Mijn favoriete plekjes #3

Sedert ik er woon, ben ik al ontelbare keren gaan wandelen in Brugge. Eerst waren er alleen mijn man en ik, toen kwam Elisa erbij en viel het wat stil. Elisa is geen buggyzitter, nooit geweest. Het voordeel daaraan is dat ze nu, op vierjarige leeftijd enorme afstanden te voet kan afleggen. Een buggy meesleuren voor haar hoeft dus al lang niet meer. In de tijd dat we niet anders konden dan haar wel nog in de buggy mee te nemen, was dat een probleem want een mens krijgt nogal veel bekijks als je met een krijsend kind op wandel bent en op de duur pasten we voor een wandeling in Brugge.
Nu Florian erbij is gekomen, zijn we natuurlijk verplicht de buggy terug boven te halen maar gelukkig is het met hem anders. Sedert we zijn buggy omgebouwd hebben zodat hij alles kan zien, horen we hem niet meer. Dat, én het feit dat ik wat langer met hem thuis ben geweest dan met Elisa in de tijd maakt dat ik in Brugge de laatste weken weer wat nieuwe, leuke straatjes heb leren kennen. Ik noem ze “mijn alternatieve route”. Wie Brugge een beetje kent, weet dat het er enorm druk kan zijn en al zeker in de winkelstraten. Omdat ik meestal in geen enkele winkel hoef te zijn en ik dan ook geen zin heb in een hoop geslalom en “excuseer-mag-ik-even-door’s” besloot ik een paar weken terug wijselijk de winkelstraten te mijden en vandaar, ziehier mijn alternatieve route:

Laten we beginnen op ’t Zand, dat is bij iedereen gekend. In plaats van de Noordzandstraat in te lopen, sla ik linksaf, de Speelmansrei in. Eerste stukje is eventjes niet zo super maar dat komt goed… Als je de Speelmansrei ten einde loopt en je slaat dan rechtsaf, over het water dan kom je in de Moerstraat. Dit straatje vind ik bijzonder sympathiek, oordeel zelf:

Brugge_Moerstraat_R01

De Moerstraat met op het einde de Sint-Jacobskerk.

Continue reading →

Tags: , , , , , , ,

Count your blessings

Dat het hier de laatste weken niet altijd even leuk is geweest, staat als een paal boven water. Florian heeft een aantal moeilijke weken achter de rug (ik vermoed dat de grote oorzaak zijn vier maanden sprong zal geweest zijn). En ook Elisa bezorgde ons slapeloze nachten (bovenop die van Florian). We liepen dus vooral moe en chagrijnig rond. Daarbovenop heeft een virale infectie zich binnengedrongen in ons huis waardoor we allemaal (op Florian na voorlopig) met een snotneus, een hoest en een pijnlijke keel en voorhoofd rondlopen. Afin, je kent het wel. Het kan altijd erger allemaal maar het zijn zo van die weken waarin je gewoon snakt naar een beetje “normaal”. Naar een klein momentje waaraan je je een beetje kan optrekken. En dat is er gekomen, afgelopen vrijdag, onder de vorm van een wandeling in Brugge…

Nadat Florian zijn ochtendmelkje binnen had, zijn mijn man en ik richting Brugge vertrokken met de buggy. Het was mooi weer: niet te warm, niet te koud. Kort nadat we vertrokken waren, lag Florian al heerlijk te snurken in zijn buggy. Halfweg zijn we gestopt voor een koffie met brownie bij Vero Caffè (geen verrassing maar als het lekker is, is het lekker, why go elsewhere?). Florian werd wakker maar was flink. Buiten waren alle plekjes helaas bezet maar we zaten binnen aan een tafeltje in de zon en dat was voor ons evengoed. Als terugweg kozen we ervoor de winkelstraat te mijden – wegens erg druk in combinatie met straatwerken – en wandelden we eerst richting Ezelstraat waar we nog een stop maakten bij De Krokodil. Florian, die had geluk dat hij zo flink was, als beloning kreeg hij dit klein cadeautje. Vanaf de Krokodil kozen we voor kleine typische Brugse straatjes die we nog niet eerder hadden gedaan en dat, in combinatie met het mooie weer en de nasmaak van de koffie met brownie, zorgde ervoor dat we met een heerlijk vakantiegevoel (en een brabbelende Florian in zijn buggy) terug naar huis wandelden.

Of hoe eenvoudig en heerlijk het leven soms kan zijn..

Tags: , ,