Terwijl ik dit schrijf, is Elisa begonnen aan de tweede helft van haar eerste schooldag. Het is vrijdag maar de school eindigt gewoon om 15u40, net als elke andere dag. Ja, ook op woensdag.

Ik ben haar gaan halen over de middag. Kwestie van haar een rustpuntje te geven op haar eerste dag. Ik mocht dat doen, haar halen, maar het is erg ongebruikelijk, vermoed ik.

Ten eerste, hebben ze maar een middagpauze van drie kwartier, wat erg kort is om in die tijd over en weer te rijden en te eten. Ten tweede, moest ik haar via de hoofdingang ophalen en daar een “sign out” formulier invullen (de gebruikelijke ingang voor de leerlingen is een zij-ingang) en ten derde, kreeg ik van de secretaresse een overzicht van het lunch menu voor oktober onder mijn neus geschoven… Misschien dacht ze me daarmee te overtuigen om mijn dochter in het vervolg toch maar op school te laten.

Ik weet niet of de “Silly Dilly Green Beans” mijn dochter zullen overtuigen…

Ook al was Elisa’s voormiddag geslaagd volgens haar juf, die overigens wel een aardige mevrouw lijkt, toch kwamen de traantjes bij Elisa heel snel toen we huiswaarts reden. Niet omwille van de taalbarrière, ook niet omwille van de kinderen of de juf maar omwille van het feit dat ze niet had kunnen werken. Ze had niks van werkblaadjes moeten invullen en mijn dochter kennende, een werkertje, zal dat inderdaad lastig geweest zijn. Zitten kijken wat de anderen doen, als je er niks van begrijpt, is ook maar saai. Al kan ik natuurlijk begrijpen dat het voor de juf ook zoeken zal zijn… Wat kan ze aan en wat nog niet? Ik gaf aan Elisa dus voor de namiddag haar eigen werkschriften mee (die ze meekreeg van haar juf toen we vertrokken). En dat gaf haar moed want ze vertrok terug met een glimlach naar school. Voor mij was het dubbel. Ik wil natuurlijk vooral dat mijn dochter zich goed voelt maar ik wil ook niet in het vaarwater van de juf komen. Ik weet niet welk gevoel zij had bij de mama die haar dochter afzette met haar Belgische werkboekjes…

Afgelopen dinsdag ging ik op stap met een echte local. Een vriendin van een vriendin. Een vriendelijke dame, die me wat wegwijs maakte in mijn nieuwe woonplaats waardoor ik toch wat meer vertrouwen kreeg in dat ik me hier uiteindelijk wel thuis zal kunnen voelen. Zij gaf te kennen dat het Amerikaanse onderwijssysteem heel test gericht is. En niets blijkt minder waar. Deze ochtend kreeg ik van Elisa’s juf een kennismakingsbundel… Met daarin al direct alle rekentoetsen en spellingstoetsen voor het ganse schooljaar en de uitleg. Elke maandag is er een test voor wiskunde. Elke woensdag is er een voor spelling.

Waar ze bij ons vooral bezig zijn met de druk op kinderen verlagen, is dat hier een ver-van-hun-bed show.


A bunch of differences… En dat na een halve dag. Onderweg naar buiten, na mijn dochter opnieuw te hebben afgezet, werd ik ook nog eens vriendelijk verzocht me in te schrijven voor het vrijwilligerswerk op school. Het woord vrijwilliger heeft hier toch een andere context dan bij ons… Maar ik doe het uiteraard met plezier.

En zo zijn we weer een stapje verder in het opbouwen van een nieuw leven hier. Maandag is Florian aan de beurt.

 

Tags: ,