1 jaar geleden…

Vandaag, precies een jaar geleden, zaten mijn man en ik ’s middags een broodje te eten aan tafel. Het was een maandag, dus Elisa was naar school en mijn man ging die week voor de zekerheid maar van thuis uit werken. De dag voordien hadden we nog Elisa’s verjaardagsfeestje gevierd. Meer dan een week te vroeg maar aangezien Florian voor 4 mei was uitgerekend, wilden we het risico niet lopen dat er geen verjaardagsfeestje zou kunnen zijn voor Elisa. En gelukkig maar…
Mijn man was die middag aan tafel aan het verzuchtten dat hij die namiddag nog veel conference calls had tot laat op de avond en ik zei al lachend: “zeg dat je niet kunt, zeg dat we naar het ziekenhuis zijn.” Wist ik toen veel dat het daadwerkelijk ook zo zou zijn…

Ik was nog een strijkmand aan het wegwerken toen mijn water rond half twee brak. Ik dus naar boven: verse broek, ondergoed en een maandverband. Dan kloppen op de deur van de bureau waar mijn man al volop aan het bellen was om hem duidelijk te maken dat het zover was. Aangezien het mijn tweede bevalling zou worden en ik nog niks van weeën had, had ik eerlijk gezegd nog niet veel zin om al naar het ziekenhuis te gaan. Dus belde ik eerst met de vraag of ik nog even de weeën mocht afwachten. Helaas gaven ze er de voorkeur aan dat ik toch binnenging. Dus pakte ik een tas voor mezelf en één voor Elisa. De tas voor Elisa gingen we eerst nog afzetten bij oma en opa en ik vermoed dat we tegen 16u in het ziekenhuis arriveerden.

Ik moest dit verhaal veel eerder hebben neergeschreven want nu ik eraan begonnen ben, realiseer ik me hoeveel er weg is uit mijn geheugen. Ik denk dat ik rond 18u weeën ben beginnen krijgen en dat ik daarvoor alleen maar aan eten kon denken. Ik had honger maar, écht, reuze honger. Omdat de vroedvrouwen en de gynaecoloog dachten dat ik pas de ochtend erop effectief zou bevallen, kreeg ik gelukkig nog een avondmaal. Ik denk echt dat ik mijn man anders naar de cafetaria had gestuurd om iets binnen te smokkelen in de arbeidskamer… Ik kon om één of andere reden alleen maar aan eten denken. En het is daarom dat ik vermoed dat mijn weeën zijn begonnen rond zes uur of half zeven ’s avonds want ik weet nog dat ik een paar keer mijn eten moest onderbreken om een toertje te wandelen om die eerste weeën op te vangen.

Daarna werd het natuurlijk alleen maar erger… Maar draagbaar. Ik was vooral in mezelf gekeerd, herinner mij dat ik heel de tijd die koude spijlen van dat bed vast had. Mijn man legde wat muziek op via zijn iPhone en dat hielp ook enorm: dan concentreerde ik mij vooral op de tekst van de liedjes en ging het allemaal. Tot het plots niet meer ging. En weer: ik weet echt niet meer hoe laat het toen moet geweest zijn. Ik vermoed dat het rond 23u was of misschien nog later. Het moment die volgde, leek in elk geval ellenlang te duren en was enorm pijnlijk. Vrouwen die zeggen dat het allemaal nog wel meeviel, die snap ik niet want ik vond dat het verschrikkelijk veel pijn deed. Het begon natuurlijk met het gevoel van naar het groot toilet te moeten. Daarna volgde een onderzoek en stelde de vroedvrouw vast dat ik 8 cm had. Ik weet nog dat ze zei: “ik ga eerst nog huppeldepup gaan doen en dan kom ik terug bij je en ga niet meer weg.” Toen ze weg was, had ik vooral mijn man vast en heb ik hem eindeloos meegedeeld “dat ik dit niet ging kunnen”. Voor epidurale was het op dat moment te laat. Ik besefte dat ik het zou moeten doen zonder en dat in combinatie met de pijn maakte dat ik volledig in paniek was.

Ik had geluk met mijn vroedvrouw want die heeft me eerlijk gezegd heel goed door dat laatste lange uur heen geholpen (of was het geen uur?). Ze nam me vast, keek in mijn ogen en zei me dat ik moest mee puffen met haar en dat was inderdaad het enige wat hielp want had het enkel en alleen aan mij gelegen dan had ik, echt waar, het ganse ziekenhuis bij elkaar getierd.

Na middernacht werd mijn bed naar de verloskamer gereden en werd ik vriendelijk verzocht mij van bed te verplaatsen. Op dat moment had ik zin om iedereen de nek om te wringen. Het leek mij een onmogelijke opdracht om van dat ene bed naar dat andere te verhuizen. Op één of andere manier heb ik het klusje toch geklaard. De assistent-gynaecoloog en de gynaecoloog kwamen de verloskamer binnen en ik mocht beginnen persen. Ik was nog steeds volledig in paniek en ik kon alleen maar denken: dit moet ik goed doen want hoe sneller hij eruit is, hoe sneller ik van die pijn verlost ben. Op dat moment was dat het enige wat ik namelijk wilde: van die pijn verlost zijn. Ik had geluk: na drie keer persen was hij er al.

Om 00u49 kwam hij ter wereld… Onze zoon!

Normaal komen er geen (herkenbare) foto’s op mijn blog. Alleen deze ene keer (en volgende week nog eens) maak ik een uitzondering:

Zijn typische houding... Wij hebben geen enkele mooie 3D echo van onze zoon omdat hij altijd met zijn hand voor zijn gezicht lag.

Zijn typische houding… Wij hebben geen enkele mooie 3D echo van onze zoon omdat hij altijd met zijn hand voor zijn gezicht lag.

IMG_0982

Lekker ingeduffeld dicht bij mama.

And the next morning...

And the next morning…

Tags: ,

Twee keer mama

Binnen een kleine maand ben ik al één jaar mama van twee kinderen. Hoog tijd voor een evaluatie dus!

Voor de tweede keer zwanger… Het hebben van een baby begint weliswaar met een zwangerschap. Een tweede zwangerschap is niet hetzelfde als een eerste. Dat kan ook niet want tenslotte heb je het al allemaal eens meegemaakt. Vooraf had ik dan ook bedacht dat ik er misschien wel minder van zou gaan genieten als het ooit lukte om voor een tweede keer zwanger te raken tenminste… Want dat was alvast een groot verschil: de eerste keer was ik bijna onmiddellijk zwanger, de tweede keer duurde het ongeveer negen maanden voor het lukte.
Toen ik de eerste keer wist dat ik zwanger was, heb ik heel hard moeten wennen aan het idee dat er echt een baby in mijn buik aan het groeien was. Het maakte mij op één of andere manier enorm nerveus die eerste maanden. Dat beterde naarmate de zwangerschap vorderde maar toch ben ik nooit helemaal op mijn gemak geweest. De tweede keer had ik dat niet. Ik was veel meer relaxed. Maar ik heb er niet minder of meer van genoten omdat het de tweede keer was. Net als bij de eerste keek ik telkens opnieuw uit naar elk bezoek aan de gynaecoloog en de bijhorende echo en net als bij de eerste had ik het de laatste weken voor de bevalling wel gehad met het zwanger zijn.

Voor de tweede keer bevallen… Hier volgen nog twee uitgebreidere posts over maar om het kort samen te vatten: ik had twee totaal andere bevallingen. Wel, totaal anders is niet helemaal juist want allebei mijn bevallingen begonnen met het breken van mijn water en niks van weeën what so ever maar daar houdt de vergelijking dan ook op. De eerste keer zag ik er ook niet tegenop, ik wist wel dat het beslist geen pretje kon worden maar eerlijk… Hoeveel verhalen je ook leest of hoort, je weet niet wat bevallen is tot je het zelf eens gedaan hebt. De tweede keer daarentegen zag ik er enorm hard tegenop: omdat ik toen natuurlijk al wist dat het écht geen pretje is.

Voor de tweede keer een baby in huis… De babyfase is voor mij een fase waar je gewoon door moet. Elisa was ruim een jaar voor ik echt begon te genieten van mijn rol als mama. Dat Elisa reflux had als baby speelt daar zeker een grote rol in. Ook het feit dat ze pas begon te kruipen op 13 maanden was heel vervelend want dat maakte haar 13 maanden lang heel afhankelijk van ons en was voor haar frustrerend. Heel het verhaal heb ik ooit al eens beschreven en kun je hier lezen.
Keek ik dus uit naar een tweede keer een baby in huis? Ja en neen. Ja omdat ik vooraf heel positief probeerde te zijn en dacht: “hoeveel pech zouden we niet hebben als die tweede nu ook reflux heeft?”. Maar ergens was er wel een stemmetje in mijn achterhoofd die zei: “het kan natuurlijk wel…” De eerste drie a vier weken leek het heel goed te gaan met Florian en genoot ik van mijn baby’tje. Het was mooi weer en ik ging enorm veel wandelen met hem. Het enige wat toen ook al niet goed ging, waren de nachten. Maar goed, toen had ik nog de hoop dat het wel ging beteren binnen een paar weken dus ik trok mij dat nog niet te hard aan. Dat ik redelijk snel keihard van mijn roze wolk viel beschreef ik in mijn eerste blogpost ooit.

Het is een dochter! Het is een zoon! … Wat ben ik gezegend. Ik heb een dochter en een zoon. Een koningswens heet dat zeker? Maar dan moesten ze waarschijnlijk in de omgekeerde volgorde gekomen zijn? Voor mij doet het er niet toe. Ik ben nogal cliché-matig super blij met een dochter en een zoon.
De eerste keer hoopte ik stiekem op een dochter en toen de gynaecoloog op 20 weken mijn hoop bevestigde kon mijn geluk niet op. We hadden al lang een naam voor een dochter in gedachten en dus leek voor ons het plaatje te kloppen dat we eerst een dochter kregen.
De tweede keer was het mij min of meer gelijk want die dochter waar ik zo op hoopte had ik tenslotte al. En toch. Toen mijn tweede zwangerschap heel gelijkaardig als de eerste verliep, raakte ik er meer en meer van overtuigd dat ik weer een dochter zou krijgen. Tegen de tijd dat we te weten kwamen dat we een zoon kregen, had ik mij dus al volledig voorbereid op een tweede dochter. Ik had een naam in gedachten. Ik had een volledig beeld van ons gezin met twee dochters, twee zusjes. Toen de gynaecoloog zei: “het is een jongen”, moest ik eventjes slikken. Daar ging mijn voorstelling van hoe ons gezin er binnenkort zou uitzien. En dat heeft mij voor de rest van mijn zwangerschap wat achtervolgd, moet ik eerlijk zijn. Ik was pas écht blij met een zoon op het moment dat hij er ook daadwerkelijk was. Nu zou ik ze voor geen geld van de wereld kunnen missen: mijn dochter en mijn zoon. We zijn compleet.

 

5c51354e05004735e240716b21edd2e2 7700ccdaca520e1cee121220b03c8bd4

Tags: , , , ,