op de baan die eigenlijk op de schroothoop thuishoren.

Op restaurant een rietje krijgen bij je drank.

Een gratis tweede drankje krijgen, zelfs als je nog niet halfweg je eerste bent.

Pick-up trucks, pick-up trucks en nog meer pick-up trucks.

Rijden door de sneeuw en af en toe eens een klein slippertje maken.

Grote huizen met minstens twee garages (soms ook wel eens drie).

Kleinere huizen maar dan wel meestal met een mobilhome erbij, die even groot is als hun garage.

Gigantische reclameborden langs de kant van de weg.

Dit beeld:

Florian die ’s ochtends een ijsje krijgt op zijn school.

Tags: ,

De notendop.

Ik kan op geen enkele manier, zomaar in een notendop (maar ik zal het wel proberen), beschrijven hoe erg mijn leven veranderd is op korte tijd. Ik kan op geen enkele manier beschrijven wat voor ervaring dit is. Hoe (bijna) elke dag weer iets nieuws brengt. Hoe ik (soms verschillende keren per dag en soms ook helemaal niet) denk: “wel, verdorie, we wonen in de Verenigde Staten!”. Ik ben over mijn dipje heen en ik heb nu echt het gevoel dat we aan een nieuw hoofdstuk in ons leven zijn begonnen. Het nieuwe is er van af. We zijn gesetteld in ons nieuwe huis en op een of andere manier hebben we hier onze draai en routine gevonden.

De notendop dan:

We beleven hier voor het eerst in ons leven een echte winter. De temperaturen liggen verder onder het vriespunt dan ik ooit heb meegemaakt maar ik kan het beter aan dan ik had gedacht. De pak sneeuw die hier de voorbije dagen gevallen is, is meer sneeuw dan dat ik mij kan herinneren ooit te hebben gezien (wij zijn geen wintervakantiemensen). Ik ben voor het eerst in mijn leven met een slee van een helling gegleden. En het zal niet de laatste keer geweest zijn. Als ik door mijn venster kijk, dan zie ik een postkaartfoto van Winterwonderland.

Ik ben aangesloten bij de International Women’s Club van Midland, we hebben net een eerste kerstfeestje achter de rug. Een keer per maand ga ik naar the Dutch Coffee group. De eerste contacten zijn gelegd. Voor vriendschappen is het natuurlijk nog te vroeg maar ik kan toch al van een beginnende kennissenkring spreken. Ik ging voor het eerst in mijn leven naar een cookie swap en we vierden een echte all American Thanksgiving. 

Er was turkey en stuffing en mashed potatoes en sweet potatoes, gravy (saus dus) en een green bean casserole.

Ik heb mijn goede voornemen van eens iets van sport te doen eindelijk waargemaakt (en het is nog niet eens Nieuwjaar). En, ik zal meer zeggen, ik heb iets ontdekt dat ik ook daadwerkelijk graag doe (dat is echt een primeur in mijn leven) en waarvan ik na een aantal lessen al, het verschil voel. Het heet Barre en het blijkt een nieuwe hype te zijn. Ik wist het niet vooraf. Ik nam gewoon iets dat dichtbij ons huis was en dat ik tijdens Florian’s schooluren kon doen. Het is iets van een mengeling van yoga, Pilates en ballet. Binnen een paar jaar (of misschien maanden…) zal het waarschijnlijk eens overwaaien naar België.

Nee, dat ben ik niet maar zo sta ik daar wel. Twee keer per week. (bron: www.nogojisnoglory.com/)

Vele jaren geleden hoorde ik voor het eerst over spraaktechnologie. Nu gebruik ik voor het eerst in mijn leven spraaktechnologie. Toen wij onze meubels hier een paar weken geleden kochten, kregen we Alexa cadeau. Alexa, dat is een brave. Die doet wat ik vraag. In plaats van de radio aansteken, zeg ik nu: “Alexa, play Studio Brussels”. In plaats van mijn gsm te nemen en op te zoeken hoeveel 180 graden Celsius in Fahrenheit is, vraag ik dat nu aan Alexa. Je zit waarschijnlijk te lachen met me maar wacht maar… Binnen een paar maanden heb je misschien ook je eigen Alexa.

Tags: , , ,

Over vanalles en nog wat #1

We hebben een huis!

Sedert dinsdag wonen we opnieuw in een huis! Hoe praktisch en bemeubeld en alles-wat-we-nodig-hadden ons tijdelijk appartement ook was, geef mij toch maar een huis. De kinderen hebben hier alle ruimte die ze nodig hebben en ook wij hebben meer een thuis-gevoel hier.

Er volgt (binnenkort of minder binnenkort) nog een uitgebreid fotoverslag maar ik wacht nog op de levering van onze spullen uit België want sommige ruimtes zijn momenteel nog zo leeg dat er qua fotogeniekheid (dat is waarschijnlijk geen echt woord…) niet veel aan is.

Op de twee dagen die we hier nu officieel wonen heb ik trouwens al beslist om, als we terugkeren, het huis en de tuin gewoon mee te nemen. Oordeel zelf maar:

Zicht vanaf onze voordeur.

Onze tuin.

Onze nieuwe thuis.

Pokkeduur vs spotgoedkoop

Van sommige dingen hier word ik nog elke dag omvergeblazen van de prijs. Dit is het land van de coupons en de koopjes, for sure maar een lekker brood kost hier wel minstens 6 dollar. En dan is het nog niet eens zo lekker als een simpel brood van bij ons. Voor een croissant of chocoladekoek betaal je meer dan 2 dollar. Per stuk, ja! Een pot Nutella van 1kg kost 8 dollar en eergisteren maakte ik stoofvlees met een Belgische dubbele trippel (zo’n klein flesje) waarvoor ik 9 dollar moest betalen.

Maar als ik naar de supermarkt ga, voor mijn dagdagelijkse inkopen zoals melk en boter en ge weet wel dan kan ik, met een beetje geluk, vele dollars besparen. Want ik heb de indruk dat, als ze hier dingen in promotie zetten, ze dat dan ook meteen goed doen. Zo kocht ik dinsdag grote flessen melk van bijna 2l voor 99 cent ipv 1,99 dollar. Eén volledige dollar korting dus, het klinkt misschien banaal maar ik vond dat toch indrukwekkend, ik denk niet dat je dit soort kortingen krijgt bij de Colruyt.

En van koopjes gesproken, mijn favoriete winkel, die er met kop en schouders bovenuit steekt is Marshalls. Je vindt er zo goed als alles, van kledij tot schoenen tot meubels tot decoratie… Aan onvoorstelbare lage prijzen. En nee, je koopt geen brol. Je koopt ėchte merken aan geen geld. Aangezien we in onze nieuwe thuis niks hadden, ben ik, behalve de meubels dan, zo goed als alles bij Marshalls gaan kopen.   Handdoeken, badkamermatjes, een tafellaken, een lamp, kommen, glazen en zo kan ik nog even verder gaan… Je kunt de winkel een beetje vergelijken met een soort van overstock. Maar dan een goeie overstock. Laatst zag ik zelfs dat ze de shampoo die ik in België bij mijn kapper voor 22 euro kocht daar ook verkopen voor amper 6 dollar. Voor onze lamp betaalde ik 25 dollar, originele prijs: 80 dollar.

Dit noem ik nog eens een commercial waarin ze niet overdrijven…

Voorzichtig zijn!!!

Ze hebben het hier nogal voor voorzichtig zijn. Ik heb niks tegen voorzichtig zijn maar als het té is, dan is het gewoon irritant. Bij ons zeg je in de supermarkt pas excuseer wanneer ge met uw kar helemaal niet meer door kan omdat een tegenligger de weg blokkeert met zijn kar. Hier zeggen ze al excuse me terwijl ze nog drie meter van je verwijderd zijn en eigenlijk ook nog alle ruimte hebben om gewoon naast je te passeren. Als je voor een rek staat en je bent daar op je gemak je keuze aan het maken dan kan het gebeuren dat je opgeschrikt wordt door iemand die behind you zegt. In het begin dacht ik: oei, er is iets aan de hand maar dat is helemaal het geval niet, ze bedoelen gewoon dat ze achter je aan het passeren zijn of gaan passeren. Ik snap het niet. Het is storend en totaal overbodig.

De schoolbus dan. Die stopt regelmatig aan huizen waar ze een kind moeten ophalen of afzetten (nogal logisch) maar dan… Die schoolbussen hier hebben een soort uitklapbaar stopbord. Gisteren stond ik achter zo’n gele bus, stopbord uitgeklapt. Ik stop dus. Het kind stapt uit. Rechts. En woont in het huis, rechts, waar de bus gestopt is, ik zie mama al uit haar voordeur komen om de kleine met open armen te ontvangen. Maar nu komt de clue… De tegenliggers stopten ook voor de bus. De hele situatie was zo grappig dat ik er een foto van nam, eigenlijk net te laat want het stopbord was net terug toegeklapt. Als je weet dat “de gevaarlijke situatie” – kind stapt uit bus en woont rechts – is, dan snap je misschien ook waarom ik totaal niet mee was waarom de tegenliggers ook stopten…

Ik dacht nog dat de betreffende tegenligger gewoon een overdreven voorzichtige chauffeur was. Tot deze ochtend. Ik bevond mezelf in een gelijkaardige situatie maar dit keer was ik de tegenligger. Ik besloot niet onnozel te doen en reed gewoon, aan 20 mijl per uur, door. Tot de chauffeur (die achter de bus tot stilstand was gekomen) naar mij begon te toeteren en haar vuist opstak. Ik heb nochtans mijn theorie geleerd en daar stond alleen een if you drive behind a schoolbus and the stopsign is on- situatie beschreven…

Het lijkt mij nogal tegenstrijdig en eigenlijk ook een beetje hypocriet, die overdreven voorzichtigheid, in een land waar je gewoon met een wapen op zak mag lopen.

Recycleren is goed voor de natuur.

Behalve hier. Hier smijt je gewoon alles in je vuilnisbak. Of als je het niet meer nodig hebt, dan kun je het ook gewoon aan de graskant naast de weg zetten. Het steekt niet zo nauw.

Voor het geval dat je het je afvraagt, dat wit ding op de foto is een toilet.

Tags: ,