Knopen doorhakken

De kogel is door de kerk. Dinsdag start Florian bij een onthaalmoeder. De laatste keer dat Florian naar de crèche ging, dateert ondertussen van twee weken terug maar ik heb van die keer een trauma overgehouden denk ik. De gedachte dat ik hem ook nog maar een keer daar ging moeten achterlaten, vond ik vreselijk. Het beeld van mijn kleine jongen, huilend in die schommelstoel, zijn armpjes naar mij uitstrekkend en ik die hem daar zo achterliet… Het staat op mijn netvlies gebrand.
Degenen die het hier een beetje volgen, hadden het ondertussen wel al door dat het moeilijk was in de crèche want waar het hart van vol is daar liep in dit geval de blog van over. Al vanaf de eerste crècheweek ging ik op zoek naar een alternatief voor Florian. In eerste instantie was dat een andere crèche. Dat was al een heel gedoe: geen vrije plaatsen of verplichte aanwezigheden tijdens schoolvakanties… Uiteindelijk schreef ik hem in hier in de buurt, een plaats waar ik wel een goed gevoel bij had maar waar hij pas kon starten september volgend jaar. Ik dacht dat de periode van nu tot dan makkelijk te overbruggen was wegens ik die maar parttime werk en het aantal opvangdagen die dus heel beperkt is. Maar zoals ik al zei: ik heb een crèche trauma opgelopen en dus stonden de afgelopen twee weken volledig in het teken van zoeken naar een andere oplossing in afwachting van september volgend jaar. Een klein geluk bij een ongeluk was dat Florian RSV kreeg en dat hij dus sowieso moest thuisblijven. Ik combineerde zelf thuisblijven met grootouders die kwamen oppassen. Ondertussen kwam het crèche avontuur van Florian ook al eens ter sprake op het werk en er was een collega van wie de mama onthaalmoeder was. Diezelfde avond ben ik naar de mevrouw gereden om de opvangmogelijkheid voor Florian te bespreken. Om een lang verhaal kort te maken, was de opvang vrij snel geregeld en moest ik eigenlijk maar gewoon nog een contract gaan tekenen bij de overkoepelende organisatie van de onthaalouders en de crèche opzeggen en dat was dat. Het leven kwam echter onverwacht uit de hoek en de man van de onthaalmoeder overleed diezelfde week.
Wij zijn het contract toch gaan tekenen en de organisatie had gelukkig een alternatief en zo zaten mijn man en ik afgelopen woensdag bij een andere mevrouw thuis. We hadden beiden een goed gevoel (gelukkig maar) en dus mag Florian over twee dagen naar de onthaalmoeder. Ik heb gemengde gevoelens. Ik doe mijn best er vertrouwen in te hebben dat een huiselijke sfeer meer Florian zijn ding zal zijn. Dat de onthaalmoeder meer tijd aan hem zal besteden dan in de crèche het geval was: dat kan bijna niet anders. Ik hoop dus echt dat hij daar wel gelukkig is en dat ik met een gerust hart kan gaan werken. Dat ik niet meer als een halve gek na mijn werk naar de opvang rij om maar zo snel mogelijk bij mijn zoon te kunnen zijn want zijn geluk is mijn geluk.

95cade7f71fee749bb769717d95ef760

Wordt ongetwijfeld nog vervolgd…

Follow my blog with Bloglovin

Tags: ,

How’s life?

Het is hier wat stil geweest en dat was met reden. Florian sukkelt ondertussen al drie weken met een hoest en afgelopen maandag leek hij er eindelijk vanaf en dacht ik nog: ” joepie, morgen de aerosol terug naar de apotheek dan is hij eindelijk weg vanop de hoek van mijn zetel”.

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Want, geef toe, echt een schoon zicht is dat toch niet?

Think again, mommy Dinsdag is Florian weer serieus beginnen hoesten en toen deze morgen de hoest nog steeds in alle hevigheid aanwezig was in combinatie met wat koorts was het tijd voor mijn derde ziekenhuis bezoek in drie weken tijd (een klantenkaart, dat hebben ze daar blijkbaar niet, ik ben nochtans een heel goede klant de laatste tijd). Diagnose: RSV virus. Ik kan niet zeggen dat ik verrast was… En dus mag de aerosol zijn verblijf op mijn zetel nog wat verlengen.

Wat nog deze week? Het was mijn eerste week terug parttime op mijn “oude” school. Het was niet echt een blij weerzien (op een paar collega’s na dan). Maandag avond kwam ik volledig in stress thuis. De directeur had namelijk beslist dat wie donderdag (vandaag dus) niet zou staken verplicht op school moest aanwezig zijn en dat telde ook voor diegenen die op donderdag vrij waren (wat bij mij natuurlijk het geval is). En dus ben ik vandaag aan het staken omdat de directeur me geen andere keuze geeft want niet staken, ging betekend hebben: gaan werken op mijn vrije dag en iemand anders betalen om voor Florian te zorgen op mijn vrije dag. Volgens mij is het volledig niet wettelijk maar wie ben ik om al vanaf mijn eerste werkweek buiten de lijntjes van de school te kleuren?

En dan had ik ook nog wat denkwerk te doen… Nadat ik Florian woensdag ochtend weer in tranen had moeten achter laten nadat de kinderverzorgster hem weer eens in de schommel had gedropt (is het dan zo moeilijk om wat langer dan een volle minuut met mijn zoon bezig te zijn?) en ik hem al huilend op de speelmat terug aantrof op woensdag middag was de maat vol. En dus gaat mijn zoon hopelijk heel snel naar een onthaalmoeder. Ik hoop dat de huiselijke omgeving voor hem misschien beter is en dat de mevrouw in kwestie nog minder aandacht aan hem gaat schenken dan in de crèche dat is haast onmogelijk… Maar eerst de praktische zaken nog regelen en helaas betekent dat waarschijnlijk ook nog eens een maand opzeg doen in de crèche.

En om er helemaal een topweek van te maken, sta ik er momenteel twee weken alleen voor. Ik ben dat ondertussen al wat gewoon maar toch… Ik mis mijn man en Elisa mist haar papa. Ik mis het moment dat hij ’s avonds thuis komt en dit weekend zal ik mijn boterkoeken moeten missen want dat doet mijn man altijd. Ik mis het om ’s avonds aan iemand te kunnen vertellen hoe mijn dag is geweest (en ja, we bellen natuurlijk wel maar dat is hetzelfde niet).

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

En om het allemaal een klein beetje draaglijker te maken, kleeft Elisa elke dag trouw een sticker.

Maar zoals dat gaat in het leven zijn er ook de kleine dingen geweest die een slechte week toch weer iets minder slecht maakt. Er waren mijn schoonouders die spontaan aanboden om Florian morgen namiddag op te vangen ook al moeten ze werken. Er was die mooie glimlach van Florian, die hij naar me lachte toen hij wakker werd na een dutje in mijn armen. Er was de juf, die Elisa complimenteerde omdat ze zo snel een gedicht had aangeleerd. En er was de geur van verse koffiebonen die vandaag geleverd werden en de daarop volgende cappuccino… Was er maar de computer met geur…WP_20141106_004 WP_20141106_005

Tags: , , ,

Work-life en de balans

Mijn eerste interim zit erop. Oorspronkelijk was het niet mijn bedoeling veel over mijn werk te schrijven op deze blog maar aangezien het ook allemaal bij het leven hoort en ik er toch al redelijk wat over heb geschreven, is vandaag mijn nieuwe categorie geboren: work-life en de balans.
Het gaat heel moeilijk in de crèche met Florian. De voorbije week is hij gelukkig wat gespaard gebleven met dank aan mijn schoonouders die hem een paar extra namiddagen hebben opgevangen. Maar de momenten dat hij er wel is, zijn echt de hel voor hem (en voor mij ook). Na hét avontuur in mijn vorige school schrok ik wel eventjes toen ik afgelopen maandag telefoon kreeg van de directeur daar. Dat er na de herfstvakantie een klas ontdubbeld werd en dat ze iemand zochten om parttime algemene vakken te geven in die klas. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er het eerste moment niet zo happig op was. Dat had natuurlijk grotendeels te maken met datzelfde avontuur maar ook met mijn interim van de afgelopen twee weken. Die was namelijk in een lagere school voor buitengewoon onderwijs en eerlijk gezegd vind ik de lagere schoolkinderen toch wel een leuker publiek om les aan te geven. Maar goed, in het kader van work-life en die balans die goed moet zitten, heb ik ja gezegd op de parttime in mijn oude school. Mijn eerste prioriteit is nu Florian. Dat ene zinnetje zit in mijn hoofd en geraakt er niet meer uit en heb ik te danken aan een collega uit mijn interim-school. Soms heb je eens dat extra duwtje nodig. Iemand die nog eens duidelijk zegt wat je eigenlijk wel weet maar toch op één of andere manier wegduwt. En parttime gaan werken betekent voor Florian ook parttime crèche en dat komt goed uit. De school ligt bovendien op drie minuten van de crèche en dat komt dus ook goed uit. Als ik denk aan Florian in de crèche dan weet ik dat parttime gaan werken de beste beslissing is die ik voor nu kon nemen. Mijn “carrière” staat eventjes on hold nu. Maar dat is niet erg want mijn eerste prioriteit is Florian. Punt.

Work Life Balance signpost

 

Tags: , , ,

Mijn eerste werkweek

Mijn eerste werkweek zit er bijna op en ik kan niet zeggen dat ik daar ongelukkig om ben. Zoveel dingen waren nieuw deze week dat ik blij ben dat het morgen weekend is en dat ik even terug kan naar het oude bekende. Het werk, dat was nieuw, niks van terug naar een vertrouwde omgeving, naar collega’s die je kent en die benieuwd zijn naar hoe het is met de baby en hoe jij je voelt. Niks van terug naar leerlingen die ik ken en zij die mij kennen. Maar de grootste aanpassing was toch wel Florians eerste week in de crèche. Ik had gehoopt dat hij na een paar dagen ging wennen aan de nieuwe omgeving maar niets is minder waar. Nog steeds is het verdict na een dagje crèche: niet geslapen, heel de dag geweend maar hij eet wel flink”. Het snijdt als een mes, recht door mijn hart, als ik dat hoor en als ik overdag op mijn werk aan hem denk, heb ik alleen maar zin om te huilen. Dat ik dus geen collega’s heb die mijn situatie kennen en bij wie ik even mijn hart kan luchten, maakt het er ook niet makkelijker op. Dat is het lot van de nieuwe of de interim te zijn, niemand kent je persoonlijke situatie en meestal vraagt niemand er ook naar. Ik ben dat al gewend en heb er na al die jaren op zich ook geen problemen meer mee. Maar deze keer is de situatie toch wel anders. Gisteren had ik een overleg moment met een andere leerkracht en die vroeg het wel. Het was ook een jonge mama, haar zoontje is ondertussen vijf maar had het in zijn crèche periode ook heel moeilijk gehad. Ze begrijpt dus hoe ik me voel en ondertussen vraagt ze hoe het met me is en het is super dat hier zo iemand rondloopt. Soms helpt het om gewoon eens tegen iemand te kunnen zeggen dat het niet zo goed gaat. Want gewoon de dag doorkomen, was geen evidentie deze week.

Het is een lange week geweest en ik ben moe. De school waar ik een interim in doe, is een type 3 school van het buitengewoon onderwijs. Voor diegenen die niks met onderwijs hebben: type 3 betekent dat er leerlingen zitten met gedrag- en emotionele stoornissen. Een lastige doelgroep dus, die enorm veel energie uit je zuigt. Energie die ik sowieso al niet heb. Gelukkig heb ik ondertussen toch al twee jaar ervaring met de doelgroep en heb ik de gave ontwikkeld om snel te vergeten. Dat is ook nodig want anders hield ik het niet langer dan een lesuur vol. Dat is natuurlijk niet in alle klassen zo. Gelukkig maar. Maar er is altijd wel één klas… en deze interim is dat niet anders. Sommige kinderen zijn zo ver weg dat er geen land mee te bezeilen valt… en dat is eigenlijk nog mooi uitgedrukt. Mijn man merkte deze week op: dus jij gaat gaan werken om beledigd te worden en toch minder te verdienen dan dat je gewoon zou thuisblijven… En het punt is: hij heeft dan nog gelijk ook.

Tags: , ,

De langste dag

Ik kon alleen maar denken vanmorgen, terwijl ik de afstand liep van mijn auto naar de crèche met Florian in mijn armen: “niet huilen, niet huilen, NIET huilen…” Elke vezel in mijn lijf deed pijn vandaag, elke minuut leek een uur en ik kon alleen maar denken waarom heb ik mezelf dit weer aangedaan maar vooral waarom heb ik jou dit aangedaan? Gelukkig kon ik vanmiddag even naar je toekomen, niet lang maar het verzachtte mijn en jouw pijn een beetje om daarna natuurlijk weer dubbel zo hard toe te slaan. En ook al was ik aan het werk vandaag, de tijd ging veel trager vooruit dan een dagje thuis, samen met jou. Jouw dag heeft bestaan uit huilen, zo bleek toen ik jou kwam ophalen. Ik had je vanmiddag nochtans in slaap gekregen maar vijf minuten nadat ik vertrokken was, werd je alweer wakker. Thuis speel je graag, je houdt ervan om even in je park te vertoeven en het speelgoed rond je te verkennen. Dus stelde ik voor dat ze dat even zouden proberen in de crèche in plaats van je alleen maar in de schommelstoel te laten zitten. Ook dat was geen succes, waar je thuis van houdt daar hou je niet van in de crèche. Je moet wennen dat weet ik wel en dat vraagt tijd. Je zus heeft het ook heel moeilijk gehad haar eerste maanden in de crèche en ik was halvelings vergeten hoe vreselijk dat voelt. Ik wou dat ik je gewoon kon thuishouden tot je groot genoeg bent om te begrijpen wat er gebeurt. Een opmerking die ik al veel te vaak hoor, als ik meedeel aan mensen in mijn omgeving dat Florian voor het eerst naar de crèche moet, is: “oh maar ze hebben er zo’n deugd van, van tussen de kindjes te zijn.” Dan wil ik altijd keihard roepen: “NEE, HIJ HEEFT DAAR GEEN DEUGD VAN” maar ik ben nogal een beleefde persoon dus ik doe dat niet. Ik zie niet in hoe Florian deugd zou hebben van een ganse dag te wenen en niet te weten waarom hij is waar hij is. En de andere kindjes zullen hem worst wezen. Mijn hart breekt in duizend stukken als ik aan morgen denk. Morgen is weer een nieuwe dag wil ik mezelf wijsmaken maar eerlijk gezegd laat die nieuwe dag maar zitten… Geef mij maar nu, wij, hier allemaal samen thuis.

Tags: ,