Een slaapupdate.

Toen ik net begonnen was met mijn blog was Florian net iets ouder dan drie maanden. Onze nachten met hem waren toen nog heel gebroken en hij maakte totaal nog geen aanstalten om door te slapen. Dat we uiteindelijk zouden sukkelen met zijn gebroken slaappatroon tot hij ongeveer 1 jaar werd, dat wist ik toen gelukkig nog niet. Ik hoopte altijd alleen maar dat het beter zou gaan. We probeerden echt bijna alles: zijn bed hoger zetten, een soort van rolletjes waar ik hem tussen legde zodat hij in zijlig zou kunnen slapen, inbakeren, in zijn reisbed naast ons bed… Niets hielp. Uiteindelijk was voor ons co-sleeping de oplossing. Alhoewel, de oplossing is veel gezegd. Co-sleeping was voor ons de enige optie om zelf ook maar iets of wat van slaap te krijgen. Dat was trouwens ook zo overdag. Florian deed zijn ochtend- en middagdut in onze armen. Ik heb altijd geweten dat Florian zo slecht sliep omdat hij last had van iets. Wat dat iets was, dat ben ik (zijn we) echter nooit te weten gekomen. Hij had reflux en nam daarvoor Omneprazol. Rond zijn eerste verjaardag kreeg hij plots de ene oorontsteking na de andere waardoor we te weten kwamen dat hij constant vocht achter zijn oren had. Kwam het door één van die twee dingen: de reflux of had hij al langer last van zijn oren zonder dat wij ervan wisten? Of was er nog iets anders? Hij zal het ons later ook niet vertellen en dus zullen wij altijd in het ongewisse blijven omtrent wat hem wakker hield.

Ik krijg nog steeds heel veel de vraag of Florian nu eigenlijk al goed slaapt en daardoor realiseerde ik me dat ik er, behalve kort in zijn 12-maanden brief, nog nooit echt een update over geschreven had. Het tij begon te keren kort voor zijn verjaardag. Zoals ik al zei, deed Florian ook zijn dutjes bij ons op de arm en dus was het gevolg dat hij bij de onthaalmoeder helemaal niet sliep overdag. Plots veranderde dat. Hij begon overdag in zijn bedje te slapen bij de onthaalmoeder. Dat begon met een half uur, een uur maar dat was voor hem al een hele stap en voor ons een hele opluchting. Ik dacht, wat jij kan bij de onthaalmoeder dat kan jij thuis ook en dus begon ik hem overdag ook weer in zijn eigen bedje te stoppen (ik had dat maanden geleden daarvoor opgegeven). De eerste keer zonder succes maar de keren daarna wel met succes en dat was voor ons hele gezin al een hele opluchting. Want die dutjes overdag in onze armen zorgden natuurlijk voor heel wat beperkingen. In die tijd probeerde ik het ook een aantal keer ’s avond maar om één of andere reden lukte dat dan niet. Tot mijn man en ik een korte uitstap planden en Florian daardoor samen met zijn zus bij oma en opa moest gaan overnachten. Ik had afgesproken met oma dat ze mocht proberen om hem in zijn eigen bedje te laten slapen en als het niet zou lukken dat hij dan bij hen ging slapen. ’s Ochtends kregen we te horen dat hij, mits een paar keer wakker worden en een paar keer kort huilen, de ganse nacht in zijn eigen bed had geslapen. Met veel goede moed zijn we er thuis dan ook opnieuw aan begonnen om hem ’s avonds in zijn eigen bed te leggen. Het werd uiteindelijk de “laten huilen”-methode die het hem deed. De eerste avond had ik me voorgenomen hem niet langer dan 1 uur te laten huilen (vreselijk, ik weet het). Het duurde exact 55 minuten voor hij in slaap viel. Die nacht werd hij ook enkele keren wakker, huilde dan kort en sliep weer in. De tweede avond huilde hij een half uurtje en de dagen daarna werd dat huilen om in te slapen alsmaar korter en korter zodat hij op een week tijd bijna niet meer huilde als ik hem in bed legde. Ik had altijd gezegd dat ik de laten huilen-methode niet zou toepassen en ik ging het ook niet geprobeerd hebben zolang ik wist dat hij last had van iets. Ik had het ook niet blijven proberen als ik niet zo snel betering had gezien. Het was uiteraard nooit de bedoeling dat hij elke avond een uur zou moeten huilen en dan zo in slaap te vallen. Dat zou ik nooit over mijn hart gekregen hebben. Die eerste avond vond ik al een hel.

En op die manier belandde onze zoon kort voor zijn eerste verjaardag toch in zijn eigen bed waar hij nog steeds de meeste nachten goed slaapt. Ja, het gebeurt wel dat hij nog eens tussen ons in slaapt maar dan is dat omdat hij ziek is. En toch durf ik nog altijd niet heel hard roepen dat mijn zoon goed slaapt… Ik weet uit ervaring met Elisa dat het slaappatroon van baby’s en peuters (of zelfs van kleuters) nogal wisselend kan zijn. Ik ben al lang blij dat we al zover zijn met Florian want er was een periode dat ik dacht dat we hem echt nooit uit ons bed zouden krijgen!

Tags: , , , ,

Kleine dingen #8

Zopas was ik aan het bedenken dat ik deze reeks eigenlijk beter “van alles en nog wat” had gedoopt maar dat klinkt natuurlijk niet…

De gedachte dat een bed delen met je baby verkeerd of abnormaal zou zijn, is gewoon onzin.”
Met dank aan mijn collega Els en haar zus maar het is bewezen: mensen die rare gezichten trekken als ik zeg dat onze zoon van 11 maanden nog altijd bij ons slaapt, hebben ongelijk! Ik kreeg vanmorgen namelijk deze link door. Al moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat mijn man en ik toch wel verlangen naar het moment dat ons bed weer echt van ons is.

Een vervroegd verjaardagscadeautje voor Florian. Gekocht in de Magische Poort in Hasselt.

Een vervroegd verjaardagscadeautje voor Florian. Gekocht in de Magische Poort in Hasselt.

Onze minitrip naar Hasselt zit er alweer op. Vrijdag was een fantastische dag, mede dankzij het prachtige weer natuurlijk! Mijn man deed vooraf wat research naar leuke adresjes. ’s Middags gingen we eten in Tarte Tatin, de taartjes in de toonbank zagen er daar zo lekker uit dat we er in de namiddag al terug zaten voor koffie en taart.
Ik vond ook eindelijk een mooie broeksriem, ik was daar al maandenlang (no kidding) naar op zoek!
We spendeerden natuurlijk ook wat tijd In den Olifant, een heel leuke speelgoedwinkel, vergelijkbaar met de Krokodil in Brugge.
In Eigenwijs kon ik de verleiding niet weerstaan om iets van kleertjes te kopen voor Florian. Aangezien ik nu, dankzij Marie Kondo, goed weet wat hij nog exact nodig heeft, was het daarenboven ook nog eens een nuttige aankoop.
Overnachten deden we in de Holiday Inn. We verbleven er in een familiekamer en ’s avonds besloten we ook in de brasserie van het hotel te eten. Het hotel is erg kindvriendelijk, zo staat er bijvoorbeeld een springkasteel in de inkomhal en in de brasserie is er een kleine speelhoek, ideaal dus voor een verblijf met kinderen.
Zaterdagmorgen gingen we nog naar De Magische Poort, wilden we iets drinken in Boon maar konden we niet omdat het stampvol zat en besloten we rond de middag, wegens vreselijk slecht weer, al terug huiswaarts te keren. Een kleine domper op de feestvreugde maar we gaan zeker nog eens terug (maar dan nog liefst zonder de kinderen).

WP_20150412_001

Gisteren konden we eindelijk eens de tearoom van Gingerbread in Brugge uitproberen. Echt de moeite waard! Ten eerste hebben ze daar de lekkerste brownies ever maar daarnaast kun je er ook ontbijten, lunchen of in de namiddag, zoals wij gisteren deden, een koffie gaan drinken en kun je daarbij kiezen voor gebak, ijs, wafels of pannenkoeken! Mocht je speciaal naar Brugge komen om deze tearoom uit te proberen, reserveer dan best eventjes op voorhand.

WP_20150409_006

En dan last but not least: een receptje natuurlijk! Lekker, gezond en supersnel klaar, off course want anders komt het niet op mijn blog.

Wat heb je nodig?
Speltpasta: hebben we recent ontdekt, is beter voor het behouden van de lijn, gezonder en wij vinden het smaakverschil met gewone pasta erg miniem tot onbestaand.
Groene pesto: die van Miracoli vinden wij erg lekker.
Zalm
Slamix
Trostomaatjes: dat bereidt gewoon sneller dan gewone tomaten en ik vind trostomaten bovendien beter van smaak.
Olijfolie, peper en zout.

Hoe bereid je het?
Je kookt water voor je pasta (uiteraard) en ondertussen kruid je de zalm. Ik bakte de zalm op een laag vuurtje maar het kan natuurlijk ook in de oven. Terwijl je aan het wachten bent op je zalm en je water kun je het slaatje al bereiden op het bord: ik kruid mijn sla altijd af met peper en zout en doe er een beetje olijfolie over.

WP_20150409_003

Mijn mise-en-place.

Daarna is het wachten tot de pasta gaar is, afgieten en er de pesto onder mengen. Ik gebruik ongeveer de helft van het Miracoli potje: ik meng onder totdat de pesto zo’n beetje overal aan de pasta kleeft. De pasta op het slaatje scheppen, zalmmootje erbovenop en opeten maar!

Tags: , , , , , ,

Kleine dingen #6

Brugge tip: lunch
Zowel Bruggelingen als niet-Bruggelingen weten het al: de Markt van Brugge en ’t Zand zijn beter te vermijden als je een plaatsje zoekt om te lunchen. Maar waar moet je dan wel heen? Plaatsjes genoeg, absoluut maar je moet ze wel weten zijn natuurlijk. Onlangs ging ik lunchen in Phare de Vie, net buiten de Smedenpoort en eigenlijk ook niet zo heel ver van mijn deur gelegen. Heel goed te doen ook in combinatie met een dagje shoppen in Brugge want de zaak ligt op wandelafstand van ’t Zand. Ik was er al vaker geweest voor koffie in de namiddag maar nog nooit voor een lunch. De prijzen hielden me eerlijk gezegd wat tegen. Je mag toch wel rekenen op minstens 25 euro per persoon, drank inbegrepen, afhankelijk van wat je kiest natuurlijk. Je kunt duurder gaan eten, dat wel, maar voor een lunch vind ik het toch wel wat aan de prijzige kant. Maar, belangrijker, het is er wel superlekker en je wordt vriendelijk en snel bediend. Ook het interieur is enorm klassevol. Even reserveren vooraf is ook aan te raden want het zit er meestal bomvol.

images

En nog een Brugge tip: fashion!
Als je dan toch richting Smedenpoort en iets daarbuiten trekt, spring dan zeker eens binnen bij Villa Maria en al zeker in hun outlet. Villa Maria is een heel mooie kledingwinkel maar ook wel prijzig. De outlet, die er vlak naast ligt, geeft het hele jaar door 60% korting. Je moet natuurlijk wel wat geluk hebben. De beste momenten om koopjes te doen (ik spring nogal geregeld binnen aangezien het voor mij echt niet ver is) zijn februari en augustus, dan zijn de solden afgelopen en komt alle kledij die niet verkocht werd binnen in de outlet. Xandres, Hampton Bays, Karl Lagerfeld,… Noem maar op. En niet de stukken waarvan je denkt: “wie koopt dat nu?” maar echt hele mooie spullen. Dus met wat geluk kun je er mooie koopjes doen.

untitled

De jumpsuit discussie
Discussie is een groot woord… Maar vorig weekend werd ik op slag verliefd op een jumpsuit bij het doorbladeren van de Nina. Niks mis mee, natuurlijk, ware het niet dat mijn man een beetje gruwelt bij het woord jumpsuit laat staan bij het idee dat ik er één zou kopen. Maar kijk, in mei hebben wij een Eerste Communie in het vooruitzicht en in augustus een huwelijksfeest en de jumpsuit lijkt me wel een goede investering voor beide evenementen. Hij is wel zwart maar met een jasje in zomerse kleuren en hakschoentjes in diezelfde zomerse kleuren kan dat toch niet misstaan, zeker? En nog een argument is dat mijn ketting, die ik voor onze vijfde huwelijksverjaardag kreeg, er wellicht ook heel mooi op zou passen. Nu nog mijn man over de streep trekken…

Mocht je het willen weten, het gaat dus over deze.

Mocht je het willen weten, het gaat dus over deze.

Florian slaapt…
In de negen maanden brief aan Florian liet ik al weten dat ik een avondritueeltje had ingevoerd. In de hoop dat Florian zou leren wennen aan zijn eigen bedje en er ooit (mijn doelstelling is tegen de zomer) in doorslapen. De eerste twee en een halve week ging dat behoorlijk. Soms sliep hij eens blokjes van een uur, soms maar een half uur maar als ik dan ging kijken en hem even troostte, sliep hij weer wat verder. Hij slaagde er zelfs één nacht in om van 22u30 tot 5u30 door te slapen. Waarom het die nacht wel kon en daarna niet meer, is mij een raadsel. Oververmoeid misschien? Ik maakte dus kleine vorderingen met hem en had een klein beetje hoop dat het wel goed kwam. Maar sedert een viertal nachten is het plots weer gekeerd en niet in de positieve zin. Florian is gewoon niet in zijn bed te krijgen. Of eigenlijk: hij is er wel in te krijgen maar alleen als ik er zowat bij ga liggen, wat helemaal niet evident is in een babybed natuurlijk. Als ik wegga of ook maar aanstalten maak om weg te gaan, volgt er een vreselijke huilbui en wat ik ook probeer: (laten huilen of gaan troosten) niks helpt. Ik ben dus echt behoorlijk moedeloos aan het worden wat dat slapen betreft. En ja, co-sleeping is nog steeds de oplossing als wij zelf ook wat willen slapen maar na 9 maanden heb ik het er eerlijk gezegd een beetje mee gehad. De negatieve dingen eraan zoals je moeilijk kunnen draaien in bed of nog even lezen voor het slapengaan, een babysit laten komen om eens een avondje weg te kunnen, wegen door. Het is doordoen en niet opgeven maar het is zwaar. Tips of ideeën zijn meer dan welkom alhoewel ik denk dat ik al zowat alles geprobeerd heb.

Tags: , , , , ,

Florian, 9 maanden.

Lieve Florian,

9 maanden in mama’s buik en vandaag 9 maanden op deze wereld. Zie jou daar staan, grote meneer. Mama zit aan tafel te typen en jij staat naast mij in je park, te glunderen. Rechtstaan en weer gaan zitten, rechtstaan en weer gaan zitten. Je straalt. Zo trots ben je. Je was al een tijdje aan het proberen en een tweetal weken terug was het jou eindelijk gelukt en natuurlijk doe je nu niet liever. En ook al kun je het nu al twee weken je glundert nog elke keer alsof het de eerste keer is dat je jezelf kan rechttrekken.
Vorige maand was een zware, meneertje maar ik steek dat nog steeds op je acht maanden sprong in combinatie met de last die je af en toe nog hebt. Deze maand was het stukken beter. Je was vrolijker en vooral terug erg ondernemend. Je hebt je niet alleen leren rechttrekken, je gaat ook vlot van liggen naar zitten en je neemt een aanzet om te kruipen. Het lukt je nog niet want je valt op je buik als je wil vertrekken maar dan sleep je je vooruit op je eigen manier. Dat gaat niet snel maar al rollend en je vooruit trekkend geraak je wel waar je wil geraken.
Je nieuwe favoriete speelgoed is zowaar het keukentje van je grote zus geworden. Je doet de oven open, haalt er vanalles uit, doet de oven weer dicht en daarna richt je je op de frigo… Je maakt er een boeltje van, meermaals per dag, en mama maar opruimen. Het is goed dat ik je zo graag zie!
Buiten het slapen en je dagen bij de onthaalmoeder ben je dus eigenlijk wel flink geweest de voorbije maand. Vorige week mag ik daarin niet meerekenen want dan was je ziek, het noro-virus (nog nooit van gehoord), en natuurlijk kon je dan niet je vrolijke zelf zijn. Je maakt erg duidelijk wanneer je het beste in je vel zit: in je eigen omgeving. Dat is leuk maar dat maakt het ook soms erg zwaar. Met lood in mijn schoenen breng ik jou naar de onthaalmoeder. Als ik nog maar aanstalten maak om weg te gaan, begin je te wenen en zo moet ik je dan achterlaten. Je bent niet de enige daarin, dat weet ik wel maar de meeste baby’s zijn na een kwartier al vergeten dat mama weggegaan is en gaan gewoon vrolijk spelen. Maar kijk, gisteren opperde de onthaalmoeder voorzichtig dat het iets beter was geweest en ja hoor, je had zowaar een half uur geslapen. Ik merkte het ook aan je: je zag er niet doodmoe uit. Ik hoop echt, echt, echt dat je verder die richting uitgaat want na vorige week was de moed me nog dieper dan diep in de schoenen gezonken. Een lichtpuntje aan het einde van de tunnel: dat heb ik hard nodig.
En dan je slapen, kleine vriend. We waren in een vreselijk ritme gekomen waarbij je om 8 uur ’s avonds bij mij in de zetel sliep, om 10 uur je melk dronk en dan samen met ons naar bed ging. Vorige week deden we zelfs geen moeite meer om je in je eigen bed te krijgen omwille van je ziek zijn en dat we sowieso al wisten dat het niks ging worden. Afgelopen maandag had ik er plots helemaal genoeg van. Hoe graag we je ook zien, mama en papa zien elkaar ook graag en geen avonden en nachten meer voor onszelf hebben, welja, er zijn leukere dingen. Dus bedacht ik dat je nu wel groot genoeg was voor een vast avondritueel en als we nog langer zouden wachten het misschien te moeilijk ging worden om je nog in je eigen bed te krijgen. En nu doen we het zo: pyjama aan, melk om half acht, dan naar boven en samen een boekje lezen in de schommelstoel. Licht uit, nachtlampje aan en in bed. Dat in bed is niet evident: je huilt en ik moet bij je blijven en je telkens opnieuw platleggen en instoppen omdat je steeds terug gaat zitten. Ik moet over je hoofdje wrijven tot ik merk aan je ademhaling dat je rustig wordt en gaat inslapen. Dan pas kan ik je kamertje verlaten. En het duurt zolang het duurt… Eergisteren was dat zelfs anderhalf uur. Een waar mirakel. En ja, uiteindelijk beland je weer bij mij in de zetel maar na je laatste melk van 10 uur stoppen we je opnieuw in je eigen bed. En ook hier: het duurt zolang het duurt en dan is het de rest van de nacht weer tussen mama en papa in. Maar goed. We kunnen geen mirakels verwachten en ik ben maandag begonnen met het idee dat het een werkje van maanden zal zijn om je uiteindelijk een volledige nacht in je eigen bed te laten slapen. We gaan het heel stapsgewijs doen, vriend. Dat is het beste voor zowel jou als mij, denk ik. Maar daarnaast wordt het ook dringend tijd dat je buikje wat meewerkt want vorige nacht was weer zo lastig voor jou dat ik best wel snap dat je 20 keer per nacht wakker wordt.
Maar kijk, kleine vriend, ik trek mij enorm op aan dagen waarop je vrolijk bent en dus hoop ik dat er nog veel van die dagen volgen. Ik hoop dat je je draai bij de onthaalmoeder gauw vindt en ik hoop dat je snel went aan je eigen bed. Maar vooral hoop ik dat de natuur doet wat ze moet doen en dat je verlost raakt van je reflux en je krampjes.
Ik ben benieuwd naar de komende maand. Waarschijnlijk ga je leren kruipen. Misschien een eerste tandje? We zien wel. We gaan het nemen zoals het komt. Count your blessings: dat past wel bij ons leven met jou.

Mama houdt van je, klein meneertje. Dat is het enige wat belangrijk is, vind je ook niet?

Tags: , , ,

Naast de emmer en een filmtip…

Afgelopen zaterdag werd ik nog half slapend onder gespogen door mijn lieve babyzoon. Als iemand me nu vraagt naar een nadeel van co-sleeping, dan ga ik antwoorden: “als ze ziek zijn dan heb je geen klein babybed te verversen maar je volledige eigen bed”. Het was het begin van een kleine week waarin iedereen hier in huis het zitten had. Dochterlief klaagde maandagnamiddag van buikpijn en net toen papa thuiskwam, besloot ze hem te verwelkomen door de inhoud van haar maag op ons parket te ledigen. Heel gezellig allemaal. ’s Avonds hadden we haar in bed gestopt en een emmer ernaast geplaatst. Als je nog moet overgeven, doe het dan in de emmer was de boodschap. De eerste keer dat onze lieve meid moest overgeven, deed ze dat overal in haar kamer behalve in die emmer. De tweede keer was onze trap de slachtoffer. Laat ons eens van boven naar beneden overgeven en kijken wat er gebeurd, moet ze gedacht hebben. Heel gezellig allemaal. En meteen een verklaring ook waarom het hier al een kleine week stil is.

En dan de filmtip: Locke.
Een man in zijn auto. That’s it. Hoe origineel is dat? Je zou kunnen denken van niet en je zou kunnen denken wat een saaie film. Neem het van mij aan: saai wordt het nooit. Of hoe je van iets simpels toch iets heel moois kunt maken.
Als je zin hebt in eens iets anders dan anders dan is deze film zeker en vast een aanrader.

Hier is alvast een voorsmaakje:

Tags: , , , ,

Co-sleeping

Bij ons wordt aan co-sleeping gedaan, zo blijkt. Dat was geen bewuste keuze, dat was een noodzaak. Als je alle tips and tricks hebt geprobeerd en er is maar één ding dat werkt, dan doe je dat dan maar. Toen ik nog zwanger was, hadden we natuurlijk alles in gereedheid gebracht: meubeltjes gekozen, hier en daar wat bijgeverfd… Ik had zelfs een heuse schommelstoel gekocht voor de nachtelijke voedingen. Schoon in theorie, allemaal: zoon in bed, opstaan, voeden en terug in vrede verder slapen. Vanaf nacht één in het ziekenhuis bepaalde mijn zoon echter dat dit niks voor hem was. Hij was onrustig en vond enkel rust in mijn armen. Gedaan met de schone theorie. Het was het begin van een maandenlange zoektocht… Mijn zoon en zijn nachtelijke escapades: meer dan eens heb ik met mijn handen in mijn haar gezeten. De enige constante in heel dat slaapverhaal bleek te zijn dat het beter ging als ik hem bij me nam. Hij kijkt me dan aan, mijn zoon, legt zijn hand op mijn gezicht en doet zijn ogen dicht alsof hij lijkt te zeggen: dit is waar ik moet zijn, nu kan ik slapen.

2acaf5c9652d414c2e4cbc91a0dac7bf

Het andere aspect van de nachtelijke ongemakken van de zoon kan worden herleid tot zijn reflux… Denken we. Op aanraden van de kinderarts zijn we overgestapt op Omneprazol in plaats van Zantac. De nachten verlopen sindsdien rustiger maar het neemt niet weg dat de zoon tussen mama en papa in blijft slapen. En ja, ook ik ben een Westerling en vroeg me tot voor kort af waar we in godsnaam aan begonnen waren… Dit verhaal vertellen aan collega’s en vrienden levert steevast rare blikken of de “nu ben je aan iets begonnen” reactie op.

Maar kijk, een kleine zoektocht op Google bracht me bij dat in grote delen van de wereld co-sleeping de standaard is. Zelfs in onze Westerse wereld begin je meer en meer voorstanders te vinden van co-sleeping. En dan is er nog het logisch denkvermogen waar wij als mens trotse bezitter van zijn. Voor zoveel aspecten van ons menselijke zijn, keren we terug naar onze roots. Al onze instincten kunnen we terug pinnen naar onze primitieve voorouders en wat zij moesten doen om te overleven… En de baby in een aparte kamer leggen waar hij opgegeten kon worden door wilde dieren, om het maar zo te zeggen, behoorde waarschijnlijk niet tot één van die overlevingsinstincten. Er zal wel diep in onze hersenen iets overgebleven zijn van deze instincten, denk ik dan maar?

71f7a498d5366a89dfbbb85de466b1b2

Continue reading →

Tags: , , , , , ,