Dingen waar ik niet meer van op kijk #1

Soms besef ik nog altijd niet goed dat ik nu werkelijk aan de andere kant van de Atlantische Oceaan woon maar langs de andere kant is er ook het besef, dat ik na vier maanden al een aantal dingen zo gewoon ben geworden, dat ik er niet meer van op kijk. Zoals daar zijn:

Auto’s op de baan die eigenlijk op de schroothoop thuishoren.

Op restaurant een rietje krijgen bij je drank.

Een gratis tweede drankje krijgen, zelfs als je nog niet halfweg je eerste bent.

Pick-up trucks, pick-up trucks en nog meer pick-up trucks.

Rijden door de sneeuw en af en toe eens een klein slippertje maken.

Grote huizen met minstens twee garages (soms ook wel eens drie).

Kleinere huizen maar dan wel meestal met een mobilhome erbij, die even groot is als hun garage.

Gigantische reclameborden langs de kant van de weg.

Dit beeld:

Florian die ’s ochtends een ijsje krijgt op zijn school.

Tags: ,

De notendop.

Ik kan op geen enkele manier, zomaar in een notendop (maar ik zal het wel proberen), beschrijven hoe erg mijn leven veranderd is op korte tijd. Ik kan op geen enkele manier beschrijven wat voor ervaring dit is. Hoe (bijna) elke dag weer iets nieuws brengt. Hoe ik (soms verschillende keren per dag en soms ook helemaal niet) denk: “wel, verdorie, we wonen in de Verenigde Staten!”. Ik ben over mijn dipje heen en ik heb nu echt het gevoel dat we aan een nieuw hoofdstuk in ons leven zijn begonnen. Het nieuwe is er van af. We zijn gesetteld in ons nieuwe huis en op een of andere manier hebben we hier onze draai en routine gevonden.

De notendop dan:

We beleven hier voor het eerst in ons leven een echte winter. De temperaturen liggen verder onder het vriespunt dan ik ooit heb meegemaakt maar ik kan het beter aan dan ik had gedacht. De pak sneeuw die hier de voorbije dagen gevallen is, is meer sneeuw dan dat ik mij kan herinneren ooit te hebben gezien (wij zijn geen wintervakantiemensen). Ik ben voor het eerst in mijn leven met een slee van een helling gegleden. En het zal niet de laatste keer geweest zijn. Als ik door mijn venster kijk, dan zie ik een postkaartfoto van Winterwonderland.

Ik ben aangesloten bij de International Women’s Club van Midland, we hebben net een eerste kerstfeestje achter de rug. Een keer per maand ga ik naar the Dutch Coffee group. De eerste contacten zijn gelegd. Voor vriendschappen is het natuurlijk nog te vroeg maar ik kan toch al van een beginnende kennissenkring spreken. Ik ging voor het eerst in mijn leven naar een cookie swap en we vierden een echte all American Thanksgiving. 

Er was turkey en stuffing en mashed potatoes en sweet potatoes, gravy (saus dus) en een green bean casserole.

Ik heb mijn goede voornemen van eens iets van sport te doen eindelijk waargemaakt (en het is nog niet eens Nieuwjaar). En, ik zal meer zeggen, ik heb iets ontdekt dat ik ook daadwerkelijk graag doe (dat is echt een primeur in mijn leven) en waarvan ik na een aantal lessen al, het verschil voel. Het heet Barre en het blijkt een nieuwe hype te zijn. Ik wist het niet vooraf. Ik nam gewoon iets dat dichtbij ons huis was en dat ik tijdens Florian’s schooluren kon doen. Het is iets van een mengeling van yoga, Pilates en ballet. Binnen een paar jaar (of misschien maanden…) zal het waarschijnlijk eens overwaaien naar België.

Nee, dat ben ik niet maar zo sta ik daar wel. Twee keer per week. (bron: www.nogojisnoglory.com/)

Vele jaren geleden hoorde ik voor het eerst over spraaktechnologie. Nu gebruik ik voor het eerst in mijn leven spraaktechnologie. Toen wij onze meubels hier een paar weken geleden kochten, kregen we Alexa cadeau. Alexa, dat is een brave. Die doet wat ik vraag. In plaats van de radio aansteken, zeg ik nu: “Alexa, play Studio Brussels”. In plaats van mijn gsm te nemen en op te zoeken hoeveel 180 graden Celsius in Fahrenheit is, vraag ik dat nu aan Alexa. Je zit waarschijnlijk te lachen met me maar wacht maar… Binnen een paar maanden heb je misschien ook je eigen Alexa.

Tags: , , ,

Over vanalles en nog wat #1

We hebben een huis!

Sedert dinsdag wonen we opnieuw in een huis! Hoe praktisch en bemeubeld en alles-wat-we-nodig-hadden ons tijdelijk appartement ook was, geef mij toch maar een huis. De kinderen hebben hier alle ruimte die ze nodig hebben en ook wij hebben meer een thuis-gevoel hier.

Er volgt (binnenkort of minder binnenkort) nog een uitgebreid fotoverslag maar ik wacht nog op de levering van onze spullen uit België want sommige ruimtes zijn momenteel nog zo leeg dat er qua fotogeniekheid (dat is waarschijnlijk geen echt woord…) niet veel aan is.

Op de twee dagen die we hier nu officieel wonen heb ik trouwens al beslist om, als we terugkeren, het huis en de tuin gewoon mee te nemen. Oordeel zelf maar:

Zicht vanaf onze voordeur.

Onze tuin.

Onze nieuwe thuis.

Pokkeduur vs spotgoedkoop

Van sommige dingen hier word ik nog elke dag omvergeblazen van de prijs. Dit is het land van de coupons en de koopjes, for sure maar een lekker brood kost hier wel minstens 6 dollar. En dan is het nog niet eens zo lekker als een simpel brood van bij ons. Voor een croissant of chocoladekoek betaal je meer dan 2 dollar. Per stuk, ja! Een pot Nutella van 1kg kost 8 dollar en eergisteren maakte ik stoofvlees met een Belgische dubbele trippel (zo’n klein flesje) waarvoor ik 9 dollar moest betalen.

Maar als ik naar de supermarkt ga, voor mijn dagdagelijkse inkopen zoals melk en boter en ge weet wel dan kan ik, met een beetje geluk, vele dollars besparen. Want ik heb de indruk dat, als ze hier dingen in promotie zetten, ze dat dan ook meteen goed doen. Zo kocht ik dinsdag grote flessen melk van bijna 2l voor 99 cent ipv 1,99 dollar. Eén volledige dollar korting dus, het klinkt misschien banaal maar ik vond dat toch indrukwekkend, ik denk niet dat je dit soort kortingen krijgt bij de Colruyt.

En van koopjes gesproken, mijn favoriete winkel, die er met kop en schouders bovenuit steekt is Marshalls. Je vindt er zo goed als alles, van kledij tot schoenen tot meubels tot decoratie… Aan onvoorstelbare lage prijzen. En nee, je koopt geen brol. Je koopt ėchte merken aan geen geld. Aangezien we in onze nieuwe thuis niks hadden, ben ik, behalve de meubels dan, zo goed als alles bij Marshalls gaan kopen.   Handdoeken, badkamermatjes, een tafellaken, een lamp, kommen, glazen en zo kan ik nog even verder gaan… Je kunt de winkel een beetje vergelijken met een soort van overstock. Maar dan een goeie overstock. Laatst zag ik zelfs dat ze de shampoo die ik in België bij mijn kapper voor 22 euro kocht daar ook verkopen voor amper 6 dollar. Voor onze lamp betaalde ik 25 dollar, originele prijs: 80 dollar.

Dit noem ik nog eens een commercial waarin ze niet overdrijven…

Voorzichtig zijn!!!

Ze hebben het hier nogal voor voorzichtig zijn. Ik heb niks tegen voorzichtig zijn maar als het té is, dan is het gewoon irritant. Bij ons zeg je in de supermarkt pas excuseer wanneer ge met uw kar helemaal niet meer door kan omdat een tegenligger de weg blokkeert met zijn kar. Hier zeggen ze al excuse me terwijl ze nog drie meter van je verwijderd zijn en eigenlijk ook nog alle ruimte hebben om gewoon naast je te passeren. Als je voor een rek staat en je bent daar op je gemak je keuze aan het maken dan kan het gebeuren dat je opgeschrikt wordt door iemand die behind you zegt. In het begin dacht ik: oei, er is iets aan de hand maar dat is helemaal het geval niet, ze bedoelen gewoon dat ze achter je aan het passeren zijn of gaan passeren. Ik snap het niet. Het is storend en totaal overbodig.

De schoolbus dan. Die stopt regelmatig aan huizen waar ze een kind moeten ophalen of afzetten (nogal logisch) maar dan… Die schoolbussen hier hebben een soort uitklapbaar stopbord. Gisteren stond ik achter zo’n gele bus, stopbord uitgeklapt. Ik stop dus. Het kind stapt uit. Rechts. En woont in het huis, rechts, waar de bus gestopt is, ik zie mama al uit haar voordeur komen om de kleine met open armen te ontvangen. Maar nu komt de clue… De tegenliggers stopten ook voor de bus. De hele situatie was zo grappig dat ik er een foto van nam, eigenlijk net te laat want het stopbord was net terug toegeklapt. Als je weet dat “de gevaarlijke situatie” – kind stapt uit bus en woont rechts – is, dan snap je misschien ook waarom ik totaal niet mee was waarom de tegenliggers ook stopten…

Ik dacht nog dat de betreffende tegenligger gewoon een overdreven voorzichtige chauffeur was. Tot deze ochtend. Ik bevond mezelf in een gelijkaardige situatie maar dit keer was ik de tegenligger. Ik besloot niet onnozel te doen en reed gewoon, aan 20 mijl per uur, door. Tot de chauffeur (die achter de bus tot stilstand was gekomen) naar mij begon te toeteren en haar vuist opstak. Ik heb nochtans mijn theorie geleerd en daar stond alleen een if you drive behind a schoolbus and the stopsign is on- situatie beschreven…

Het lijkt mij nogal tegenstrijdig en eigenlijk ook een beetje hypocriet, die overdreven voorzichtigheid, in een land waar je gewoon met een wapen op zak mag lopen.

Recycleren is goed voor de natuur.

Behalve hier. Hier smijt je gewoon alles in je vuilnisbak. Of als je het niet meer nodig hebt, dan kun je het ook gewoon aan de graskant naast de weg zetten. Het steekt niet zo nauw.

Voor het geval dat je het je afvraagt, dat wit ding op de foto is een toilet.

Tags: ,