0000001335

Dat typeert mij nu wel weer: ik ben echt een vergeetkous. Toen ik nog klein was, zei mijn oma altijd: “ge gaat nog eens uw hoofd vergeten”. Wat haatte ik die opmerking… Geef toe, dat slaat nu toch echt op niks? Maar goed. Het is dus wel een feit dat ik enorm veel vergeet en nu nog het toppunt: ik vergat mijn eigen eerste blogverjaardag!

Wie had ooit gedacht dat ik het ging halen? 1 jaar bloggen (1 jaar en 23 dagen om precies te zijn maar ssst, doe maar alsof je van niks weet)! Om eerlijk te zijn? Ik had echt niet gedacht dat ik het zo lang ging volhouden.

Oei, “volhouden”… dat klinkt zo negatief en dat is het helemaal niet. Ik doe het bloggen nog altijd heel graag. Al moet het soms eens tussen de soep en de patatten gebeuren. Al zou ik het graag wat professioneler aanpakken allemaal mocht ik wat meer tijd hebben.

Op 2 augustus vorig jaar ging mijn eerste post online. Die ging (hoe kan het ook anders?) over Florian. Op dat moment had ik echt geen flauw idee dat er al zoveel andere blogs bestonden. Ik heb dat eigenlijk pas ontdekt toen ik zelf een paar maanden bezig was. Een demotiverende ontdekking, eigenlijk, want ik zat met het idee dat ik eens iets origineels ging doen. Tja… Het is een blogjaar met veel ups and downs geweest. Er zijn de inspiratieloze momenten geweest. Er zijn momenten geweest waarop ik het veel te tijdrovend vond. Er zijn momenten geweest waarop ik enorm baalde dat ik bijna geen reacties kreeg (in vergelijking met andere blogs)… Maar telkens opnieuw won het plezier dat ik beleef aan het schrijven het van de rest. Voor ik met mijn blog begon, was ik het schrijven wat uit het oog verloren. Nochtans is schrijven altijd een uitlaatklep voor me geweest. Een hobby ook. En ik ben blij dat ik door een blog te beginnen het schrijven opnieuw ontdekt heb.

Wat zijn mijn toekomstplannen voor lavieenmama?
Ik denk dat ik in de eerste plaats vooral ga blijven verder doen zoals ik bezig ben. Ik lap daarbij waarschijnlijk toch een aantal ongeschreven of geschreven blogregels aan mijn laars maar dat typeert mij al evenveel als mijn vergetelheid dus laat ik het maar zo. Ik hoop vooral dat ik de tijd blijf vinden om te bloggen (tijdens mijn werkloze periode zal dat alvast geen probleem zijn…). Herkenbaarheid vind ik nog altijd één van de belangrijkste kenmerken van mijn blog. Want dat is ook wat ik zelf zoek op andere blogs. Anonimiteit wil ik ook blijven behouden, al is het dikwijls anonimiteit met een serieuze hoek af, dat besef ik ook wel. Staat er dan helemaal niks nieuws voor de deur? Toch wel. In de nabije toekomst wil ik graag werk maken van een nieuwe hoofding. Ik heb al een ontwerp in mijn hoofd maar ik heb mijn man nodig om dat ontwerp uit te voeren… En dat kan waarschijnlijk nog eventjes duren. Ik wil ook proberen mijn foto’s wat professioneler aan te pakken, niet elk blogbericht omvat persoonlijke foto’s dus dat moet eigenlijk wel haalbaar zijn. Maar ik beloof niks! Ook mijn over-pagina wil ik onder handen nemen… Het is mijn meest bekeken maar ook mijn meest verwaarloosde pagina.

En dan moet ik als laatste misschien ook wel eens al mijn lezers bedanken. De trouwe, de minder trouwe en de sporadische. De toevallige voorbijganger. De mede-bloggers en de mede-mama’s. En mijn man, die eigenlijk ook de technieker achter mijn blog is en waarschijnlijk ook wel mijn trouwste fan. En mijn kindjes natuurlijk. Want zonder hen bestond mijn blog niet maar ook voor het geduld die zij moeten uitoefenen tijdens de momenten dat mama op de computer bezig is…

BEDANKT ALLEMAAL!

2f75185a0514296429d73bd60a8461f8

Tags: , , ,