Ik heb het eindelijk uit, dit boek over opvoeden. Het kwam al eens ter sprake dat ik het boek aan het lezen was maar het is nu eindelijk uit en vandaar… tijd voor een kleine review.

Het boek leest makkelijk en vlot, het is geen typisch non-fictie boek. Persoonlijk vind ik het een leuk alternatief voor een opvoedkundig boek. De manier waarop het geschreven werd, is een huwelijk van opvoedadviezen die de auteur zelf gelezen of gehoord heeft en haar eigen ervaringen met het opvoeden van haar drie kinderen. Vond ik het leuk om te lezen? Ja. Heb ik er iets uit bijgeleerd? Ja en nee. De auteur is namelijk een Amerikaanse die in Parijs woont. Als Amerikaanse verbaast ze zich op heel veel momenten over de manier waarop Franse ouders hun kinderen opvoeden. Vanuit dit standpunt geeft ze haar opvoedadviezen. Waarom heb ik er dan niet veel nieuws uit geleerd? Om de simpele reden dat de Franse manier van opvoeden heel dicht aanleunt tegen onze Belgische manier van opvoeden. Amerikanen, die hebben heel andere ideeën over het opvoeden van kinderen dan wij, blijkbaar. Zo kan ik wel een heel aantal voorbeelden uit het boek opnoemen. Zo verbaast ze zich er vaak over dat Franse ouders niet constant met hun kinderen bezig zijn. Dat ze in de speeltuin bijvoorbeeld op een bankje zitten te kletsen en niet voortdurend achter hun kinderen aanrennen. Dat tijdens een etentje met een aantal volwassenen onder elkaar waar ook kinderen bij zijn de kinderen niet het centrale aandachtspunt zijn, dat de ouders hun kinderen maar laten doen zolang ze maar braaf zijn. Voor mij klonken de meeste dingen die de auteur als vreemd of raar ervaart heel gewoon.
Continue reading →

Tags: , ,