DIY-cadeau-ideetje: pot vol brownies!

Vorige week vrijdag kreeg Elisa voor de laatste keer les van haar interimkleuterjuf en kreeg ik het in mijn vel om voor de verandering eens met een origineel afscheidscadeau uit de hoek te komen… Een doos koeken of pralines is makkelijk maar erg bijzonder kun je dat toch niet noemen. En wat doe je dan in zo’n geval van acute originaliteitsdrang? Pinterest afstruinen natuurlijk! Waar is trouwens de tijd dat je genoodzaakt was om je eigen hersenen te breken?

untitled (6)


Ik botste al vrij snel op de pot vol brownies en was meteen verkocht: dit zou ons cadeautje worden! Niet alleen het idee vond ik heel leuk, het maken van de pot was ook gewoon haalbaar! Want als het op DIY aankomt, ontbreekt het mij toch vaak aan de nodige skills, laat staan dat ik voldoende DIY-tuig in huis heb! De pot vol brownies daarentegen verwacht alleen van je dat je een lege bokaal in huis hebt (of dat je die bij iemand anders gaat schooien zoals ik) en de nodige ingrediënten. Het enige talent dat je ervoor nodig hebt, is dat je die ingrediënten op één of andere manier in die pot krijgt.

Ingrediënten en benodigdheden:
– een bokaal met een inhoud van 700ml
– 2/3 theelepel zout
– 150 gram bloem
– 40 gram cacaopoeder
– 135 gram bruine basterdsuiker
– 135 gram witte basterdsuiker (eventueel gecombineerd met nog 1 zakje vanillesuiker)
– 60 gram pure chocoladestukjes
– 60 gram witte chocoladestukjes
– Een kaartje om aan de bokaal te bevestigen met daarop de bakinstructies:

Voeg zelf toe:

  • 150 ml zonnebloemolie
  • 3 eieren

Leeg de pot in een kom voeg bovenstaande ingrediënten toe. Mix het goed door elkaar tot een smeuïge beslag. Pak een bakblik en vet deze in met boter en bestuif het met bloem. Vul het bakblik met het browniebeslag en bak de brownies in een voorverwarmde oven van 175 graden in ongeveer 20 tot 25 minuten gaar.

Hoe ga je te werk?

Je vult de bokaal laagjesgewijs om een leuke bruin/witte kleurschakering te bekomen. De volgorde van onder naar boven:

  • zout & 75 gram bloem
  • cacaopoeder
  • 75 gram bloem
  • bruine basterdsuiker
  • witte basterdsuiker
  • pure chocoladestukjes
  • witte chocoladestukjes

WP_20151015_001

Pot toe, kaartje(s) bevestigen en you’re done!

WP_20151015_002

 Geef toe, veel makkelijker dan dat kan het haast niet!

Tags: , ,

Kleine dingen #5

Het is al een heel eindje geleden, de vorige kleine dingen maar de inspiratie komt zoals ze komt natuurlijk. En nu is het eindelijk zo ver, inspiratie genoeg, here we go:

1. Het is weer die tijd van het jaar… Cadeautjes-stress! We doen het onszelf aan maar dan is dat maar zo want ik vind het leuk: cadeautjes geven en krijgen en dus doen we mee aan dat zotte gedoe. Vorige week zaterdag ontdekten we de tijdelijke pop-up Bliss in Brugge, net buiten het centrum, weg van alle drukte. Echt de moeite maar ik heb dan ook wel een serieuze boon voor Scandinavisch design dus misschien ben ik wat bevooroordeeld… Vanaf 15 december gaat ook hun webwinkel online. Wij kochten er dit voor onze dochter en ik geef het meteen ook mee als cadeautip:

WIN_20141214_110129

Opbergdozen

Leuk voor kinderen maar ook de ouders doe je er een plezier mee: in plaats van extra speelgoed geef je extra opbergruimte voor speelgoed.

2. Van tips en Scandinavisch design gesproken: bij Erika kun je momenteel een leuk bad-bootje winnen.

3. Op dezelfde blog vond ik trouwens een cadeautje die ik wel eens aan mezelf wil geven: nl. deze ketting.

4. Elisa is een echte West-Vlaming aan het worden. Haar favoriete woordje op dit moment: “nint” (voor de niet-West-Vlamingen: “nint” is een vervoeging van “neen”).

5. Deze week maakte ik vijftien-minuten-pasta, een snel, simpel en vooral lekker recept volledig in de sfeer van koken ‘in a hurry’.

6. Vorige week bracht weer een doktersbezoek voor Florian met zich mee. Hoofdreden was een nieuwe verkoudheid die hij van zus gevangen had maar ik nam van de gelegenheid gebruik om nog maar eens zijn onrust te bespreken. En dus zijn we nu met Omneprazol gestart, de sterkste medicatie tegen reflux. Voorlopig nog geen overweldigende resultaten maar we hebben wel de indruk dat hij ’s nachts rustiger slaapt (op 1 nacht na: dinsdag op woensdag heeft hij gans de nacht gehuild, bij momenten begrijp ik er echt niks meer van…). Het feit dat hij rustiger slaapt, betekent jammer genoeg nog steeds niet dat hij doorslaapt. Nee hoor, meneer slaapt drie kwartier in zijn eigen bed na zijn laatste melkfles en daarna de rest van de nacht in het grote bed tussen mama en papa in.
Ik hoop natuurlijk dat de Omneprazol de oplossing is voor Florian, dat we de zoektocht naar de oorzaak van zijn onrust na 7 en een halve maand nu eindelijk kunnen staken. Langs de andere kant ben ik er absoluut geen fan van om hem zo’n zware medicatie te moeten geven.

7. Dan is er ook nog de zaak van mijzelf vs de directeur. Ondertussen heeft de vakbond een brief geschreven en was de directeur blijkbaar niet onder de indruk. Hij had zijn dienstnota betreft de staking van morgen aangepast: diegenen die niet staakten, moesten hem nu ook nog eens persoonlijk mailen. In respons op mijn mail waarin ik aangaf dat ik niet staakte en ook niet aanwezig ging zijn, kreeg ik als antwoord: “met alle respect maar ik wijk niet af van mijn dienstnota”. Die met alle respect mocht hij gerust weggelaten hebben want in mijn opzicht is het respect ver te zoeken in dit geval.

8. En tenslotte: ik was onvoorstelbaar geschokt door dit bericht. Het beangstigd me enorm dat er zo’n mensen rondlopen. Ik hoop dat ze hem voor de rest van zijn dagen opsluiten.

Tags: , , , , , , ,

Kleine dingen #4

Een update… over Florian en zijn slaapprobleem (want dat had ik beloofd): de eerste nacht heb ik het geprobeerd, de ‘vijf-minuten-laten-huilen-en-dan-pas-gaan-kijken’ methode. Ik ben tot tien kieer toe opgestaan en om drie uur ’s nachts heb ik het opgegeven met als reden dat ik ook nog wat wou slapen die nacht. Maar… Florian doet nu toch al een vijftal dagen weer beter zijn best (ik durf nog niet te luid te roepen), hij slaapt sommige nachten toch al een vier-, vijftal uur achtereen wat al een hele prestatie is voor zijn doen. Dus voorlopig ben ik content met de gang van nachten en hoop ik dat het nu even zo blijft (of nog betert natuurlijk).

De eerste schoolweek… die zit er alweer bijna op. Elisa doet het gelukkig heel goed. Wat een verschil met de eerste schoolweek vorig jaar. Ik zie nog veel huilende kinders en ben blij dat Elisa dat hoofdstuk heeft afgesloten. De juf is super tevreden over Elisa en ik ben super tevreden met de juf. Ze is altijd zo vrolijk, ik word instant vrolijk als ik haar zie. Ook de stilte overdag in huis is teruggekeerd… en ik kan niet zeggen dat ik daar kwaad om ben.

Wat mij opviel… Japanners, die hebben toch wel een platte poep zekers? Alhoewel ik niet weet in hoeverre de vier Japanners die gisteren voor me liepen in Brugge een referentie zijn voor de ganse Japanse mannelijke bevolking natuurlijk?

Ik voelde me wat down deze week… en dat had alles hiermee te maken. Op zich is er momenteel geen verschil, ik zou sowieso september en oktober thuis geweest zijn. Maar toch, het gevoel is anders, thuis zijn omdat je ouderschapsverlof neemt, is niet hetzelfde als thuis zijn omdat je werkloos bent… Om nog maar te zwijgen over de papierenwinkel die er ook weer mee gepaard gaat.

Een cadeautip… als je nog eens op babybezoek moet en je weet niet goed wat geven. Ik zag dit in de Zara Home. Eigenlijk een simpel cadeau maar je weet zeker dat ‘ze het gaan kunnen gebruiken’ en vooral het doosje erbij maakt het toch origineel (het staat niet afgebeeld op de website maar op het doosje staat “my weekly socks”).

Nieuwe outfits… voor Florian en Elisa. Door het slechte weer van de voorbije weken kon ik het niet laten al iets uit de wintercollectie te kopen. Alle komt van Lunabloom in Brugge. Het werd dit:

Een dikke trui voor Elisa - want dat heeft ze nog niet - van het merk Emile et Ida

Een dikke trui voor Elisa – want dat heeft ze nog niet – van het merk Emile et Ida

Beide van het merk Imps & Elfs, alvast in maatje 74.

Beide van het merk Imps & Elfs, alvast in maatje 74.

 

Tags: , , ,