Mijn leven beteren…

“Hoe is het nu toch weer mogelijk?” dacht ik gisteren. Mijn tikker ging aan meer dan 120 slagen per minuut en ik moest mij inhouden om mijn kar niet gewoon achter te laten in de wachtrij aan de kassa en zonder boodschappen te vertrekken maar dat zou zonde geweest zijn van het half uur daarvoor. Een half uur, ik weet niet eens of ik er zolang overdeed, om mijn boodschappen te verzamelen en ondertussen honderdduizend keer mij te ergeren aan mijn zoon. De eerste vijf minuten verlopen meestal vlot maar daarna heeft Florian het gehad met flink in de winkelkarretje te blijven zitten. Dan haal ik hem eruit en laat hem naast mij stappen. Dan al begint mijn hartslag ietsje omhoog te gaan want dan heb ik met een peuter aan de ene hand nog welgeteld één andere hand vrij om met de kar te manoeuvreren. Geen evident taakje, dat kan ik je garanderen. Als ik geluk heb, blijft Florian aan mijn hand stappen maar meestal heb ik dat geluk niet. Boodschappen doen, langer dan tien minuten, is echt mijn zoon’s dingetje niet. En als er hem iets niet aanstaat dan heeft hij de gezellige gewoonte van op de grond te gaan liggen. Hij roept daarbij gelukkig nog niet. Nee, het is gewoon zijn stille protest om zijn mama duidelijk te maken dat hij het ermee gehad heeft. Op dat punt doe ik een tweede poging om hem terug in het kinderzitje van de winkelkar te plooien. Meestal slaag ik wel in die missie maar na welgeteld 1 seconde gezeten te hebben, staat Florian alweer recht. Wegens heel gevaarlijke situatie haal ik er hem dan maar weer uit en kunnen we opnieuw beginnen met het op de grond gaan liggen gedoe. Herhaal het tafereel dat ik net beschreef maal ongeveer twintig en je kunt gaan denken in welke staat ik in de wachtrij aan de kassa moet gaan aanschuiven.

image

Gisteren was echt de druppel. Ik heb het ermee gehad. Nooit ga ik nog boodschappen doen met mijn zoon.

“Hoe is het nu toch weer mogelijk? Waarom doe ik mezelf dit eigenlijk aan?” dacht ik gisteren, toen ik eindelijk naar buiten stapte met mijn kar en de Collect&Go passeerde. Is het gierigheid om geen gebruik te maken van die dienst. Bah nee, het is gewoon een vreselijk slechte gewoonte waarmee ik al kan op de sukkel ben.

image

Als ik boodschappen ga doen, heb ik

  1. zelden een boodschappenlijstje mee
  2. zelden een idee van wat er niet meer in huis is
  3. zelden een idee van wat ik de komende dagen ga klaarmaken om te eten

Het gevolg is dat ik lukraak boodschappen doe en steeds dingen vergeten ben. Zo stelde ik vandaag vast dat ik gisteren eigenlijk ook nog vochtige doekjes en papieren zakdoeken had moeten meenemen. Een ander gevolg is dat ik de laatste tijd (lees: sedert begin januari want ik werk weer fulltime en heb nog minder tijd voor lukrake boodschappen) nogal snel verval in snelle opwarmmaaltijden van bij de slagerij. En dat is zo gigantisch nefast voor het huishoudbudget.

De oplossing is nochtans simpel en voor de hand liggend: weekmenu’s en Collect&Go. Of hebben jullie nog andere tips die ik over het hoofd zie? Of concrete tips voor een weekmenu? Want wat me altijd weerhoudt van zo’n dingen vol te houden, is inspiratie. We zien wel, is mijn motto wat eten maar met ondertussen twee kinderen in huis in combinatie met weer fulltime te gaan werken is we zien wel echt geen goede methode om de boel draaiende te houden. Ik moet echt dringend mijn leven beteren. Op vlak van boodschappen en weekmenu’s dan toch.

 

Tags: , ,

Wat hou ik toch van boodschappen doen!

205611bfdd2a2b04044a21a8fc86cf51

Alleen met twee kinderen boodschappen gaan doen, is sowieso al niet plezant maar vandaag moest ik eens extra hard nadenken over hoe ik dat boodschappen doen praktisch zou aanpakken. Florian is namelijk nog maar net naar zijn “grotere” stoel verhuisd en dat betekent dat ik niet meer de optie heb om de Maxi Cosi in de winkelkar te hijsen. Ik zie je denken: maar die winkelkarren hebben toch van die kinderzitjes? Klopt, maar op één of andere manier lukt het Florian nog niet om daar deftig in te zitten. In de auto op weg naar de winkel kwam mijn dochter met de oplossing voor mijn praktische probleem op de proppen: “mama, mag ik dan met het kinderkarretje rijden?”. “Tuurlijk,” antwoordde ik en mijn probleem was meteen van de baan. Elisa kon rijden met de kinderkar, ik kon ondertussen Florian op een arm dragen en met mijn andere arm de winkelkar vullen. Het boodschappenlijstje die ik in gedachten had, kon namelijk perfect in zo’n kinderwinkelkarretje passen.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij naar de kassa, betalen en weg. Of dat dachten we toch…
Ik hoor plots “mevrouw!”. Ik kijk om en ja hoor, ik ben de mevrouw waarop geroepen wordt. Het is een madammeke van een andere kassa. “Mevrouw, u mag niet met die kar naar buiten!” Ergens wist ik dat wel maar ik had daar natuurlijk totaal niet meer aan gedacht. Ik begin razendsnel na te denken. Ik kan moeilijk al die boodschappen in mijn armen nemen want daarvoor heb ik te veel. Ik kan ook die kar niet onbewaakt in de winkel achterlaten. Mijn box om de boodschappen in te doen, ligt in mijn wagen. Dus ik denk: we rijden met die kar tot aan de schuifdeur, ik laat Elisa daar wachten bij de kar en loop ondertussen vlug over en weer naar mijn auto achter die box. Dat was namelijk de enige optie die ik kon bedenken om die kar niet mee naar buiten te nemen en toch een oogje in het zeil te houden op mijn dochter (die op haar beurt op de boodschappen kon passen) terwijl ik vlug naar de auto liep.
Dus we stappen verder. Weer: “mevrouw!”. Ik draai me, deze keer al licht geërgerd, weer om. “U moet die kar binnen laten.”
Ik antwoord: “ik weet het, ik rij even tot aan de deur en loop dan om de box.”
Zij: “Ah ja, u hebt een box nodig.”
Ik: “Ah ja want ik heb maar twee handen.”
Zij: “ja maar, ik wil niet moeilijk doen maar u moet die kar hier aan de kassa laten staan.”
Op dat moment ging ik van een licht geërgerd naar enorm geërgerd en ik zei: “awel, ’t is goed maar dan blijf jij hier bij mijn dochter staan om op haar te passen.”
Je moet namelijk weten dat het madammeke in kwestie op dat moment niet meer bij haar eigen kassa stond maar bij mij, op een meter of vijf van haar eigen kassa (ik was naar de Hypermarkt Carrefour geweest, het is daar nogal groot).
Ik zei dat nogal redelijk kortaf en weg was ik, met Florian op mijn arm naar buiten. Terug binnen stond ze al terug aan haar eigen kassa met Elisa en de kar naast haar maar ze keek niet meer op of om. Ze was een beetje bang van mij geworden, vermoed ik. Ik vulde de box, zette de kinderkar aan haar kassa en sukkelde met de box in een arm en Florian nog steeds op mijn andere arm naar buiten. Ik moet toch dringend eens werk maken van de Collect&Go en al zeker tijdens schoolvakanties! Wat een gedoe, zeg.

Tags: , ,