1 september… De dag dat het weer allemaal opnieuw begint. Gedaan met al die ochtenden waarop niks moet en er niemand interesse heeft in het tijdstip waarop er gedoucht wordt. Elisa gaat ondertussen naar het derde kleuter, Florian mag nog een jaartje onthaalmoederen. Het laatste jaar van de kleuterklas al, ik kan het haast niet geloven. Wat wordt mijn kleine meid groot. Een voordeel aan dat groot worden, is dat wij vanmorgen geen heftige afscheidsscène moesten doormaken maar gewoon op de uitzwaaizone konden gaan staan… en zwaaien uiteraard. Ze was enthousiast, onze meid, om terug te starten. Wat een verschil met drie jaar geleden toen ze voor het eerst naar de peuterklas moest. Het was al november, 5 november 2012 om exact te zijn, Elisa’s échte eerste schooldag. Ze was proper, schoolrijp en enthousiast. En weg waren we…

En weg waren we...

Een splinternieuwe boekentas op haar rug en Nemo in haar handen. Papa was toen net terug uit Amerika en had die voor haar meegebracht. Een sprekende Nemo. Ze heeft hem daarna nog maandenlang meegesleept naar school. We mochten haar afzetten in klas en dat ging behoorlijk goed, die eerste dag.

IMG_0554

Eind goed, al goed. Dachten we. De juf had ons wel gewaarschuwd… De tweede dag is bij de meeste kindjes moeilijker dan de eerste omdat ze dan al, in tegenstelling tot dag één, weten wat hen te wachten staat. Ook bij Elisa was dat zo en niet alleen op dag twee, de dagen en weken daarna ook nog. Elke ochtend moesten we onze dochter naar school dragen. Vanaf het moment dat we op de stoep stonden stak ze haar handjes omhoog en wilde ze gedragen worden. En ze loste niet. Gelukkig ligt haar school op wandelafstand want we moesten haar letterlijk vanuit onze armen afgeven in de armen van de juf. In januari kreeg ze een nieuwe juf. Er waren heel veel nieuwe peutertjes en de klas werd opgesplitst. Haar nieuwe juf was nog niet lang afgestudeerd en hield zich nogal aan haar lessen pedagogie. Elisa was als kleine meid niet het meest sociale kind en draaide meestal rond de juf. Van haar nieuwe juf mocht dat niet. Ze moest dan in de denkhoek staan. Die periode is gelukkig achter de rug. Ons klein peuterke is ondertussen de grootste van de kleuters geworden. Geen traantjes meer, geen Nemo-vis, geen “jullie moeten mij dragen”. Alleen maar zwaaien.

DSC_0540

Tags: , ,