5 jaar geleden…

Mijn kleine meid is vandaag 5 jaar! Vijf jaar al! Vijf jaar geleden werd ik voor het eerst mama. Ik maak het mezelf makkelijk vandaag want iets minder dan vijf jaar geleden, ongeveer een maand na Elisa’s geboorte, schreef ik haar geboorteverhaal gelukkig al neer:

Ongelooflijk hoe de tijd voorbijvliegt. Het lijkt alsof het pas gisteren was dat je papa en ik naar het ziekenhuis reden om van jou te bevallen. Ik dacht, als ik het nu niet opschrijf, dan vergeet ik het want het is niet te geloven hoe snel dingen slechts een vage herinnering worden. Laat ik eerst eens verdergaan op die dag dus dat je papa en ik naar het ziekenhuis reden. Het was dinsdagavond 4 mei en ik weet nog dat het overdag nooit in mij opgekomen was dat je de volgende dag al in mijn armen zou liggen. Voorweeën en harde buiken waar ik zoveel over las, was iets vaags voor mij en daarmee was ik ervan overtuigd dat je zeker niet uit mijn buik zou komen voor de uitgerekende datum. En toch had ik die avond een soort van voorgevoel want mijn water brak kort nadat ik aan je papa had verteld dat ik dacht dat hij morgen niet meer naar zijn werk zou moeten rijden. Ik had nooit gedacht dat mijn bevalling op gang zou komen doordat mijn water eerst zou breken. Ik was ervan overtuigd dat ik een tijdje voordien weeën zou krijgen en dat ik rustig nog wat thuis zou kunnen blijven afwachten om dan uiteindelijk naar het ziekenhuis te gaan en binnen een tweetal uur te bevallen. Maar gezien het feit dat mijn water gedeeltelijk brak, zijn je papa en ik dan toch maar onmiddellijk naar het ziekenhuis vertrokken zonder weeën. Ik moest aan de monitor en ze kwamen controleren of ik wel degelijk vruchtwater was verloren. Dat bleek zo te zijn en we moesten blijven. Aangezien ik totaal nog geen last had van weeën lagen we allebei op bed – je papa had zo’n veldbedje gekregen om ook wat te kunnen slapen – te luisteren naar Studio Brussel en te babbelen. Beiden hadden we geen zin in een nachtje in die kamer doorbrengen en ik weet nog dat ik zo hoopte dat die weeën snel op gang gingen komen. En dat deden ze ook! Nadat ik rond 22u30 de rest van mijn vruchtwater verloren ben, waren ze daar en ik had nooit vermoed hoe ellendig ik me zou voelen. In de laatste week van de zwangerschap heb ik zoveel verschillende verhalen rond bevallen gelezen en ik was ervan overtuigd dat ik zou kunnen bevallen zonder epidurale en dat het allemaal wel nog zou meevallen. Niets bleek minder waar want de pijn was niet te beschrijven en ik kan me nog altijd niet voorstellen hoe ik door de bevalling zou geraakt zijn zonder die verdoving. De weeën volgden elkaar direct in razendsnel tempo op en voor ik het wist was ik echt uitgeput. Vroeg in de ochtend heb ik uiteindelijk om epidurale gevraagd want ik was doodmoe en met slechts 5 cm opening was het einde ook nog lang niet in zicht. Het was echt onvoorstelbaar maar een tiental minuten later voelde ik niets meer. Je papa en ik hebben zelfs nog wat kunnen slapen en om 7 uur kwam de vroedvrouw nog eens kijken en mocht ik eindelijk beginnen persen. Voordien hadden ze me gezegd dat ik op een half uur mocht rekenen dus dacht ik natuurlijk dat je tegen half acht in mijn armen zou liggen maar dat was buiten jou gerekend want blijkbaar had jij er nog geen zin in. Gelukkig was je papa er op dat moment want ik had veel zin om het op dat moment op te geven. Het leek echt alsof je er nooit zou uitraken. Natuurlijk zou je er wel uitkomen maar ik voelde me redelijk wanhopig in dat anderhalf uur en ik weet nog heel goed dat ik echt dacht dat het nooit zou lukken. Uiteindelijk hebben ze wel beslist om jou en mij een handje te helpen en hebben ze de zuignap op je kleine hoofdje geplaatst. Om 8 uur 36 ben je volgens de klok in het ziekenhuis uiteindelijk geboren. Je weende en ze legden je onmiddellijk bij me en ik weende ook. Vooral van opluchting maar ook van medelijden met jou. Je had een enorme bult op je hoofd van de zuignap maar toch was je perfect. Je was nog glibberig en je had een heel speciale geur. Het is heel moeilijk om op te schrijven hoe je aanvoelde maar ik zal dat moment nooit vergeten. Onze kleine meid was eindelijk geboren en ik vond dat moment echt niet te vatten. Het was zo raar dat jij het ene moment nog in mijn buik zat en het andere moment er echt was en dat ik je kon aanraken en zien en ruiken. Het leek alsof het niet hetzelfde wezentje was dat negen maanden lang in mijn buik had gewoond en had gestampt en mee was geweest naar Nieuw-Zeeland. 

En net zoals bij haar broer maak ik vandaag een uitzondering wat de foto’s betreft. Dit was vijf jaar geleden:

DSCN1394 DSCN1422

Tags: ,

Florian, 3 maanden

Vier jaar geleden was ik gestart met “brieven aan Elisa”. De bedoeling was om voor mezelf, maar ook voor je zus later, neer te schrijven hoe ze geëvolueerd was. Jammer genoeg ben ik hiermee maar tot aan maand drie geraakt. Ik moest toen namelijk weer gaan werken en algauw was er veel tijdsgebrek. Nu vind ik dat ik hetzelfde aan jou verschuldigd ben, om toch tenminste je eerste drie maanden te evalueren. Je werd geboren op 29 april, kort na middernacht, na een bevalling die ik totaal anders ervaren heb dan mijn eerste. Uiteindelijk was je er erg snel. Mijn water brak op maandag, kort na de middag. Mijn weeën kwamen pas ’s avonds op gang en “amper” een kleine 7u later was je er al. Deze keer zonder verdoving. Niet omdat ik dat per se zo wou maar gewoon omdat het allemaal goed te doen was… tot op het moment dat het niet meer goed te doen was en het te laat was voor die verdoving. Ik zal nooit de paniek vergeten die ik toen voelde. Ik weet nog dat ik mijn man vastnam en alleen maar “ik wil dit niet” maal 100 kon uitbrengen. Ik ben nog steeds de vroedvrouw die op dat moment nachtdienst had eeuwig dankbaar want zij heeft me echt door dat laatste uur heen geholpen. Ik zal ook nooit de opluchting vergeten die ik voelde toen je er effectief was. Je weende en je was gezond. Je werd bij me gelegd. Daar was je dan, glibberig en warm, een nieuw leven…

De eerste vijf weken was je een bijzonder flinke baby, behalve de nachten dan… En de avonden want dan had je krampjes, maar goed, welke baby heeft nu geen krampjes dus daar kon ik perfect mee leven… Ik ging met je wandelen, je sliep. Ik ging met je gaan lunchen. Ik gaf je eten, ik stak je in bad, ik legde je in je wiegje. Ik vond het een waar feest. Tot je vanaf een week of zes begon te veranderen. Ik kreeg plots een heel andere baby. De druppeltjes hielpen niet meer tegen de krampjes. Je huilde en huilde en huilde. En wat volgde was: gedaan met wandelen want je huilde. Gedaan met in je wiegje liggen, gedaan met je rustig eten geven. Je huilde en was onrustig en ik zat met mijn handen in mijn haar en huilde mee want ik was mijn lieve baby kwijt. In de weken die volgden startte de grote zoektocht. Het is moeilijk om alles zomaar samen te vatten maar mijn dagen werden goed gevuld met doktersbezoeken en lezen. Forums en forums ben ik afgegaan op zoek naar een antwoord. Uiteindelijk ben ik het gestopt want in plaats van een oplossing te vinden, kreeg ik alleen maar meer vragen. Was het dan toch koemelkallergie? Of lactose-intolerantie? Of reflux? Of een combinatie?

Doktersbezoek 1 had als diagnose: koemelkallergie maar misschien ook reflux. Echter, gaviscon en alle melkproducten uit mijn voeding weglaten, gaven geen oplossing.

Doktersbezoek 2 betwijfelde de koemelkallergie en schreef zantac voor tegen reflux. Geen oplossing.

Doktersbezoek 3 had als diagnose dat je niet genoeg bijkwam en dat je onrust misschien gewoon kwam doordat je niet genoeg melk kreeg. We begonnen dus met flesvoeding bijgeven na elke borstvoeding. Deze diagnose gaf als leuk extraatje dat de zoektocht naar het juiste flesje en speentje en melk die je wou drinken kon beginnen.

Er volgden nog een aantal doktersbezoeken en testen. Vreselijke weken waren het.

Uiteindelijk is het met 12 weken plotseling gewoon verbeterd. Je timing was super want we vertrokken toen namelijk op reis. Hebben we de oorzaak gevonden? Ja en nee. Reflux speelt je zeker parten. Dat weten we doordat je bij momenten zoveel melk terug geeft dat we ons afvragen wat je eigenlijk nog binnen hebt. De ergste huilbuien zijn ook weg sedert de opstart van zantac. Over het algemeen slaap je beter, langer en rustiger. Dat je niet genoeg melk kreeg, is bijna ook zeker. Sedert we met flesvoeding zijn gestart (of beter sedert we eindelijk de juiste fles en speen hebben gevonden) laat je meer tijd tussen je voedingen en ben je rustiger. Heb je koemelkallergie? Ik betwijfel het. Lactose-intolerant? Misschien. Want sedert we eindelijk de lactose-vrije melk gevonden hebben die je wel wil drinken is je diarree veel minder en ben je rustiger.

Toch zijn we er nog niet. Alhoewel ik hierboven een aantal keer het woord rustiger heb gebruikt, ben je bij momenten nog onrustig en zie ik weer een glimp van de nerveuze baby van een paar weken terug. In die momenten kan ik alleen maar hopen dat het weer niet erger wordt…

We hebben er ons ondertussen wel bij neergelegd dat we waarschijnlijk nooit met 100% zekerheid gaan weten wat de oorzaak is van je onrust. Maar misschien hoeft dat ook niet. Ik ben ook gestopt met op internet op zoek te gaan naar een antwoord. Ik ben aan het aftellen naar het moment dat je vier maanden wordt. Dan kan ik namelijk starten met groenten papjes en ik hoop dat je deze vlotter binnenhoudt dan je melk.

Ondertussen kan ik wel weer wat meer genieten van mijn tijd met jou. We kunnen weer gaan wandelen met de buggy. Slaap je, prima. Ben je wakker, dan halen we je eruit en dragen we je zodat je rond kan kijken, dat vind je namelijk fantastisch.

Je lacht ook veel en graag, jou zien lachen maakt mijn dag direct goed.

Je vertelt, je kijkt naar je zus en ik zie dat je al wil meespelen met haar. Als zij rondspringt en jij zit in je wipstoel dan zie ik je genieten van haar zotte kuren.

Je gaat met je zus in bad, jij vindt het super, zij vindt het super en ik natuurlijk ook.

Ik heb ondertussen wel geleerd dat het leven met een baby in huis vooral genieten is van die kleine momenten. En ik weet, want ik heb het al eens meegemaakt met je zus, dat het alleen maar beter wordt.

Tags: , ,