Dingen waar ik niet meer van op kijk #1

Soms besef ik nog altijd niet goed dat ik nu werkelijk aan de andere kant van de Atlantische Oceaan woon maar langs de andere kant is er ook het besef, dat ik na vier maanden al een aantal dingen zo gewoon ben geworden, dat ik er niet meer van op kijk. Zoals daar zijn:

Auto’s op de baan die eigenlijk op de schroothoop thuishoren.

Op restaurant een rietje krijgen bij je drank.

Een gratis tweede drankje krijgen, zelfs als je nog niet halfweg je eerste bent.

Pick-up trucks, pick-up trucks en nog meer pick-up trucks.

Rijden door de sneeuw en af en toe eens een klein slippertje maken.

Grote huizen met minstens twee garages (soms ook wel eens drie).

Kleinere huizen maar dan wel meestal met een mobilhome erbij, die even groot is als hun garage.

Gigantische reclameborden langs de kant van de weg.

Dit beeld:

Florian die ’s ochtends een ijsje krijgt op zijn school.

Tags: ,

De notendop.

Ik kan op geen enkele manier, zomaar in een notendop (maar ik zal het wel proberen), beschrijven hoe erg mijn leven veranderd is op korte tijd. Ik kan op geen enkele manier beschrijven wat voor ervaring dit is. Hoe (bijna) elke dag weer iets nieuws brengt. Hoe ik (soms verschillende keren per dag en soms ook helemaal niet) denk: “wel, verdorie, we wonen in de Verenigde Staten!”. Ik ben over mijn dipje heen en ik heb nu echt het gevoel dat we aan een nieuw hoofdstuk in ons leven zijn begonnen. Het nieuwe is er van af. We zijn gesetteld in ons nieuwe huis en op een of andere manier hebben we hier onze draai en routine gevonden.

De notendop dan:

We beleven hier voor het eerst in ons leven een echte winter. De temperaturen liggen verder onder het vriespunt dan ik ooit heb meegemaakt maar ik kan het beter aan dan ik had gedacht. De pak sneeuw die hier de voorbije dagen gevallen is, is meer sneeuw dan dat ik mij kan herinneren ooit te hebben gezien (wij zijn geen wintervakantiemensen). Ik ben voor het eerst in mijn leven met een slee van een helling gegleden. En het zal niet de laatste keer geweest zijn. Als ik door mijn venster kijk, dan zie ik een postkaartfoto van Winterwonderland.

Ik ben aangesloten bij de International Women’s Club van Midland, we hebben net een eerste kerstfeestje achter de rug. Een keer per maand ga ik naar the Dutch Coffee group. De eerste contacten zijn gelegd. Voor vriendschappen is het natuurlijk nog te vroeg maar ik kan toch al van een beginnende kennissenkring spreken. Ik ging voor het eerst in mijn leven naar een cookie swap en we vierden een echte all American Thanksgiving. 

Er was turkey en stuffing en mashed potatoes en sweet potatoes, gravy (saus dus) en een green bean casserole.

Ik heb mijn goede voornemen van eens iets van sport te doen eindelijk waargemaakt (en het is nog niet eens Nieuwjaar). En, ik zal meer zeggen, ik heb iets ontdekt dat ik ook daadwerkelijk graag doe (dat is echt een primeur in mijn leven) en waarvan ik na een aantal lessen al, het verschil voel. Het heet Barre en het blijkt een nieuwe hype te zijn. Ik wist het niet vooraf. Ik nam gewoon iets dat dichtbij ons huis was en dat ik tijdens Florian’s schooluren kon doen. Het is iets van een mengeling van yoga, Pilates en ballet. Binnen een paar jaar (of misschien maanden…) zal het waarschijnlijk eens overwaaien naar België.

Nee, dat ben ik niet maar zo sta ik daar wel. Twee keer per week. (bron: www.nogojisnoglory.com/)

Vele jaren geleden hoorde ik voor het eerst over spraaktechnologie. Nu gebruik ik voor het eerst in mijn leven spraaktechnologie. Toen wij onze meubels hier een paar weken geleden kochten, kregen we Alexa cadeau. Alexa, dat is een brave. Die doet wat ik vraag. In plaats van de radio aansteken, zeg ik nu: “Alexa, play Studio Brussels”. In plaats van mijn gsm te nemen en op te zoeken hoeveel 180 graden Celsius in Fahrenheit is, vraag ik dat nu aan Alexa. Je zit waarschijnlijk te lachen met me maar wacht maar… Binnen een paar maanden heb je misschien ook je eigen Alexa.

Tags: , , ,

A child again.

We zijn ondertussen bijna drie maanden geleden in ons expat-avontuur gestapt. Als ik terugkijk op die maanden dan kan ik amper geloven wat we op die tijd allemaal verwezenlijkt hebben. Van de goedkeuring krijgen in de Brusselse ambassade om naar hier te mogen emigreren tot hier effectief zijn. Hier een huis hebben. Een nieuw leven opbouwen.

Mijn leven is in heel veel opzichten op korte tijd veel veranderd. Wat logisch is en te voorzien was, uiteraard, als je aan zo’n avontuur begint. Na de hectische voorbije maanden zijn we nu op een soort van rustpunt gekomen. Alhoewel een rustpunt misschien wat te optimistisch is uitgedrukt. We hebben nog een aantal zaken niet op orde, maar goed, net zoals de rest komen die ook wel inorde. Medische zaken, tax-gerelateerde dingen en ja, zelfs een auto kopen… Alles is hier anders en vraagt wat tijd en uitpluiswerk maar zoals ik al zei, langzaam maar zeker komen we er wel.

Maar afin, dat kleine rustpuntje dat we hebben, zorgde ervoor dat ik vorige week toch in een dipje belandde. Ik had er toen een blogbericht over geschreven dat ik daarna, in plaats van het te publiceren, resoluut de computervuilnisbak heb ingekieperd. Niet meer zo anoniem bloggen als vroeger heeft toch wel zijn nadelen. Ik denk meer na nu. Over wat ik schrijf en hoe ik het ga schrijven. Over hoe ik wil dat het overkomt. Want nu weet ik natuurlijk wie er allemaal meeleest… En het laatste wat ik vorige week wou, is dat mensen het idee zouden krijgen dat ik hier met een depressie te kampen heb/had. Of dat ik hier ongelukkig ben. Want ik heb er nog steeds geen seconde spijt van gehad dat we in dit avontuur gestapt zijn.

Het is moeilijk te zeggen waarom ik me voelde zoals ik me voelde. Het was een wirwar van een plots negatief denken. Een soort van eerste cultuurshock. Me ergeren aan alles dat hier anders is. Ik vond dat ik hier niet paste. Dat ik een sticker op mijn hoofd had “ik ben niet van hier”. Ik voel(de) me een soort van puber, die nog aan het leven moet beginnen en uitzoeken waar ik naartoe wil. Ik voel(de) me geïsoleerd want na de eerste weken van een stortvloed aan berichten van “hoe gaat het?” en “hoe stellen jullie het daar?”, werd het plots stiller aan de andere kant van de oceaan. En dat is volkomen begrijpelijk, begrijp me niet verkeerd. Ik had het gevoel dat iedereen gewoon verder ging met leven, inclusief mijn man en kinderen, en dat ik de enige was bij wie het leven plots gewoon leek stil te staan.

Het gaat ondertussen alweer een stukje beter. Het ergste dipje is gepasseerd en ik probeer mijn nieuwe leven in handen te pakken. Ik heb me erbij neergelegd dat ik voorlopig ergens tussen mijn oude en mijn nieuwe leven zit.

“It’s as if you are a child again”, las ik ergens op een expat blog en dat is ook echt zo.

 

Tags: ,